28 Μαρτίου 2010

Μπίζνες στο βουνό

Εν μέσω οικονομικής κρίσης η παπίτσα βρήκε καταπληκτικό τρόπο να τα κονομήσει χοντρά: θα κάνει εμπόριο στο δρόμο. Ύποπτο ακούγεται, ε; Κι όμως... Θα  ανέβω στον Όλυμπο και θα πουλάω.  Εκεί, στην περιοχή της Ραψάνης. Ω ναι, στην παράκαμψη των Τεμπών. Τι μπορεί  να πουλήσει όμως κάποιος εκεί ψηλά και να γίνει πλούσιος;
Χαλίκια. Θα φορτώσω ένα καρότσι με μπαζοσακούλες γεμάτες χαλίκια και θα στηθώ στην αρχή του δρόμου. Θα βάλω και διαφημίσεις στα διόδια: "Πού πας χωρίς χαλίκι; Πήρες χαλίκι; Μήπως σου λείπει το χαλίκι; Χαλικί απ' την παπίτσα σου, κι ας είναι και τρία άλφα. κτλ κτλ κτλ."

Ο εν λόγω δρόμος, λοιπόν, αποτελεί μία γρήγορη λύση στο θέμα "παράκαμψη Τεμπών", την οποία προτίμησε και η παπίτσα. Ε, δε θα το ξανακάνει! Κάποτε ήταν ένας στενός χαλικόδρομος. Τώρα είναι πλέον ένας πατημένος στενός χαλικόδρομος με λακούβες, κλειστές στροφές, σκόνη και πολύ κίνηση. Και φυσικά εξυπνάκηδες, που δεν αφήνουν την ευκαιρία να μετατρέψουν το δρόμο σε φόρμουλα ένα και προσπερνάν όπου τους κατέβει. Και λακούβες, απ' όπου έχει εξανιστεί όλο το χαλίκι και έχει απομείνει σκέτη σκόνη. Και πας να μπεις μέσα και κολλάς. Και πατάς γκάζι και γγγγγγκκρρρρνννν γγγγγκκκκκρρρρννννν, δεν προχωράς με τίποτε. Και αν είσαι φορτηγό μένεις εκεί μέσα για πάντα. Και δημιουργείς από πίσω σου μία ουρά μέχρι το Βόλο. Και κλείνεις όλο το δρόμο. Γι' αυτό πρέπει να προμηθευτείς από την παπίτσα το χαλικάκι σου. Μόλις βρεις τέτοια λακούβα να κατέβεις, να την γεμίσεις με χαλικάκι, ώστε να μπορείς να πάτησεις πάνω και να περάσεις κυριλέ. Κυριλέ, λέμε τώρα...
Θα δίνω και δώρα: ξεσκονόπανα (για το τέλος της διαδρομής), μάσκες οξυγόνου (για όλη τη διαδρομή, αφού και με τα πάντα κλειστά, πάλι μπάινει μέσα στο αυτοκίνητο σκόνη), μάσκες για τα καρναβάλια (σε περίπτωση που κολλήσετε και έρθουν οι απόκριες), ένα σετ αναρτήσεις (θα διαλυθούν, δεν υπάρχει περίπτωση). Τέλος, θα δίνω και φωτογραφίες από τον κανονικό κλειστό δρόμο των Τεμπών, για να θυμηθούμε όλοι τις παλιές καλές εποχές που περνούσαμε από εκεί και δεν τον εκτιμούσαμε!

Όταν κατέβηκα στον κάμπο δε το πίστευα: είχα κατέβει και εγώ και ολόκληρο το αυτοκίνητο. Πέρασα παραδίπλα από το ΙΚΕΑ, και είπα να το γιορτάσω με ένα παραδοσιακό χοτ ντογκ. Στο γυρισμό, κυρίευσε η λογική: όχι παπί, θα πας από την Αγιά. Μπουαχαχαχαχαχα. 2 ώρες παραπάνω μου κόστισε αυτό το δρομολόγιο με τρομερή κίνηση και χωρίς λόγο αργοκίνητους οδηγούς. Είδα όμως επιτέλους τον Αγιόκαμπο, την παραλία που κάνουν οι Λαρισαίοι μπάνιο. Συμπέρασμα: σα τη Χαλκιδική δεν έχει!

9 Μαρτίου 2010

Για όλα φταίνε οι γκόμενες, οι πρώην κι οι επόμενες.

