14 Δεκεμβρίου 2011

Μουσικές


Από όσο θυμάμαι τον εαυτό μου να ακούει μουσική, τον θυμάμαι να ακούει κάτι σε ξένο ροκ. Όταν όλα τα νορμάλ κορίτσια κάπου εκεί στο γυμνάσιο αγόραζαν μανιωδώς Σούπερ Κατερίνα και βαφτικά, εγώ για παράξενο λόγο αγόραζα cd. Δεν ήμουν για να μου κάνεις και πολύ παρέα, δε μπορούσες εύκολα να επικοινωνήσεις μαζί μου. Κάτι που είναι δύσκολο ακόμη και σήμερα. Αλλά όταν εσύ μου μιλάς για τον Ρουβά και τον Τριαντάφυλλο, δε μπορώ να καταλάβω και πολλά. Και εσύ δε μπορείς να καταλάβεις, ότι θέλω να παντρευτώ έναν μαλλιά με μία κιθάρα.

Από ελληνικά μου άρεσε σε βαθμό κακουργήματος ο Αλκίνοος Ιωαννίδης. Και αυτόν ήθελα να τον παντρευτώ, και το θεωρούσα μάλιστα και πιο πιθανό από το να παντρευτώ κάποιον Αμερικανό τραγουδιστή. Τόση τρέλα είχα που ο θείος μου με έβαζε σε σκέψεις: “Φαντάζεσαι να έρθει και να σου χτυπήσει το κουδούνι ο Αλκίνοος;” Και μόνο στη σκέψη με έπιανε πανικός. Αλλά για κάποιο περίεργο λόγο, ίσως πίστευα πολύ βαθιά στο μυαλό μου ότι ο θείος μου ετοιμάζει μυστικό σχέδιο, περίμενα ότι όντως θα έρθει ο Αλκίνοος να μου χτυπήσει το κουδούνι. Δεν είχα χάσει συναυλία για συναυλία και κάθε φορά πήγαινα όλο και πιο αποτρελαμένη. Είχα κάνει κτήμα μου τους στίχους και τους τραγουδούσα όλους απ' έξω. Όλους. Πριν λίγα χρόνια τον είδα στο δρόμο να περνάει τη διάβαση σε αντίθετη κατεύθυνση από μένα. Μέχρι να το συνειδητοποιήσω, πέρασε λίγη ώρα αλλά τελικά τον βρήκα και άρχισα να τον ακολουθώ. Μετά από ώρα, σταμάτησε σε μία στάση λεωφορείου και όταν έφτασα δίπλα του ανακάλυψα ότι ακολουθούσα έναν κοινό θνητό. Ο αληθινός είχε χαθεί κάπου μέσα στο πλήθος. Και απορώ μέχρι σήμερα, αν τον είχα βρει πραγματικά και ήταν αυτός στη στάση, τι θα του έλεγα; Ε, γεια σας, σας ακολουθώ εδώ και 5 τετράγωνα, μήπως έχετε ώρα;
Από πολύ μικρή μ' άρεσε πάρα πολύ και η Ελευθερία Αρβανιτάκη. Ούτε δικές της συναυλίες είχα χάσει. Και πάλι είχα όλα τα cd και ήξερα όλα τα τραγούδια απ' έξω και ανακατωτά. Αλλά αυτή δεν ήθελα να την παντρευτώ.

Η μαμά μου είχε κάνει εντατικά μαθήματα ξένης ροκ μουσικής με τόση μουσική να παίζει διαπασών μέσα στο σπίτι. Αναγνώριζε τους τραγουδιστές και τα συγκροτήματα ακούγοντας τραγούδια τους. “Ε, αυτό εύκολο, Billy Corgan από Smashing Pumpkins”. Κάτι Pearl Jam και Green Day τα έπαιζε στα δάχτυλά της. Ακόμη και σήμερα αν ακούσει κάποιο τραγούδι μπορεί να βρει το συγκρότημα. Τόσο μεγάλο πρόβλημα υπήρχε με τις μουσικές, που όλα τα τετράδια είχαν ντυθεί περίτεχνα και με πολύ μεγάλη προσοχή με φωτογραφίες τραγουδιστών και στίχους τραγουδιών. Καμία συμμαθήτριά μου δε μπορούσε να καταλάβει τι δουλειά είχε ο Billy Corgan στο εξώφυλλο του τετραδίου, όταν μπορούσε άνετα να χαμογελάει ο Σάκης και να τραγουδάει “ξανά, να σ' ερωτευόμουνα, απ' την αρχή ξανά”.

