26 Ιουλίου 2010

Τα σφηνάκια και τα καροτσάκια

Πριν μερικά χρόνια, ίσως μέχρι και φέτος, η μόνη καλοκαιρινή έγνοια σε μια παρέα ήταν να ξέρει πόσα σφηνάκια γεμίζουν με ένα σέικερ. Αν ο μπάρμαν ήταν καλός και χουβαρντάς ένα σέικερ μπορούσε να σου βγάλει όλη τη νύχτα. Και αν ήταν πολύ καλός θα ήταν και νόστιμο το σφηνάκι και θα έγλυφες και τα δάχτυλά σου. Αν η παρέα ήταν τιτανοτεράστια και διψούσε, τότε ένα μονάχα σέικερ δεν έκανε καλή δουλειά. Έτσι επιστρατεύονταν κανατάκια που γέμιζαν μέχρι πάνω με κάποιο ροζ καρπουζένιο δροσερό ποτάκι. Ή με κάποιο άλλο με μπισκοτένια γεύση. Ή με κάτι άλλο βρε αδερφέ, δεν έχει και μεγάλη σημασία. Και γύρω γύρω η κανάτα είχε καλαμάκια και φρρρρρ ο μαγικός ζωμός θα γινόταν με μερικές ρουφηξιές εξαφανιζόλ.
Τα πράγματα άρχιζαν να αλλάζουν εδώ και λίγα χρονάκια. Μετά από στατιστικές μελέτες παρατηρήθηκε ότι ένα σέικερ χρειάζεται πλέον περισσότερη ώρα μέχρι να δεις άσπρο πάτο. Και όχι γιατί η σεϊκεροπαραγωγοί τα φτιάχνουν πλέον μεγαλύτερα, αλλά γιατί τα σφηνάκια έγιναν σαφώς λιγότερα αφού μειώθηκαν τα μέλη της παρέας που συμμετείχαν στην σφηνοκατάνυξη. Και έτσι ένα σέικερ καλύπτει πολλά "γεια μας". Ταυτόχρονα με τη μείωση των σφηνακίων παρατηρήθηκε ραγδαία αύξηση στα καροτσάκια. Όταν φεύγει ένα σφηνάκι, εμφανίζεται ένα καροτσάκι. Όχι καροτσάκι λαϊκής, όχι καροτσάκι σούπερ μάρκετ. Αλλά καροτσάκι με μπεμπάκι, φατσάκι, ζουζουνάκι. Έτσι, σιγά σιγά ένας ένας από μια παρέα δεν συμμετέχει στην σφηνοκατάνυξη. Αλλά σέρνει νωρίς το απόγευμα ένα καροτσάκι. Η παρέα μικραίνει. Ώσπου, από εκεί που υπήρχαν μόνο σφηνάκια και καθόλου καροτσάκια, θα φτάσει να υπάρχουν πολλά καροτσάκια και ελάχιστα σφηνάκια.
Η πορεία, υποθέτει το παπί, είναι προδιαγεγραμμένη: κάποια μέρα θα απαγορευτούν όλα τα σφηνάκια και θα κυκλοφορούν μόνο καροτσάκια. Όλα αυτά σκεφτόταν το παπί προχτές, όταν σήκωσε να τσουγκρίσει ένα σφηνάκι και στην παρέα ακούστηκε ένα τσούγκρισμα λιγότερο.


(...περιμένοντας το καροτσάκι της φιλενάδας...χικ!)

14 Ιουλίου 2010

Πότε ήρθε το καλοκαίρι;

Όταν στο δρόμο για Χαλκιδική πάνω στο οδόστρωμα βάζουν εκείνο το μαύρο καλωδιάκι πέεεεερα ως πέεεεεερα που μετράει πόσοι λουόμενοι κάνουν μία μικρή απόδραση από την τσιμεντούπολη κάθε Σαββατοκύριακο.
Όταν βρίσκεις πάνω από τρεις άδειες θέσεις πάρκινγκ στη γειτονιά σε απόσταση πιτζάμας από το σπίτι σου.
Όταν αρχίζεις και πηγαίνεις σε γάμους και γλέντια σε κτήματα / μπιτσόμπαρα / ιππικούς ομίλους / πισίνες κτλ.
Όταν πρέπει να κουρεύεις το γκαζόν κάθε βδομάδα.
Όταν θες να κλείσεις ραντεβού για πεντικιούρ και το αμέσως επόμενο διαθέσιμο είναι μετά από πέντε τέρμινα.
Όταν για τη διαδρομή Άθυτος - Καλλιθέα (5χλμ.) κάνεις μία ώρα λες και είσαι στην περιφερειακή  με κατεύθυνση δυτικά και 4 καραμπόλες στο Παπαγεωργίου.
Όταν βρίσκεις να κάτσεις μέσα στο λεωφορείο στις 3 το μεσημέρι.
Όταν γεμίζουν τα στάτους στο facebook με "θέλω διακοπέεεεεεες" ή "13 μέρες έμειναν".
Όταν στις ειδήσεις σε πρήζουν με την πληρότητα της Δημητρούλας και του Ρομίλντα.
Όταν ζεσταίνεται το ρούτερ και του ρίχνεις παγάκια μπας και πάρει ξανά μπρος.
Μα πάνω απ' όλα όταν γυρνάς το κεφάλι σου και βλέπεις αυτό:

video