22 Ιανουαρίου 2010

Κο1νων1κή κατακραυγή

Βγήκε, λοιπόν, να αγοράσει έπιπλα η φίλη μου η Πέπη και πήρε με τη σειρά τα μαγαζιά. Έτσι απλά για να πάρει καινούρια, να αλλάξει λίγο το μουντ, το στυλ μέσα στο σπίτι. Εσείς όλοι δηλαδή, για να αλλάξετε έπιπλα πρέπει να γίνει κάτι συγκλονιστικό; Δε νομίζω! Κάθε μέρα το ΙΚΕΑ γεμάτο είναι. Δε νομίζω στις ζωές όοοοοολων αυτών που σέρνουν προς τα ταμεία τραπεζάκια LACK και συνωστίζονται μετά στην ουρά για χοτ ντογκ με 0,60Ευρώ, να συμβαίνει κάτι σούπερ ντούπερ. Απλά τους ήρθε να αλλάξουν έπιπλα.
Έτσι και το Πεπάκι όσο έψαχνε, ρωτούσε και φίλους και γνωστούς για τη γνώμη τους. Μέσα σε ένα επιπλ-άδικο, και καθώς κοιτούσε έναν καναπέ, χτύπησε το τηλέφωνο. Μιλάει με έναν φίλο της, του λέει ότι σκέφτεται να πάρει τον τάδε καναπέ, και το κλείνει. Κάνοντας λίγο ρημάδι χιούμορ στον πωλητή, του λέει: "Α, πάντα συμβουλεύομαι τον προσωπικό μου διακοσμητή, χαχα...". Και της απαντάει της Πέπης ο πωλητής: "Α, εδώ όλες έρχονται με τους άντρες τους ή τους αρραβωνιαστικούς τους..."

Πάρτην κάτω την Πέπη...

Γιατί βρε άνθρωπε του Θεού; Η σκέτη Πέπη δηλαδή δεν έχει δικαίωμα να πάρει μόνη της έπιπλα; Πρέπει να αρραβωνιαστεί κάποιον; Ασε μας ρε μάστορα...
Μέσα σ' ολα, πήρε και ψυγείο η Πέπη, αυτά τα καινούρια που έχουν  βρυσάκι. Και επειδή συζητούσε στην εταιρεία που δουλεύει το θέμα "έπιπλα και ψυγείο," άρχισαν όλοι να ρωτάν, με εκείνο το απαίσιο χαμογελάκι: "Οοοοοοοο, Πέπη, τι έγινε, τι έγινε; Καινούρια έπιπλα, καινούριο ψυγείο! Τι έχουμε, τι έχουμε; Θα μας ανακοινώσεις κάτι;"
Γιατί ως γνωστόν, μόνο αν παντρεύεσαι πρέπει να πάρεις καινούριο ψυγείο. Αλλιώς είσαι καταδικασμένος μια ζωή να πίνεις ξινισμένο γάλα, να έχεις σάπια λεμόνια και να κάνεις απόψυξη.
Αυτό τον καιρό σκέφτεται να πάρει πατάκι για το μπάνιο, αλλά δε το λέει πουθενά.




3 Ιανουαρίου 2010

Ιστορίες από το Freiburg (μέρος 4ον)