Όταν τέλειωνα το σχολείο είχαν έρθει οι Smashing Pupmkins για μία μικρή συναυλία στην Αθήνα. Ήταν η εποχή που ήθελα να παντρευτώ τον Billy Corgan. Και μία μέρα μετά έδινα τελευταίο μάθημα για τις απολυτήριες εξετάσεις: έδινα αγωγή. Ήθελα απεγνωσμένα να πάρω το πρώτο αεροπλάνο και να κατέβω να τους δω, κάτι που φυσικά δεν έγινε ποτέ και δεν πρόκειται να γίνει. Μετά από χρόνια ήρθαν οι Pearl Jam στην Αθήνα πάλι φυσικά, και πήρα ένα εισιτήριο και αποφάσισα να κατέβω μόνη μου, αφού κανένας άλλος δεν ήξερε καν ούτε ένα τραγούδι τους. Τελικά, βρέθηκε παρέα λίγες μέρες πριν και δεν χτυπιόμουν τελείως μαγκουφίξ στη συναυλία. Τότε διένυα την εποχή που ήθελα να παντρευτώ τον Eddie Vedder. Κάπου στις αρχές του 2000, ανακαλύφτηκαν οι Madrugada. Ήταν το μεγάλο μπαμ στα αυτιά εκείνα τα χρόνια. Πήγα και σε δύο συναυλίες τους και εδώ που τα λέμε, εκείνη εκεί η συναυλία τους, όπου φώναζαν ταυτόχρονα όλοι μαζί "το Salt, το Salt!" κατατάσσεται μαζί με την συναυλία των Pearl Jam στα καλύτερα συναυλιακά δρώμενα όλου του εσωτερικού μου κόσμου.

Γενικά όλους δαύτους που ήθελα να τους παντρευτώ δε το έλεγα και πολύ στα αλήθεια. Τι στ' αλήθεια να το έλεγα. Ήταν εντελώς στη σφαίρα της φαντασίας. Μπορούσα και τότε να καταλάβω ότι δε μπορείς να παντρευτείς έναν τρελάρα καλλιτέχνη. Πόσο μάλλον αν μένει στην άλλη μεριά του Ατλαντικού. Και τελικά φυσικά και δεν παντρεύτηκα κάποιον από όλους αυτούς. Στο λέω να μη μου ζητάς αύριο μεθαύριο τζάμπα εισιτήριο για συναυλίες.

Κάπου εκεί, στα φοιτητικά χρόνια, υπάρχει ένα κενό. Είχε γίνει μία έκρηξη ποιότητας και δεν είχαμε αφήσει σκυλάδικο και ρεμπετάδικο που να μην το είχαμε κλείσει κατά τις 6 το πρωί. Το ρεμπετάδικο είναι το πλέον απαραίτητο να το επισκεφτεί ένας φοιτητής που σέβεται τον εαυτό του στη Θεσσαλονίκη. Αν δεν έχεις πάει τουλάχιστον οχτώ φορές στη “Φωλιά του κόκκορα”, δε θεωρήσε φοιτητής και καλό θα κάνει η γραμματεία της σχολής σου να σε σβήσει από τα κιτάπια της. Το μαγικό ήταν κάθε φορά τα ξημερώματα που μόλις έβγαινες από το μαγαζί, τσιροκοπώντας και χασκογελώντας συνήθως, ο πορτιέρης προσπαθούσε να σώσει την κατάσταση κάνοντας “Παιδιά, Σςςςςςςςς, ησυχία, μας κάνουν παρατήρηση από τα σπίτια.”
Αλλά, συνήθως αυτό τα έλεγε αυτός τα άκουγε. Αλλά δε φταίγαμε εμείς.

