7 Φεβρουαρίου 2010

Κο1νων1κή κατακραυγή - ριλόαντετ

Ορδές κόσμου έβγαιναν από το ΙΚΕΑ. Το γλεπόκι και εγώ τρώγαμε το καθιερωμένο χοτ ντογκ και πίναμε το ένα αναψυκτικό, με δύο καλαμάκια. Οι περισσότεροι έσερναν, ως είθισται στο συγκεκριμένο μαγαζί, άχρηστα αντικείμενα, μικροέπιπλα που μάλλον δε χωράν στο μικρό κενό ανάμεσα στον καναπέ και τον τοίχο (αλλά τα είχε προσφορά), αξεσουάρ για την κουζίνα και το μπάνιο και πολύχρωμα πλαστικά κουτιά, μπας και τακτοποιηθούν επιτέλους τα χύμα πράγματα που είναι σκορπισμένα δεξιά και αριστερά.
 
Μέσα σ' όλους, οι μικροί μας φίλοι (οι μικροί πρωταγωνιστές της ζωής μας, οι λιλιπούτειοι πελάτες, και άλλα κλισέ που αναφέρονται στα πιτσιρικάκια) κουβαλάν το καθένα από ένα μεγάλο κίτρινο μπαλόνι, από αυτά που πετάν ψηλά! Με το ήλιο μέσα! Το γλεπόκι και εγώ κοιταχτήκαμε για μια στιγμή και πήγαμε να βρούμε τη μυστική πηγή που δίνει μπαλόνια φουσκωμένα με ήλιο!

 
Στο δρόμο για την ευτυχία, σταματήσαμε σε 2 υπαλλήλους:
-Εεεεεε....συγνώμη, πού μπορούμε να βρούμε τέτοια μπαλόνια;
-Πού είναι το παιδάκι;
-Στο σπίτι.
[....μπερκ.....χρουμφ....]
-Ε,  η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει παιδάκι. Εμείς δε μπορούμε να πάρουμε;
-Μπα, όχι. Είναι μόνο για τα παιδάκια.
Συμπέρασμα: εμείς οι μεγάλοι χωρίς λιλιπούτειους φίλους δεν έχουμε δικαίωμα στο φουσκωμένο μπαλόνι που πετάει ψηλά.