29 Δεκεμβρίου 2011

Το πρώτο μη αστείο ποστ

Ναι, ο τίτλος βαρύγδουπος. Σε προειδοποιώ, για να μην περιμένεις να διαβάσεις για την Ισπανίδα που έτρωγε καμμένα λαχανάκια Βρυξελών ή για τη ματωμένη νύφη και των κλόουν των Μακντόναλτς. Σου μιλάω στο β' ενικό, καθώς με πρόχειρους υπολογισμούς δεν έχει μείνει παραπάνω από ένας αναγνώστης στο blog αυτό. Επομένως, αφού είμαστε μεταξύ μας, άκου μερικά πράγματα.

Έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που αποφάσισα να βάψω τη ρίζα. Πάρα πολύς. Και είμαι χίλια τα εκατό σίγουρη πως θέλω εγώ η ίδια να βάψω τη βαφή, και δε μου το επιβάλλει η μόδα και το τρεντ. Θέλω να τη βάψω γιατί το θέλω εγώ. Για να την βλέπω εγώ βαμμένη και σένια. Η σημερινή μέτρηση της ρίζας λέει ότι έχει ξεπεράσει τα 4 εκατοστά, και η καγκουριά και το καρακίτς μου κάνει μπαμ από μακριά. Η ρίζα έχει ξεπεράσει κάθε όριο, κάθε παλιό μήκος που την άφηνα να μένει.

Όλο το αναβάλλω, γιατί λέω να πάω σε χοντοσέντερ να διαλέξω μία βαφή και να τα βάψω μοναχιά μου. Και δεν πηγαίνω, όχι φυσικά γιατί δεν έχω χρόνο. Έχω χρόνο αν θες να σου δώσω και σένα. Να πάρε τρεις ωρίτσες, μου περισσεύουν άλλωστε. Δεν πηγαίνω γιατί δεν μπορώ να είμαι σίγουρη ότι θα διαλέξω σωστή απόχρωση και θα τα βάψω σωστά. Και υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να κάνω πατάτα. Συγκεκριμένα, και για να μην περιαυτολογώ, και πατάτα να κάνω, δεν με πολυνοιάζει. Δε φοβάμαι μη διαλέξω διαφορετική απόχρωση, σιγά και τι έγινε. Δε θα βγω και στην τηλεόραση.

Φοβάμαι να πάω εκεί στον πωλήτρια και να ζητήσω τη βαφή. Να της πω: καλημέρα σας, βλέπετε και μόνη σας ότι είναι πάρα πολύ επείγον και πάρα πολύ σημαντικό για εμένα να πάρω μία βαφή αυτή τη στιγμή από το κατάστημά σας. Τη βλέπετε και μόνη σας την κατάσταση: η ρίζα έχει φτάσει στο αυτί. Και θα σας είμαι ευγνώμων αν με βοηθήσετε με όλη την επαγγελματική σας εμπειρία να διαλέξω τη σωστή βαφή. Γιατί αν δε με βοηθήσετε με τις γνώσεις σας περί αμμωνίας και οξυζενέ, μην περιμένετε να τα καταφέρω μόνη μου. Θέλω να βάλετε και σεις ένα χεράκι.

Και τρέμω στην ιδέα ότι θα μου πείτε: "να, μου έχει μείνει μόνο αυτή η κόκκινη ακαζού. Δε μπορώ να βοηθήσω αλλιώς. Πρέπει να πας οπωσδήποτε στο κομμωτήριο, αλλιώς θα αποτύχεις παταγωδώς." Ε, αυτό δε με διευκολύνει. Αυτό μπορούσα να το σκεφτώ και από μόνη μου. Είναι μία λύση, μία ιδέα. Αλλά, αν ήθελα να πήγαινα στο κομμωτήριο, δε θα ερχόμουν ως εδώ να ψάχνω μπογιά.

Μ' αυτά και με κείνα, πού θέλω να καταλήξω; Ότι θα μπει το 2012 και είμαι ακόμη με το μαλλί άβαφο. Και δε φαντάζεσαι πόσο πολύ θέλω να το βάψω. Για την ώρα θα φτιάξω κανα μπισκοτάκι με πολύχρωμη τρούφα, μπας και δε βλέπω τον εαυτό μου στον καθρέφτη και το ξεχάσω, για μία δύο μερούλες. Αλλά με το νέο έτος το βάψιμο των μαλλιών θα είναι από τις πρώτες δουλειές που θα γίνουν. Θα πάω εκεί και θα πάρω την πιο ξανθιά βαφή, έτσι γιατί μου την έδωσε.








4 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Ama einai na to kaneis kataksantho,kalytera na foreseis skoufo

thomi είπε...

papitsa εχω κι εγω ακριβως το ιδιο προβλημα...
το μαλλι παραμενει αβαφο..:(

Παπίτσα είπε...

Χτες τα έβαψα. Πανεύκολο ήταν τελικά!

experience είπε...

Και εμένα δε μου βγαίνει το ντεκαπάζ (τι είναι αυτό;). Τι θα γίνει πια;