23 Σεπτεμβρίου 2014

Η λύση στο πρόβλημα του κλίματος

Διαβάζω για τις πορείες για το κλιματικό πρόβλημα, και θα μαζευτούν λέει στη Νέα Υόρκη εκατό ηγέτες από όλο τον κόσμο και θα κάτσουν κάτω, και θα σκέφτονται τι μπορούν να κάνουν για να σώσουν τη γη και να αποτρέψουν την κλιματική αλλαγή. Δηλαδή θα κάτσουν να σκεφτούν γιατί ζεσταίνεται η γη και πώς μπορούν να την κρυώσουν. Φαντάζομαι κάτι τέτοια θα πουν. Αλλά δεν είναι ανάγκη, τους έχω λύσει ήδη εγώ το πρόβλημα. Μπορούν αν θέλουν να αφήσουν τις συνδιασκέψεις και να πάνε να κάνουν μία βόλτα στο Κεντρικό Πάρκο και να ταΐσουν τα σκιουράκια αμύγδαλα ή να κάνουν τζόκινγκ σε στυλ "Φοίβη". Ξερωγώ.

Η λύση είναι η εξής: θα εγκαταστήσουν γιγάντια ερκοντίσια σε κάθε δρόμο το οποία θα φυσάν παγωμένο αέρα στην ατμόσφαιρα και θα δροσίζεται ο κοσμάκης και ταυτόχρονα και ο πλανήτης. Θα τα έχουν αυτά τα πελώρια ερκοντίσια ρυθμισμένα τους 15 βαθμούς και θα επικρατεί παντού κρύο. Είδατε; Πανεύκολο ήταν. Όλα εγώ πια; Όλα;

Θυμάμαι είχα μπει σε ένα λεωφορείο πριν χρόνια στο μακρινό Σινσινάτι. Ήταν Πάσχα και είχε αρκετό ήλιο, τόσο που φορούσες κοντομάνικο. Εννοείται ότι είχα μαζί μου ένα τζιν μπουφανάκι τζαστ ιν κέις. Το λεωφορείο ήταν σταματημένο στο τέρμα και η οδηγός περίμενε απ' έξω να περάσει η ώρα για να κάνει το δρομολόγιό της. Μπουκάρω και εγώ μέσα για να θρονιαστώ,  μην τυχόν και σταθώ λίγο όρθια και κουραστώ η υπέργηρη. Με το που μπαίνω στο λεωφορείο, αντιλαμβάνομαι ότι επικρατούσαν συνθήκες πολικού ψύχους. Το ερκοντίσιο ήταν στο φουλ και παγοκρύσταλλοι θα έκαναν σε λίγο την εμφάνισή τους. Φοράω βιαστικά το τζιν ρημαδομπουφανάκι μου. Το κουμπώνω και σηκώνω και τον γιακά, για να εμποδίσω το πιθανό κρύο σε όσα το δυνατό περισσότερα σημεία μπορούσα. Όλα ήταν μάταια. Το κρύο διαπερνούσε όλα τα υφάσματα και τρυπούσε τα κόκκαλά  μου. Δεν μπορούσα να κάνω τίποτε. Ή θα πήγαινα με τα πόδια ή θα γινόμουν κασάτη. Λίγα λεπτά αργότερα μπαίνει μέσα η οδηγός για να ξεκουμπιστούμε επιτέλους και με βλέπει που είχα γίνει τουρτουρίνι και μου λέει: "R u cold honey?" Ναι, χάνι, είμαι κόλντ. Πολύ κολντ.


Αυτό δε συμβαίνει μόνο στο Σίνσι. Συμβαίνει σε όλη την Αμερική. Σε όλους τους κλειστούς χώρους το καλοκαίρι έχουν τέρμα τα ερκοντίσια και βγάζουν παγωμένο αέρα πάνω στα μούτρα σου, με αποτέλεσμα να παγώνεις. Μπαίνεις από τη ζέστη μέσα στο επίσης ζεστό σταθμό του μετρό, και μόλις έρθει το τρένο μπαίνεις μέσα και αρχίζεις και ντύνεσαι. Φοράς ό,τι σου βρίσκεται. Μόνο εσύ όμως. Ο ξένος. Οι Αμερικανοί δεν κρυώνουν. Δεν ξέρω γιατί.

Πας να ρημαδοφάς σε ένα ρημαδομάγαζο και εκεί που κάθεσαι χτυπάει το ερκοντίσιο. Λες να αλλάξεις θέση. Όπου και να πας χτυπάει το ερκοντίσιο. Παντού. Αλλά κρυώνεις μόνο εσύ. Οι Αμερικανοί δεν κρυώνουν. Και επειδή κρυώνεις, τρως γρήγορα και σηκώνεσαι και φεύγεις για να βγεις λίγο έξω στη ζεστούλα.

Στα μουσεία τους μέσα αρχίζεις και χοροπηδάς και κάνεις τοπικό τζόκινγκ, αλλιώς θα παγώσεις και θα γίνεις και εσύ έκθεμα, μοντέρνας τέχνης. Σας μιλάω για κρύο, πολύ κρύο. Δεν είναι με τα καλά τους οι άνθρωποι. Δεν είναι δυνατόν να μην κρυώνουν. Πώς γίνεται αυτό;

Από την άλλη, αν ζητήσεις ένα ποτήρι νερό σου φέρνουν ένα κομμάτι Ανταρκτικής με λίγο νερό να πλατσουρίζει μέσα στο ποτήρι. Πολλά παγάκια ρε παιδιά. Μέχρι πάνω. Και λίγο νεράκι. Πας να πιεις διψασμένος και ξαφνικά η οξεία αμυγδαλίτιδα του χτυπάει την πόρτα, γκλιν γκλον. Έφτασα να λέω σε όλους "no ice please μη τα σπάσω όλα εδώ μέσα".

Κρύο, λοιπόν, πολύ κρύο. Παντού. Άρα, τα γιγάντια εξωτερικά ερκοντίσια θα είναι η λύση στο πρόβλημα. Θα παγώσουν το σύμπαν, θα περνάνε τέλεια ζώντας σε ένα απέραντο κρύο και θα πέσει και η θερμοκρασία του πλανήτη.

R u cold honey?

2 σχόλια:

Runz είπε...

"no ice please μη τα σπάσω όλα εδώ μέσα"
hahahahahaahah
se agapo!

a re eprepe na pame mazi na pesei to gelio tis arkoudas (tis polikis)
mouaaaaaaahahahahaha
filoures

Nick Kalli είπε...

Ζω Αμερική και όντως έτσι είναι τα πράγματα με τον πάγο στο ποτηρι. Χαχα! 5 χρόνια μετά και έχω συνηθίσει. Την πρώτη φορά όμως που ήρθα Αμερική, ήταν χειμώνας, και σε ένα εστιατόριο στο αεροδρόμιο του Σικάγο μου φέρνουν ένα νεράκι στους -35 °C. Για τους πρώτους μήνες έπρεπε να έχω τα αντανακλαστικά γάτας κάθε φορά πού προσπαθούσε ο σερβιτόρος να μου ξαναγεμίσει το ποτήρι με νερό. Σκεπαζα γρήγορα το ποτήρι με την παλάμη μου και έλεγα το κλασσικό "No ice, please". Γιατί αν ήμουν αφηρημένος οτι νερό είχε ζεσταθεί μετά από ώρα στο εστιατόριο, θα ξαναπαγωνε χάρη στον ενοχλητικό αλλά πάντα πρόθυμο σερβιτόρο.