24 Μαΐου 2010

Μην αντιστέκεσαι, κάνε ένα βήμα και συυυυυ

Μία φίλη του παπιού έκανε τις προάλλες την εξής παρατήρηση:

-Έχεις δει τις αφίσες του Ρουβά που εμφανίζεται στο χωριό μας αυτές τις μέρες;
-Χμ...μούμπλε μούμπλε....εεε....λες να μην τις είδα; Σάκης είναι αυτός! Και να μη θες, πέφτει το βλέμμα από μόνο του.
-Ρε συ... Είναι αυτή η φωτογραφία τώρα κατάλληλη για να σου διαφημίσει κέντρο διασκέδασης; Για να σε παρακινήσει να πας στα μπουζούκια να δεις τον τραγουδιστή;
-Χμ...μούμπλε μούμπλε...εεε....(για δεύτερη φορά). Τι εννοείς; Γιατί δε σε πείθει;
-Με πείθει. Αλλά όχι για να πάω να ακούσω μουσική.
-Χμ...μούμπλε μούμπλε...εεε.... (τρίτη και φαρμακερή). Αλλά για τι πράγμα;
-Για να πάω να του μιλήσω του Σάκη. Να του ζητήσω να βγούμε για καφέ. Να πάμε ένα σινεμά. Να πάμε σε ένα ζαχαροπλαστείο να φάμε μια πάστα σεράνο.
-Τώρα που το ξανασκέφτομαι, δεν έχεις άδικο... 

Για του λόγου το αληθές, να, δείτε την εν λόγω αφίσα. Μία πάστα σεράνο δε την ζητάει η καρδιά σας; Άντε, μία νουγκατίνα στη χειρότερη περίπτωση. 

 

20 Μαΐου 2010

Estrella tren.

Είναι αυτά τα κουπέ τρένου όπου κάθονται 4 άτομα αντικριστά με άλλα 4. Όλοι μαζί σύνολο είναι 8. Και κοιτιούνται. Ο καθένας κοιτάει τον απέναντί του. Τον παρατηρεί από πάνω ως κάτω και μετά αρχίζει και χαζεύει τον διπλανό του απέναντι και τον διπλανό του διπλανού. Οι πιο προνομιούχοι που κάθονται στα παράθυρα ρίχνουν και ένα βλέφαρο έξω στην πλάση. Και κάπου κάπου ρίχνουν και έναν υπνάκο και περνάει η ώρα. Ή λέει κάποιος "συγγνώμη να περάσω" και τραβάει ο άλλος τα πόδια του και αυτό είναι όλο. Αν είναι μέρα. Γιατί αν είναι νύχτα, τότε όλοι κοιμούνται. Αμ δε...Στο τρένο Estrella είναι αλλιώς τα πράγματα.

Στη μία σειρά κάθονται ένας μεταλλάς, το παπί, ένας Μεξικάνος και ένας αδιάφορος Ισπανός. Ακριβώς απέναντί τους είναι ένας Μαδριλένιος, η Μάκι και ένα σετάκι νεαρά παιδιά, αγόρι και cosmo-girl. Μαδριλένιοι και αυτοί.

Πριν νυχτώσει: Η Μάκι δεν έχει φάει τίποτε, γιατί ανακατευόταν το στομάχι της. Έτσι, βρήκε λύση μασώντας ένα δισκίο Μααλόξ. Το παπί αντιθέτως θα φάει ότι και συμβαίνει. Περιδρομιάζει μάφινς με γεύση βανίλια (για γλυκό, γιατί σίγουρα προηγουμένως είχε φάει σαντουιτσάκι). Το cosmo - girl ξεκοκκαλίζει το κοσμοπόλιταν. Οι άλλοι ανταλάσσουν καμιά κουβέντα. Και ο Μαδριλένιος τρώει σαντουιτσάκι με σκέτο χαμόν μέσα, που είπε το έφτιαξε η μαμά του. Μα καλά, τόση μαεστρία θέλει για να σφηνώσεις ένα κομμάτι χαμόν μέσα σε δύο κομμάτια ψωμί και αγγάρεψε τη μάνα του;

Μετά το φαγοπότι και αφού η νύχτα είχε πέσει: είπαμε να την πέσουμε και εμείς. Έτσι όρθιες. Σαν στέκες. Η Μάκι παίρνει αγκαλιά την τσάντα της και εγώ την δικιά μου. Κοτσάρω και τα γουόκμαν στα αυτιά για να νανουριστώ. Η Μάκι επειδή αντιλήφθηκε ότι τελικά άρχισε να πεινάει τρώει κι άλλα δισκία μααλόξ: και θα χορτάσει, και δε θα την πειράξουν! Έξυπνο; Και ετοιμάζεται να κοιμηθεί. Ναι αλλά οι υπόλοιποι δεν νύσταζαν και πολύ. Όλη η νύχτα κύλισε με παρεμβολές.

Ο Μαδριλένιος πιάνει κουβέντα με τον διαγωνίως απέναντί του Μεξικάνο και ενοχλεί και εμένα και τη Μάκι. Ο μεταλλάς είναι στην καρακοσμάρα του, αλλά κάπου κάπου κουνιέται. Θα του έχει μείνει από τα ντραμς. Το παπί προσπαθεί να νανουριστεί με την μουσικούλα του (είμαι σχεδόν σίγουρη ότι άκουγα dEUS εκείνη τη νύχτα). Αλλά κάθε λίγο ένα χέρι μου κάνει νοκ νοκ πάνω στην τσάντα. Είναι ο νεαρός Μαδριλένιος από το σετάκι.

-Τι ακούς;
-Αυτό...
-Αχα.

Μετά από λίγο, νοκ νοκ και πάλι.
-Τι ακούς;
-Το άλλο...
-Α, μάλιστα.

Ευτυχώς μετά από καμιά 10αριά νοκ νοκς, το cosmo - girl είχε τελειώσει με τη διατριβή του κοσμοπόλιταν με θέμα "πώς το τρίβουν το πιπέρι" και τον απασχόλησε. Μας άφησε και μας στην ησυχία μας να κοιμηθούμε. Ευτυχώς, γιατί είμαι σίγουρη ότι εκείνη τη νύχτα το νεαρό σετάκι έκανε πρακτική σε τουλάχιστον 15 θέματα του περιοδικού...