-Καλά ρε, με ποιον μιλάει ο Γκιώργκι όλη την ώρα;
-Ε, με γκόμενα.
-Ποια γκόμενα; Παντρεμένος δεν είναι;
-Ναι, παντρεμένος. Έχει και δυο παιδιά.
-Εδώ είναι η γυναίκα του;
-Όχι, δεν είναι Ελλάδα γυναίκα του.
-Και έχει εδώ γκόμενα;
-Ναι, έχει γκόμενα! Σιγά, και Ζβίο έχει γκόμενα. Και αυτός παντρεμένος είναι.
-Και έχει τρία παιδιά ο Ζβίο. Καλά, και δεν ντρέπεσαι που το λες!
-Όχι, γιατί. Πάντα πρέπει να έχεις γκόμενα. Τρία χρόνια είναι εδώ, χωρίς γυναίκα πώς να είναι;
-Καλά, δηλαδή, η γυναίκα του Ζβίο στη Γεωργία, αποκλείεται να έχει και αυτή γκόμενο;
-Αν έχει γκόμενο, Ζβίο σκοτώσει γυναίκα του.
-Α, ωραίος είσαι εσύ!
-Άκου τζέβουσκα. Πάντα πρέπει έχεις γκόμενα. Με γυναίκα κάνεις οικογένεια, στη γκόμενα αδειάζεις νεύρα. Με γυναίκα σου έχεις προβλήματα. Αντί μαλώνεις με γυναίκα σου, σηκώνεσαι και πας στη γκόμενα. Κάνεις εκεί αγκαλιά στη γκόμενα, ξεχνάς πρόβλημα. Γυρνάς σπίτι, όλα καλά. Λες γυναίκα σου και πάλι "σ' αγαπώ".

1 Μαρτίου 2010

Hello darkness, my old friend

Η αγαπημένη μου δεκαετία είναι η δεκαετία του 60. Από όσα έχω ακούσει δηλαδή... Μη νομίζετε, δηλαδή, ότι τα κίτρινα πούπουλα του παπιού έχουν ασπρίσει από τα γεράματα. Αλλά αν μπορούσα να προσγειωθώ σε κάποια άλλη εποχή με ένα χρονοαεροπλάνο, θα πήγαινα σε εκείνη την εποχή.

Κάπου κάπου μου περνάει από το μυαλό ότι θα μ'άρεζε να ζω στην Αναγέννηση, γιατί φορούσαν τεράστια και φουφουλιστά φορέματα. Αλλά μόνο για τα φορέματα, για κανέναν άλλο λόγο. Έτσι το απορρίπτω, γιατί πόση χαρά μπορεί να σου δώσει ένα φόρεμα και ας είναι και φουφουλιστό;

Και έτσι ξαναγυρνάω στα σίξτιζ. Κάπου εκεί, πάνω κάτω. Και μάλιστα στην Αμερική. Πολλά ζητάω; Να είσαι σε ένα ατέλειωτο πάρτυ με ροκ εν ρολ και όλοι να χορεύουν. Να πηγαίνεις κάθε βδομάδα σε διαφορετικές συναυλίες και οι Beatles να είναι στα φόρτε τους. Στο μικρό μπαρ της γειτονιάς σου να παίζουν οι πρωτοεμφανιζόμενοι Rolling Stones. O Bob Dylan να τραγουδά ότι the answer, my friend, is blowing in the wind, και ο Johnny Cash να  walks the line, because you're mine.  Όλα αυτά τα υπερτραγούδια που ακούγονται μέχρι σήμερα χωρίς να έχουν ξεχαστεί καθόλου, τότε τα άκουγαν στις πρώτες εκτελέσεις. Τότε τα άκουγες σε πρώτη μετάδοση σε κάποιο ραδιόφωνο του Nashville.

Πόσο θα θελα να βρισκόμουν στο Woodstock. Τι τρέλα. Τι χαρά! Να έχεις μακριά μαλλιά και να φοράς μαντήλι στο κεφάλι! Και θα μου πεις, και πού είναι το ωραίο; Ε, όχι και πού είναι! Παντού είναι! Τριαλαρίμ τριαλαρόμ! Δε θα θελες, φίλε άγνωστε αναγνώστη, να παίζει το τρανζίστορ αμερικάνικα; Doors, Joan Baez, Janis Joplin, εεε είναι τόσα πολλά που δεν μπορώ να τα χωρέσω! Όλη εκείνη η εποχή πρέπει να ήταν ένα ατέλειωτο τραγούδι, ένας ατέλειωτος στίχος.

Υπάρχει και η εκδοχή: να θέλω να βρεθώ  στα σίξτιζ, αλλά στην Ελλάδα! Αλλά αυτό είναι ένα άλλο ποστ από μόνο του, άλλη φορά.

Όλα αυτά τα παραπάνω, βρέθηκαν μέσα στο κεφάλι μου, μετά που είδα προχτές την ταινία The graduate (Ω ναι, έβαλε να δει ταινία και δεν ήταν Star Trek!) και ακούστηκε το παρακάτω τραγουδάκι....... Αλλά ας αφήσουμε την πολύ πάρλα... a little less conversation, a little more action, please!