15 Απριλίου 2010

Ποιος είναι το αφεντικό;

Σε ένα έργο υπάρχουν περίπου σαρανταδώδεκα αφεντικά. Ίσως και παραπάνω.
Υπάρχει το μεγάλο αφεντικό, ο κύριος του έργου: αυτός (ιδιώτης ή δημόσιο) στον οποίο ανήκει το έργο και αποφασίζει πώς το θέλει. Το θέλει μπλε με ροζ ελεφαντάκια, έτσι θα γίνει. Το θέλει ανάποδα με τα θεμέλια πάνω και τη σκεπή κάτω, έτσι θα γίνει. Το θέλει να τελειώσει αύριο, θα τελειώσει χτες. Θέλει να φτιάχνεις και να γκρεμίζεις συνέχεια το ίδιο πράγμα μέχρι να αποφασίσει πώς ταιριάζει περισσότερο με την τσάντα της γυναίκας του, έτσι θα γίνει. Αυτός είναι, λοιπόν, ο κύριος του έργου. Και για γυναίκα να πρόκειται, πάλι κύριος του έργου θα είναι, όχι κυρία του έργου.
Ο κύριος του έργου το έχει αναθέσει σε μία εταιρεία, για να το μελετήσει, να το κοιτάξει από δω, να το κοιτάξει από κει,  και να το κατασκευάσει. Αυτή η εταιρεία, συνήθως, εκτός από τη μελέτη κάνει και την επίβλεψη της κατασκευής. Μπορεί όμως να δώσει την επίβλεψη σε μια άλλη εταιρεία (τι θα κάνουν οι άλλες εταιρείες, κλέφτες θα γίνουν;). Άρα υπάρχει κάποιος που κάνει την επίβλεψη. Μέσα σε όλα, κάπου κάπου σκάνε μύτη και οι αρχιτέκτονες και οι μηχανικοί που μελέτησαν το έργο και τους κατεβαίνουν διάφορες κουλές ιδέες μέσα στα ζάλη και παραζάλη τους (νομίζοντας ότι όλα μπορούν να γίνουν με ένα κλικ στο AutoCad) και πρέπει όλοι να υπακούσουν.  Παράλληλα με όλους αυτούς, μπορεί ο κύριος του έργου, αν είνα κάποιος δημόσιος φορέας, να στείλει και αυτός τη δικιά του ομάδα επίβλεψης. Άρα, σκέψου φίλε αναγνώστη, πόσοι επιβλέποντες στέκονται από πάνω από το έργο και κοιτάνε με το στόμα ανοιχτό και επιβλέπουν με ύφος περίβλεπτο. Μέχρι στιγμής πέντε (5) σίγουρα.
Πάμε τώρα στην κατασκευή. Σιγά μην κάτσει η μελετητική εταιρεία να κάνει την κατασκευή. Θα την δώσει σε κάποια κοινοπραξία για να τη αναλάβει. Και η κοινοπραξία δεν είναι καμιά τυχαία για να κάτσει να σκάβει και να παίζει με τα τσιμέντα, γι' αυτό  θα δώσει την κατασκευή σε κάποιο εργολάβο. Και ο εργολάβος θα πάρει και θα την δώσει σε έναν υπεργολάβο. Ο εργολάβος είναι αυτός που έχει τα πολλά κονέ και τσάκωσε τη δουλειά και ο υπεργολάβος αυτός που θα φάει από τα ψίχουλα που θα του ρίξει ο εργολάβος.  Στο τέλος, λοιπόν, ο υπεργολάβος είναι αυτός που θα πάρει ένα ή περισσότερα συνεργεία και θα κοτσάρει και έναν δόλιο εργοδηγό για να στέκεται πάνω από τα κεφάλια των εργατών και να συντονίζει τα ασυντόνιστα.
Άρα, όταν λέμε "έρχεται το αφεντικό" εννοούμε ένα από τους παραπάνω οχτώ (8) αρχηγούς. Τώρα, ο καθένας φοράει και διαφορετικά ρούχα και οδηγάει όσο ανεβαίνει η ιεραρχία και πιο ακριβό αυτοκίνητο. Όλοι, εκτός του υπεργολάβου, φοράν κουστούμια, ακόμη και ντάλα καλοκαίρι με 40 βαθμούς Κελσίου. Αλλά τι τους νοιάζει; Δροσίζονται ασταμάτητα μέσα στο παγωμένο τζίπ τους ή το επίσης παγωμένο kibo. Α, επίσης κρατούν χαρτοφύλακα με σχέδια, τιμολόγια και άλλη χαρτούρα, που μάλλον δεν έχουν διαβάσει  ποτέ τους. Α, επίσης λένε τη γνώμη τους χωρίς να τους ρωτήσει κανείς και φυτρώνουν εκεί που δε τους σπέρνεις. Και τελικά προκαλούν πανικό και σύγχυση. Ο υπεργολάβος δε φοράει κουστούμι, αλλά κάνει όλα τα υπόλοιπα (φύτρωμα εκεί που δε τον σπέρνεις κτλ).
Στο τέλος οι εργάτες που ψάχνουν κάποιο αφεντικό για να ζητήσουν ότι τους κατέβει, επειδή δε βρίσκουν κάποιον από τους 8 με bold γράμματα, γκρινιάζουν ασταμάτητα και χωρίς λόγο στον δόλιο εργοδηγό, που δε τους φταίει και τίποτα. Ο εργοδηγός είναι δόλιος και με italic γράμματα, επειδή δέχεται πυρά από όλους τους παραπάνω 8 και κοντεύει να πέσει κάτω.
Τελικά, αν δεν καταλάβες, φίλε αναγνώστη, ποιος είναι το αφεντικό δε σε παρεξηγώ. Πολλοί το ψάχνουν ακόμη...