Τέτοιο πρόβλημα με τα σκυλάδικα δεν υπήρχε. Όλα βρίσκονται κάπου στην περιοχή του αεροδρομίου, σε σημείο δηλαδή που δεν υπάρχει περίπτωση να ξυπνήσεις κανέναν. Αλλά και να αρχίσεις να φωνάζεις δυνατά δε θα ακουστείς καν. Η βαβούρα από τα κλαμπς και τα μπουζούκια που βρίσκονται το ένα δίπλα στο άλλο δεν αφήνει ούτε μια σταλιά ντεσιμπέλ να βγει στην επιφάνεια από άλλη πηγή ήχου. Εκεί το μόνο σου μέλημα ήταν να μην έχει ουρά στην καντίνα και γουργουρίζει η κοιλιά σου για πάνω από ένα λεπτό. Και πήγαινες τελικά στην καντίνα και έπαιρνες το ψωμάκι με το σουβλάκι ή το μπριζολάκι μέσα και τρεις κουταλιές της σούπας αλάτι – ρίγανη και όλα ήταν τέλεια. Αλλά το άξιζες τόσο φαγητό, αφού μέχρι να φτάσεις στην καντίνα είχες ξελαρυγγιαστεί φωνάζοντας “ύποπτο το αίσθημά σου, ύποπτο” και “είμαι άστατος πολύ”.

Τα σκυλοτράγουδα συνόδευαν την καθημερινότητα μόνο τη διασκέδαση. Παρ' όλα αυτά, πάντα υπήρχαν δύο σιντί στο αυτοκίνητο με ασυνήθιστο περιεχόμενο. Ένα σιντί με φουλ σκυλάδικα τραγούδια, που λεγόταν “before” και το βάζαμε στο αυτοκίνητο καθ' οδόν για τα μπουζούκια, και ένα με καψουροτράγουδα κλαψιάρικα που λεγόταν “after” και το βάζαμε όταν γυρίζαμε σπίτι. Τα δύο αυτά σιντί, διαφορετικά κάθε χρονιά και πάντα σε αρμονία με τα χιτ της σεζόν, από την πολύ χρήση έμεναν τσιγαρόχαρτα. Και δώστου το before και πάρτου το after.

Αυτή η πλημμύρα μουσικής ποιότητας μας ήταν απαραίτητη μόνο όταν είχε να κάνει με διασκέδαση και ξενύχτι. Όλη την υπόλοιπη μέρα τα αυτιά μας δεν άκουγαν τίποτε άλλο παρά μόνο ροκ και συνέχιζα μέσα στη μέρα να θέλω να παντρευτώ τον Eddie Vedder και όχι κάποιον μπουζουξή.

2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Δεν είχα πάει ποτέ στη "Φωλιά του κόκκορα",αλλά η γραμματεία όχι μόνο δε με διέγραψε,αλλά μου έδωσε και πτυχίο...καλύτερα βέβαια να με είχε διαγράψει!
Τότε, διαβάζαμε μουσικά περιοδικά,πηγαίναμε στα δισκάδικα με τις ώρες,πιάναμε κουβέντα με τον ιδιοκτήτη και τους άλλους πελάτες,ακούγαμε μανιωδώς ραδιόφωνο και βλέπαμε "120" στο MTV (Κυριακή 22:00-24:00)
Ζήτω τα '90s!

experience είπε...

Εγώ πάλι στο σχολείο δεν μπορώ να πω ότι ήξερα και πολύ από μουσική και στην πρώτη λυκείου έπρεπε αυτός που έμενε απέναντι σχεδόν να με αναγκάσει να ακούσω ένα τραγούδι Guns n' Roses. Πως άλλαξαν τα πράγματα.