7 Φεβρουαρίου 2013

Fulda, κοιμήσου.

Αποφασίσαμε με την Runz να πεταχτούμε μέχρι το Βερολίνο. Γιατί δε γίνεται να ζεις στη Γερμανία και να μην έχεις κάνει μία περασιά από το Βερολίνο, ντροπής πράματα. Και επειδής οι ώρες του ταξιδιού ήταν πολλές αποφασίσαμε να πάμε με το βραδινό τρένο το City Night Line. Αυτό είναι ένα όμορφο μπλε τρένο που έχει ειδικές θέσεις που πέφτουν προς τα πίσω και μπορείς να λίγο μεγαλύτερη αμβλεία γωνία να πάρεις έναν υπνάκο. Έχει βέβαια και κανονικές καμπίνες με κρεβάτια με αφράτα στρώματα. Αλλά ούτε καν να το σκεφτόμασταν να ταξιδέψουμε σε καμπίνα. Από τη στιγμή που κόστιζε έστω και λίγο παραπάνω, δεν περνούσε καν σαν σκέψη από το μυαλό μας. Θα την πέφταμε σε αυτές τις θεσούλες που παίρνουν κλίση και θα κοιμόμασταν σαν πουλάκια. Καρδερίνες.



Έτσι, σφηνώσαμε μερικά τσαμασίδια μέσα σε 2 βαλίτσες με ροδάκια και φτάσαμε στις 10 το βράδυ στον Hauptbahnhof να περιμένουμε το τρένο στην Gleis 1 (αποβάθρα 1). Γενικά, ήταν πολύ κυριλέ να έχεις να περιμένεις τρένο στην Gleis 1. Εκεί σταματούσαν μόνο τα ακριβά ICE τρένα. Άσε που για να πας στην Gleis 1 δε χρειαζόταν να κατέβεις σκάλες και να πας υπογείως μακριά από το σταθμό. Ήσουν ακριβώς δίπλα στο σταθμό και όσο περίμενες μπορούσες να πετάγεσαι χωρίς άγχος στο περίπτερο του σταθμού να πάρεις κανα περιοδικό ή ακόμη καλύτερα στον φούρνο Κ&U και να τσαλακώσεις κανα κρουασάν με σοκολάτα ή τίποτε μπρετσελάκια. Και γενικά είχε μία άλφα γκλαμουριά η Gleis 1. Είχε και εκείνες τις κρεμαστές ζαρντινιέρες που πρόσδιδαν ένα κύρος.


Μόλις έφτανε το τρένο ICE, περίμενε ακριβώς 2 (δύο) λεπτά να επιβιβαστεί ο κοσμάκης και αμέσως έκλεινε πόρτες και έφευγε. Δε πα να έτρεχες εσύ με τις βαλίτσες; Πάει. Το χασες το τρένο. Πάει, έφυγε το τρένο, έφυγες και συ, σταλαγματιά χρυσή. Και για να σε ξυπνήσει αν χάζευες, έβγαζε και ηχογραφημένη ανακοίνωση: "Meine Damen und Herren an Gleis 1. Bitte, steigen Sie ein. Ihr Zug faehrt jetzt ab. Vorsicht an die Tueren" Σε απλά τουμπιώτικα, "ανασκουμπώσου και ανέβα και πρόσεχε και μη σε κλείσει το ποδάρι η πόρτα".

Όσο περιμέναμε, πέρασε και δεν ακούμπησε ένα cargo και με το ρεύμα που δημιούργησε έριξε κάτι τις βαλίτσες μας. Αυτά είναι τα ωραία στην Gleis 1. Τρελό κέφι σου λέω.


