24 Δεκεμβρίου 2012

Πιο σύμπτωση πεθαίνεις

Αυτή η ιστοριούλα είναι από τις αγαπημένες  μου, αλλά μ' αυτά και με 'κείνα, όλο αμελούσα να σου την διηγηθώ. Τα πράγματα, λοιπόν, έχουν ως εξής.

Ήταν ένα ζεστό απογευματάκι του Οκτώβρη και βρισκόμουν για λίγες μερούλες στην Αθήνα. Είχα πάρει ελάχιστα ρούχα μαζί μου. Ένα τζιν, δυο μπλούζες. Και ντύθηκα για να πάω να συναντήσω την ξαδέρφη μου. Είχα να την δω αρκετό καιρό και μου είχα λείψει η φάτσα που παίρνει όταν της λέω ασυναρτησίες και κρύες εξυπνάδες. Έτσι, λοιπόν, φόρεσα το τζινάκι και μία από τις δύο μπλουζίτσες που είχα κουβαλήσει στο βαλιτσάκι μου.

Και πήγα έξω από το μετρό Αμπελοκήπων να την περιμένω. Και ήρθε. Και την είδα. Και έλαμψε το πρόσωπό της. Από τρομάρα. Γεμάτο απορία. Δε το πίστευε. Ούτε εγώ το πίστευα. Κι όμως είχε συμβεί.

Ενώ δεν είχαμε ψωνίσει ποτέ μαζί ρούχα. Ενώ δεν είχαμε χαρίσει τα ίδια ρούχα η μία στην άλλη. Ενώ ζούμε σε διαφορετικές πόλεις.

Είχαμε φορέσει τα ίδια ρούχα από πάνω ως κάτω. Με μία μικρή χρωματική διαφορά στα παπούτσια.

Απίστευτο.


Δεν υπάρχουν σχόλια: