1 Μαρτίου 2010

Hello darkness, my old friend

Η αγαπημένη μου δεκαετία είναι η δεκαετία του 60. Από όσα έχω ακούσει δηλαδή... Μη νομίζετε, δηλαδή, ότι τα κίτρινα πούπουλα του παπιού έχουν ασπρίσει από τα γεράματα. Αλλά αν μπορούσα να προσγειωθώ σε κάποια άλλη εποχή με ένα χρονοαεροπλάνο, θα πήγαινα σε εκείνη την εποχή.

Κάπου κάπου μου περνάει από το μυαλό ότι θα μ'άρεζε να ζω στην Αναγέννηση, γιατί φορούσαν τεράστια και φουφουλιστά φορέματα. Αλλά μόνο για τα φορέματα, για κανέναν άλλο λόγο. Έτσι το απορρίπτω, γιατί πόση χαρά μπορεί να σου δώσει ένα φόρεμα και ας είναι και φουφουλιστό;

Και έτσι ξαναγυρνάω στα σίξτιζ. Κάπου εκεί, πάνω κάτω. Και μάλιστα στην Αμερική. Πολλά ζητάω; Να είσαι σε ένα ατέλειωτο πάρτυ με ροκ εν ρολ και όλοι να χορεύουν. Να πηγαίνεις κάθε βδομάδα σε διαφορετικές συναυλίες και οι Beatles να είναι στα φόρτε τους. Στο μικρό μπαρ της γειτονιάς σου να παίζουν οι πρωτοεμφανιζόμενοι Rolling Stones. O Bob Dylan να τραγουδά ότι the answer, my friend, is blowing in the wind, και ο Johnny Cash να  walks the line, because you're mine.  Όλα αυτά τα υπερτραγούδια που ακούγονται μέχρι σήμερα χωρίς να έχουν ξεχαστεί καθόλου, τότε τα άκουγαν στις πρώτες εκτελέσεις. Τότε τα άκουγες σε πρώτη μετάδοση σε κάποιο ραδιόφωνο του Nashville.

Πόσο θα θελα να βρισκόμουν στο Woodstock. Τι τρέλα. Τι χαρά! Να έχεις μακριά μαλλιά και να φοράς μαντήλι στο κεφάλι! Και θα μου πεις, και πού είναι το ωραίο; Ε, όχι και πού είναι! Παντού είναι! Τριαλαρίμ τριαλαρόμ! Δε θα θελες, φίλε άγνωστε αναγνώστη, να παίζει το τρανζίστορ αμερικάνικα; Doors, Joan Baez, Janis Joplin, εεε είναι τόσα πολλά που δεν μπορώ να τα χωρέσω! Όλη εκείνη η εποχή πρέπει να ήταν ένα ατέλειωτο τραγούδι, ένας ατέλειωτος στίχος.

Υπάρχει και η εκδοχή: να θέλω να βρεθώ  στα σίξτιζ, αλλά στην Ελλάδα! Αλλά αυτό είναι ένα άλλο ποστ από μόνο του, άλλη φορά.

Όλα αυτά τα παραπάνω, βρέθηκαν μέσα στο κεφάλι μου, μετά που είδα προχτές την ταινία The graduate (Ω ναι, έβαλε να δει ταινία και δεν ήταν Star Trek!) και ακούστηκε το παρακάτω τραγουδάκι....... Αλλά ας αφήσουμε την πολύ πάρλα... a little less conversation, a little more action, please!




6 σχόλια:

Deja_Voodoo είπε...

Woodstock να βλέπω Joe Cocker να τραγουδάει "With a Little Help from my Friends", Janis Joplin, Joan Baez (που λες κι εσύ), Jimi Hendrix να τα ζμπάει, Santana, Creedence Clearwater Revival, Johny Winter (τι blues είναι αυτά Μεγάλε Μανιτού!), Crosby, Still, Nash & Young, Mountain με τον ήχο της κιθάρας του Leslie West πιο ογκώδη κι από το θωρηκτό Ποτέμκιν και Alvin Lee με Ten Years After δίνει σεμινάρια shred κιθάρας πριν τον Eddie Van Halen, τον Satriani, τον Vai και τον Malmsteen...

Ω ΡΕ ΜΑΝΑΑΑΑΑ!!!

Deja_Voodoo είπε...

Δηλαδή...

Φαντάζεσαι να ήμανε εκεί;

Παπίτσα είπε...

Χμ........ ακούγεσαι σα να ήσουν όντως εκεί!
;pppppp

experience είπε...

Αδικαιολόγητο. Έγινε post για τη δεκαετία του 60 και δεν έγινε καν αναφορά στο όνομα Jimi Hendrix. Νομίζω ότι πρέπει να κοιτάξουμε λίγο τις προτεραιότητες ξανά.

Deja_Voodoo είπε...

Eγώ έγινε αναφορά στον Jimi Hendrix!

Παπίτσα είπε...

Σκύβω ταπεινά το παπίσιο κεφάλι, και με αργά βήματα, βαδίζω προς τη λίμνη.
Ζητώ συγγνώμη. Έχεις δίκιο experience. Δεν υπάρχει αλληλεπίδραση.
Νομίζω όμως πως ο Βουντού έσωσε την κατάσταση.