7 Αυγούστου 2011

Summer in the city

Αυτό το πράγμα που λένε όλοι όσοι ξεμένουν στην πόλη καλοκαιριάτικα ότι τους αρέσει, δε μπορώ να το καταλάβω.
Βρίσκουν, λέει, να παρκάρουν ακόμη και μέσα στο κέντρο, και δεν έχει κόσμο και κάνεις άνετα βόλτα και μπορείς να βρεις να κάτσεις σε όποιο μαγαζί θέλεις, και είναι πολύ ευχάριστα στη γειτονιά γιατί έχει ησυχία.
Με τι να πρωτοδιαφωνήσω δεν ξέρω.
Από την άλλη, όταν ξεμένω στην πόλη καλοκαιριάτικα όταν όλοι οι υπόλοιποι λείπουν διακοπές, είμαι ένα βήμα πριν την κατάθλιψη, κοντεύω να φρικάρω και να αποζουρλαθώ. Φεύγουν και γύρω γύρω βλέπεις τραβηγμένα παντζούρια, ανεβασμένες τέντες, άδειους δρόμους, κλειστά εστιατόρια, κατεβασμένα ρολά και άδεια λεωφορεία.
Έχω την εντύπωση ότι όλοι συννεοήθηκαν κρυφά κάποιο βράδυ του Ιούνη, να τα μαζέψουν και να πάνε σε κάποιο ωραίο μέρος χωρίς να το μάθω. Και ότι το κάνουν επίτηδες. Έτσι, για να μου τη σπάσουν. Μαζί τους εξαφανίστηκαν και όλοι οι ραδιοφωνικοί παραγωγοί και πήραν μαζί τους και τα ωραία τραγούδια. Ο αυτόματος πιλότος παίζει ένα κάρο χαζομάρες. Ας ξεσκονίσω τα cd μου.
Κατεβαίνω στο κέντρο, και βλέπω ότι δεν κυκλοφορεί ψυχή. Νιώθω ότι όλοι χάθηκαν σε κάποιο παράλληλο σύμπαν και έμεινα μόνη μου, και σε λίγο θα αρχίσουν να χορταριάζουν οι αρμοί ανάμεσα στις πλάκες των πεζοδρομίων. Περιμένω να συναντήσω τουλάχιστον τον Γουιλ Σμιθ, όπως σε εκείνη την ταινία που άδειασε ο πλανήτης εξαιτίας ενός ιού. Το βράδυ, νομίζεις, ότι θα ξαναζωντανέψουν όλοι και θα γεμίσει ο τόπος ζόμπι, μπρρρρρ.
Και έρχομαι να ξαναρωτήσω: τι ακριβώς σας αρέσει στις άδειες πόλεις; Αν είναι το πάρκινγκ και η ησυχία, τότε καλό θα κάνετε να πάτε να ζήσετε σε κανένα χωριό που τα έχει αυτά τα κομφόρ όλο το χρόνο.
Ουφ, τα 'πα, γιατί με έπνιγε τόσο καιρό αυτό το θέμα.

1 Αυγούστου 2011

(δεν)

Ένα πράγμα που με εκνευρίζει στο ιντερνέτ είναι τα γκρίκλις. Δηλαδή, γιατί να ειναι πιο εύκολο να γράφεις ελληνικά με λατινικούς χαρακτήρες; Είναι πιο εύκολο να γράψεις τη λέξη "κολυμβηθρόξυλο" στα ελληνικά ή στα γκρίκλις; Κάποτε ήταν αναγκαία, επειδή το ιντερνέτ αρνιόταν να καταλάβει ελληνικά. Σήμερα, όμως, μας είναι παντελώς άχρηστα.

Ας αφήσουμε στην άκρη τη γκρίνια για τα γκρίκλις και ας πιάσουμε να γκρινιάξουμε για κάτι άλλο. Για ένα νέο φαινόμενο που παρατήρησα και άργησα πολύ να το καταλάβω. Εδώ που τα λεμε, δε το κατάλαβα και πολύ καλά. Αλλά υπάρχει και με βασανίζει, και ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας.

Γράφουν πολλοί, και ιδίως στο twitter, μία πρόταση και μετά σε μία παρενθεσούλα δίπλα στην πρόταση, γράφουν τη λέξη not. Να, έτσι (not).
Και μου εξήγησαν ότι αυτό σημαίνει ότι δεν ισχύει η προηγούμενη πρόταση.

Και γιατί δε βάζουν την προηγούμενη πρόταση στον αρνητικό τύπο;
Παράδειγμα:

"Η μερέντα είναι πιο νόστιμη από τη νουτέλα (not)"

Αν θες να πεις ότι η παραπάνω πρόταση δεν ισχύει, πάρε βρε άνθρωπε και καν'  την έτσι:

"Η μερέντα δεν είναι πιο νόστιμη από τη νουτέλα"

ή

"Η μερέντα ωχριά μπροστά στη νουτέλα"

ή
"Θάνατος στη μερέντα, ζήτω η νουτέλα".

Τι πας και μου βάζεις  (not) από δίπλα;

Αστονκόρακα, not και not.