5 Απριλίου 2010

Το έργο

Ένα έργο ακόμη κι αν δεν είναι κινηματογραφικό, τείνει πολλές φορές να γίνει γκραν γκινιόλ. Σε ένα έργο κινηματογραφικό υπάρχουν πολλοί συντελεστές: σκηνοθέτες, σεναριογράφοι, ηθοποιοί, μακιγιέζ κτλ. Και κατά ένα περίεργο λόγο όλοι περνάν πολύ ωραία στα γυρίσματα και αυτό βγαίνει και στο κοινό. Σε άλλου είδους έργα όλοι περνάν πολύ χάλια στα γυρίσματα και μέχρι το τέλος όλοι έχουν τσουρομαδηθεί μεταξύ τους.

Στην αρχή όλοι είναι πολύ αισιόδοξοι και δουλεύουν πολύ αρμονικά.
-Να πάρω λίγο το φτυάρι σας;
-Ναι, βέβαια, ό,τι θέλεις! Και το φτυάρι, και την τσάπα, και τον γκασμά!
[Πέντε μέρες μετά.]
-Μάστορα, παίρνω το φτυάρι.
-Να το γυρίσεις αμέσως, όλο το χάνω.
[Είκοσι μέρες μετά.]
Τα φτυάρια όλα είναι εξαφανισμένα σε ένα άλλο παραλληλο σύμπαν και όλοι σκάβουν με τα χέρια και τα δόντια.
Πολλές φορές σε ένα έργο, η δουλειά του ενός συνεργείου εξαρτάται από το πότε θα τελειώσει τη δουλειά του ένα άλλο συνεργείο. Έτσι, ο ένας περιμένει τον άλλο. Οι χτίστες περιμένουν τους μπετατζήδες, οι σουβατζήδες τους χτίστες, οι ηλεκτρολόγοι τους σουβατζήδες, οι πατωματάδες τους υδραυλικούς, και οι μπογιατζήδες τους κουφαματάδες. Και όλους τους παραπάνω τους περιμένουν όσοι προσπαθούν να περιμαζέψουν τους εξωτερικούς χώρους. Και φυσικά ο καθένας κοιτάει το δικό του συμφέρον, πάντα σε βάρος των άλλων...

Το σίγουρο είναι ότι όταν τελειώσουν κάποιοι τη δουλειά τους σε ένα σημείο και το παραδώσουν στο επόμενο συνεργείο, όλα του φταίνε. Δεν είναι όπως θα περίμεναν να τα βρουν και σίγουρα υπάρχει γκρίνια. Είναι σα να έχει εκλογές και αναλαμβάνει μια νέα κυβέρνηση: "Παραλάβαμε ένα χάος".


Μεγαλύτερες κατίνες από τα μαστόρια δε θα συναντήσεις, φίλε αναγνώστη. Τα μεσημεριανά ξεκατινάδικα της τηλεόρασης ωχριούν μπροστά στο κουτσομπολιό που πέφτει σε ένα γιαπί. Και εννοείται ότι η πληροφορίες τρέχουν με την ταχύτητα του φωτός και με σπασμένο τηλέφωνο:

-Ρε συ, τα μαθες;
-Τι έγινε;
-Ο μπετατζής έδιωξε τρεις εργάτες, γιατί τελειώνουν τα μπετά και δεν έχει άλλη δουλειά πλέον.

[Τρεις μπετονιέρες παραπέρα, η είδηση έχει μεταφερθεί όχι με μεγάλη ακρίβεια...]
-Ρε σεις, τι μου είπε ο μπογιατζής;
-Τι έγινε;
-Ο μηχανικός είπε στον πλακατζή να διώξει 30 εργάτες.
-Γιατί;
-Γιατί μέτρησε τα πλακάκια και τα έβγαλε 15.399. Έλειπε ένα και το είχε σπάσει ένας εργάτης.


Μερικές φορές μεταφέρονται με μεγάλη ακρίβεια, πράγμα περίεργο.

Μεσημέρι, στις 12:35:
Α: -Με χτύπησε το παπούτσι.
Β: -Ναι, αν είναι καινούρια σε χτυπάνε εύκολα.

[Την άλλη μέρα.]
Ω:-Τι έμαθα χτες; Στις 12:35:43 σε είχε χτυπήσει το παπούτσι;

Το θέμα είναι, όμως, ποιος είναι το αφεντικό... 

[Του μπι κοντίνιουντ...]