Στην προ φέισμπουκ εποχή, με το σχολείο, πηγαίναμε ημερήσιες εκδρομές στη Βεργίνα, στα Πετροκέρασα, άντε σε μεγάλες γκλαμουριές στον Άγιο Νικόλαο Νάουσας. Στο Μιλάνο, όμως, δεν έτυχε να πάμε ποτέ ημερήσια. Στο Freiburg όμως, μας είχε πιάσει μια λύσσα, ένα κακό, μια μανία, όπου υπάρχει λίστα για εκδρομή να κοτσάρουμε και τα ονόματά μας. Και τι είχαμε να κάνουμε καλύτερο εκείνο το Σάββατο από το να πάμε στο Μιλάνο;  Τίποτε.
 Όταν λες ημερήσια εκδρομή, εννοείς να φύγεις το πρωί κατά τις 9 και να γυρίσεις το απογευματάκι κατά τις 6. Λάθος τρανό. Ημερήσια εκδρομή, είναι αυτή που κρατάει μία ημέρα. 24 ώρες. Κάνεις 8 ώρες για να πας, 8 ώρες για να γυρίσεις, και 8 ώρες κάθεσαι στην εκδρομή. 3 Χ 8 = 24. Τα μαθηματικά το λένε, όχι εγώ.
Ξεκινάς, λοιπόν, ξημερώματα και βολεύεσαι στο πούλμαν. Μαζί σου Άγγλοι, Γάλλοι, Πορτογάλοι. Στο μπροστινό κάθισμα από τη Runz ένας βλαμμένος που πηγαινοφέρνει ασταμάτητα την καρέκλα του μπρος πισω και κουτουλάει το γόνατο της Runz. Στο τσακ τη γλίτωσε την κάκωση μηνίσκου. Το τι ελληνικό μπινελίκι ακούστηκε σε εκείνη τη διαδρομή δε λέγεται. Όλα τα μπιπ που μπορείς να φανταστείς. Μπιπ μπιπ!

Λίγο πιο πέρα πέφτει το βλέμμα μου σε μία σακουλίτσα Hondos center. Πάνω που αποφασίζω ότι είναι κάτι συνηθισμένο (τόσο συνηθισμένο, όσο οι διαφημιστικοί αναπτήρες και τα στυλό του ίδιου μαγαζιού) αρχίζω και απορώ: τι δουλειά έχει η σακουλίτσα στο γερμανικό πούλμαν, που βρίσκεται στην Ελβετία και είναι καθ' οδόν προς την Ιταλία; Η σακουλίτσα ήταν μιας Ρουμάνας που είχε πάει στην Ελλάδα και της ξέμεινε. Η αλήθεια είναι ότι σακούλες από μαγαζιά είναι από τα αγαπημένα μου άχρηστα και δωρεάν σουβενίρ που μαζεύω και εγώ από ταξίδια. Όπως και τα εισιτήρια από τα μέσα μεταφοράς, τα αυτοκόλλητα πάνω στις βαλίτσες,  αποδείξεις από μαγαζιά και φυσικά το αλάτι και τα διάφορα συσκευασμένα μικρομπιρμπιλόνια που σου προσφέρουν στα γεύματα στα αεροπλάνα.





Κάναμε διάλειμμα από τη βόλτα στη Via Dante σε ένα καφέ. Πάνω στο τραπέζι υπήρχε ένα κυκλάμινο, πανέμορφο. Όχι, πες μου: μπορείς να αντισταθείς σε ένα τόσο όμορφο κυκλάμινο; Ε; Ε; Το σχέδιο καταστρώθηκε. Πρώτη κίνηση: το κατέβασε η Runz διακριτικά στο πάτωμα. Δεύτερη κίνηση: έσκυψα και ακούμπησα κάτω το σακίδιο. Τρίτη κίνηση: έχωσα το κυκλάμινο μέσα στο σακίδιο. Τέταρτη κίνηση και καθοριστική: έκλεισα το φερμουάρ εν ριπή οφθαλμού και ξύρισα όλα τα λουλούδια του! Χρατς! Ναι, αλλά το έσωσα από τη μίζερη καθημερινότητά του στο καφέ του Μιλάνου. Αν δεν ήμασταν εμείς, θα είχε περάσει μία ολόκληρη ζωή ακούγοντας Ιταλούς να ρουφάν καπουτσίνο και να κρατσανίζουν κουλουράκια κανέλας. Για την ιστορία: το κυκλάμινο πέρασε ζωή χαρισάμενη στο Freiburg. Ταξίδεψε και ως χειραποσκευή (μαζί με 5 βαλίτσες, 3 σακίδια και ένα κάρο άλλα τσιμπράγκαλα) και στην Ελλάδα. Ιδού ντοκουμέντο από τις διακοπές του στο Freiburg.