21 Νοεμβρίου 2010

Κυδώνια και αχινοί

-Τι θα φάμε σήμερα;
-Σήμερα το τσουκάλι έχει ζελέ αχινού.
-Α, πώς το φτιάχνεις αυτό;
-Παίρνω τον αχινό...
-Με τα αγκάθια;
-Όχι καλέ, μετά την αποτρίχωση. Μόνο το σομόν εσωτερικό του. Και τον περνάω από σινουά εταμίν.
-Από πού τον περνάς τον καημένο;
-Σινουά εταμίν.
-Κάτι σαν το κρασάκι του Τσου ένα πράγμα.
-Ακριβώς. Και μετά το ανακατεύεις με αγάρ αγάρ.
-Καλό ακούγεται.
-Για να μην είναι φτωχός ο σκέτος αχινός να σου ανοίξω και δυο κυδώνια;
-Τι δουλειά έχει το φρούτο δίπλα στον αχινό, ρε άνθρωπε;
-Όχι κυδώνι - φρούτο. Κυδώνι - ζώο. 
-Μας κούφανες.
-Και στο τέλος θα σου κοτσάρω από δίπλα και αέρα λεμονιού.
-Αχ, βάλε καλύτερα αέρα κοπανιστό. Του πάει καλύτερα.
-Δεν έχεις άδικο. Ουφ, μετά από όλα αυτά έχει γεμίσει ο νεροχύτης άπλυτα: μπασίνες, μαντολίνα, σινουά εταμίν...
-Το μαντολίνο να έρθει να το πλύνει ο Κορέλι, όλα από μας τα περιμένει;
-Και το σινουά εταμίν ο Τσου.
-Μη βιάζεσαι, αγάρ αγάρ γίνεται η αγουρίδα μέλι. Αύριο λέω να κάνω κανα κρεατικό. Ένα μενταγιόν χοιρινού με σως φινόκιο.
-Φοράει παπιγίον ο πινόκιο;
-Όχι παπιγόν, βρε παλτό. Μενταγιόν.
-Ε καλά ντε, πού θες να τα ξέρω αυτά τα γκουρμέ. Να σου πω, μου τέλειωσε η λεκιθίνη, θα πεταχτώ στο σούπερ. Θες τίποτε;
-Πάρε μου, μωρέ, κάνα κουτί αγάρ αγάρ. Πάντα χρειάζεται.
-Μη τα συζητάς.

9 Νοεμβρίου 2010

Εκλογές 2010: όσα δεν έδειξε η τηλεόραση, όσα δεν έγραψε ο τύπος

Οι εκλογές εφέτο διεξήχθησαν ομαλά. Δε δημιουργήθηκαν προβλήματα. Και επειδή όλοι περάσαμε πολύ ωραία, θα ξαναγίνουν κι άλλες την άλλη Κυριακή, έτσι γιατί δεν έχουμε τι να κάνουμε.
Οι ψηφοφόροι προσέρχονται από τις 7 και μετά. Συχνά συμβαίνει να βρίσκονται από τις 7 παρά στημμένοι έξω από την αίθουσα ψηφοφόροι μεγάλης ηλικίας και να περιμένουν να ανοίξει η κάλπη. Την ίδια ώρα ο δικαστικός αντιπρόσωπος και η παρέα του προσπαθούν να ανοίξουν το μάτι από τη νύστα, και ποιος νοιάζεται για την κάλπη; Η σχισμή της κάλπης σκεπάζεται κατά κύριο λόγο με βιβλίο δημοτικού, δανεισμένο μυστικά από το μαθητή του θρανίου όπου κάθεται ο δικαστικός. Το βιβλίο είναι συνήθως "Εμείς κι ο κόσμος", "Μουσική" ή "Εικαστικά", δηλαδή ένα από τα βιβλία που αφήνουν τα σπόρια κάτω από το θρανίο και δε τα παίρνουν ποτέ σπίτι, γιατί δεν έχουν να διαβάσουν κάτι από εκεί για χόμγουορκ. Το βιβλίο είναι καπλαντισμένο με διαφανές αυτοκόλλητο και συνήθως έχει ζωγραφιές στην πρώτη σελίδα ή συνθήματα τύπου "Άρη Ολέ".





Ο διάκοσμος της αίθουσας δεν έχει να κάνει καθόλου με το κόνσεπτ της εκδήλωσης (των εκλογών δηλαδή) και συνήθως περιλαμβάνει: μικρές εκθέσεις ζωγραφικής με θέμα "το φθινόπωρο" ή "η οικογένειά μου", χάρτες όλου του κόσμου (πολιτικούς και γεωμορφολογικούς), πίνακες προπαίδειας, κεσεδάκια από γιαούρτι με μισοφυτρωμένες φακές και φασόλια και κολάζ με ζυμαρικά.
Στον πίνακα της τάξης βρίσκονται γραμμένες οδηγίες για την ψήφο και πόσους σταυρούς βάζουμε, και μισοσβησμένες διαιρέσεις από τα μαθηματικά της προηγούμενης ημέρας.
Το μεσημέρι κατά τις 14:00 σκάνε μύτη πακετάδες με πιτόγυρα, σουβλάκια, μπριτζόλες, αναψυκτικά και καφέδες για να περιδρομιάσει ο δικαστικός και το παρεάκι. Την ώρα του φαγητού, που διαρκεί το πολύ 15 λεπτά, ο δικαστικός και το παρεάκι δεν τρώνε και με ιδιαίτερη ησυχία, γιατί σύμφωνα με το νόμο του Μέρφι εκείνη τη στιγμή θα καταφθάσουν σαρανταδώδεκα ψηφοφόροι που θα θέλουν να εξυπηρετηθούν σώνει και ντε εκείνη τη στιγμή, γιατί περιμένει ο κουμπάρος στα τσίπουρα.
Το βράδυ, μετά την καταμέτρηση, όλοι δυσανασχετούν και όσο γίνεται η καταγραφή των ψήφων ακούγονται ονομάτα και ο γραμματέας σημειώνει στα πρακτικά. Και επειδή όλο τα τρελό παρεάκι έχει λυσσάξει στην πείνα, ψάχνει τα μισοτελειωμένα πιτόγυρα και τα χλαπακιάζει ακόμη κι αν έχουν γίνει μπούζι και είναι μια αηδία και μισή.