Να μη στα πολυλογώ, και σε καθυστερώ και χάνεις κανα τούρκικο σίριαλ, ήρθε το τρένο, μπήκαμε, βρήκαμε τις θέσεις μας και θρονιαστήκαμε. Και πήραμε την γκράντε απόφαση να κοιμηθούμε μετά από λίγη ωρίτσα. Ήταν άλλωστε κοντά δώδεκα η ώρα και έπρεπε να είμαστε ξεκούραστες για την επόμενη ημέρα που θα ξεκινούσαμε τις βόλτες μας στο Μπερλίν. Στο μεταξύ, όλο και πιο άβολες μας φαινόντουσαν αυτές οι και καλά αναπαυτικές πολυθρόνες. Και μας τριβέλιζε το μυαλό η απορία "γιατί δεν δώσαμε κάτι (αρκετό) παραπάνω για να πάμε σε καμπίνα με κρεβάτι με αφράτο στρώμα;". Αλλά, όπως λένε, όπως έστρωσες θα κοιμηθείς. Και εμείς δεν είχαμε κάνει και κανα στρώσιμο ιδιαίτερο. Άρα και ο ύπνος μας, και όπως αποδείχτηκε αργότερα, θα ήταν της πλάκας. Και εμείς για κλάματα.

Κλείναμε τα μάτια και κουρνιάζαμε στις υποτιθέμενες βολικές θέσεις, μέσα στο γεμάτο τρένο. Αλλά ο ύπνος δε μας έπαιρνε με τίποτε. Το χειρότερο είναι ότι καθόμαστεν δίπλα στην πόρτα και κάθε φορά που άνοιγε ακούγαμε το τρένο να σέρνεται στις ράγες. Και συν τοις άλλοις ακουγόταν και ένας άλλος ενοχλητικός επαναλαμβανόμενος θόρυβος. Κάπου κάπου μας ψιλοέπαιρνε ένας ελαφρύς υπνάκος, ο οποίος ήταν περισσότερο κούραση και στο τέλος σου άφηνε έναν πονοκέφαλο πρώτης τάξεως. Και ξανακούρνιαζες σε άλλη στάση, και έλεγες "α, βέβαια, έτσι είναι πολύ πιο βολικά". Και μετά από λίγα λεπτά ξαναπιανόσουν και ξαναξυπνούσες από τον πιο κουραστικό ύπνο του κόσμου.

Μέσα σε όλη αυτή την παραζάλη και προσπάθεια να περάσουμε στη φάση REM ανοίγαμε κάπου κάπου το στόρι από το παράθυρο για να δούμε πού βρισκόμασταν και αν πήρε να ξημερώνει. Σε κάποια φάση, που το τρένο ήταν σταματημένο, νομίσαμε πολλές φορές μέσα στον ύπνο / ξύπνιο μας ότι μπορεί να είχαμε φτάσει. Και ρωτούσε η μία την άλλη "πού είμαστε;" Και σήκωνε η άλλη το στόρι και έβλεπε ότι ήμασταν σταματημένοι σε έναν ενδιάμεσο σταθμό και περιμέναμε κάτι. Ο σταθμός ήταν στην πόλη Fulda, ξες, τα λάστιχα των αυτοκινήτων. Και σήκωνε η μία το στόρι "Α, Fulda ακόμη". Μας ψευτοέπαιρνε ο ύπνος, σηκώναμε το στόρι "Α, Fulda, κοιμήσου". Ώσπου μετά από πολύ ώρα ξεκολλήσαμε και συνεχίσαμε να ταξιδεύουμε. Αυτή η ρημαδoFulda μας είχε κάτσει στο λαιμό. Μεγάλη απογοήτευση να νομίζεις ότι πέρασαν αιώνες κι όμως να βρίσκεσαι καθηλωμένος και μάλιστα σε μία πόλη με όνομα από λάστιχα αυτοκινήτων.



Το χάραμα ανοίξαμε τα πρησμένα μάτια που μας έκαναν να μοιάζουμε με κοκοβιούς. Πήγα να φορέσω και τα παπούτσια τα οποία δε μου χωρούσαν με τίποτε: τα πόδια μου από την ακινησία είχαν γίνει διπλάσια και δεν μπορούσα να δέσω τα κορδόνια. Όπως όπως σφήνωσα τα πόδια μου στα παπούτσια και μαζέψαμε την προίκα μας. Μεγάλη επιτυχία είχε το ταξίδι αυτό, τι να σου πω. Φτάσαμε στο hostel, πιάσαμε από ένα κρεβάτι και κοιμηθήκαμε ως το μεσημέρι. Με τα πόδια απλωμένα και κουρνιασμένες σαν άνθρωποι και όχι σαν τελικό σίγμα.