12 Δεκεμβρίου 2010

Android application Baby Toy

Όσοι από σας έχετε μωράκια σίγουρα είστε πολύ καλά εξοπλισμένοι. Έχετε κάνει επιδρομή στα παιχνιδομάγαζα και σηκώσατε όλες τις κουδουνίστρες, όλα τα μουσικά παιχνίδια που τα πατάς και κάνουν ήχους και παίζουν από απλές νότες μέχρι το Für Elise. Όλα τα αρκουδάκια που τους τραβάς το αυτί και λένε παραμύθια, όλα τα παιχνιδάκια με χρατς χρουτς και τίνγκιρλι τίνγκιρλι. Όλα τα τουβλάκια και όλες τις ξύλινες κατασκευές. Και τα έχετε στο σπίτι αραδιασμένα στο πάτωμα στο παιδικό δωμάτιο ή στο χαλί του σαλονιού. Και όσο είναι το μωράκι στο σπίτι παίζει και απασχολείται. Τι γίνεται όμως όταν τα βαρεθεί όλα αυτά; Και το σημαντικότερο, τι γίνεται όταν πρέπει να πάτε κάπου αλλού; Θα κουβαλήσετε μαζί σας όλο τον υλικοτεχνικό εξοπλισμό για να παίζει το μωράκι;
Όχι βέβαια!
Θα πάρετε μαζί σας, όμως, κάτι άλλο έτσι κι αλλιώς. Το κινητό σας! Και το κινητό θα μπορέσει να διασκεδάσει το γλυκό σας σπλάχνο για όση ώρα χρειαστεί. Και όλα αυτά χάρη στην καταπληκτική εφαρμογή Baby Toy! Με ένα ταπ ταπ στο κάθε εικονίδιο ακούγεται ένας ήχος και το εικονίδιο χοροπηδάει χαρωπά! Τι χαρά!



Είναι ένα μαγικό, καταπληκτικό, ανεπανάληπτο παιδικό παιχνιδάκι με ήχους, μουσική, χρώματα, οπτικά εφέ και ό,τι άλλο ζητάει το μωράκι σας για να παίξει! Παράληλα του μαθαίνει τα ζώα της φάρμας και τα μουσικά όργανα. Το παιδί σας θα γίνει ένας κουλτουριάρης κτηνοτρόφος! Και το σημαντικότερο, είναι δωρεάν! Το κατεβάζεις από το ιντερνέτ κουτραντάν και το έχεις στο κινητό σου όποτε το χρειαστείς! Άλλη μία λύση στο πρόβλημά σας από το www.papitsa.gr! Τι άλλο να ζητήσει κανείς από ένα βλογ;! Μη ξεχνάς, σου έχει προσφέρει απλόχερα κι άλλη μία εφαρμογή ο όμιλος παπίτσα-κηπολόγιο.

5 Δεκεμβρίου 2010

Ω έλατο, ω έλατο, μετράω τα κλαδιά σου.

Αν και είναι ολίγον τι νωρίς για Χριστουγεννιάτικες ιστορίες (εδώ που τα λέμε το παιχνιδομάγαζο μετράει αντίστροφα από το 15Αύγουστο) θα σας πω για το Χριστουγεννιάτικο δέντρο. Το Christmas tree. Το Tannenbaum βρε αδερφέ, γιατί μας διαβάζουν από χώρες μακρινές.


Ψάχνοντας, λοιπόν, να αγοράσει δέντρο το παπί έπεσε πάνω στα δέντρα - δείγματα που έχουν στα μαγαζιά και κοίταζε τιμές για να συγκρίνει. Έλα όμως που υπήρχε και άλλος ένας παράγοντας που έπρεπε να ληφθεί υπ' όψη και το παπί δεν το ήξερε. Το κάθε δέντρο έγραφε πάνω στο καρτελάκι του την τιμή, π.χ. 39,99 ευρώ, το ύψος, π.χ. 2,00 μ. (ύψος μια χαρά για μπάσκετ και να σου κρεμάει κουρτίνες) και τέλος με μικρά γραμματάκια το πλήθος των κλαδιών που είχε καρφωμένα πάνω του με ακρίβεια μονάδας, π.χ. 592 κλαδιά.
Κουφάθηκα.
Καλά το ύψος (για να ξες αν χωράει κάτω από το ταβάνι σου ή αν γαργαλάει τις πατούσες του από πάνω γείτονα), καλά και η τιμή (με τέτοια κρίση δεν είναι να αφήνεις να πάει χαμένο ούτε μισό σέντσι), αλλά τα κλαδιά; Μου φάνηκε ότι τα κλαδιά ήταν η άκυρη πληροφοριά της ημέρας. Άσε που δεν μπορεί να εξακριβωθεί. Ποιος τραγικός πελάτης θα κάτσει να τα μετρήσει;
Και αν θέλετε να είστε ακριβείς κύριοι κατασκευαστές των χριστουγεννιάτικων δέντρων θα πρέπει να αναφέρετε πάνω στο καρτελάκι και τι είδους έλατο είναι. Οικογένεια, γένος, είδος, όλα μαζί. Δεν είναι όλα τα έλατα ίδια. Άλλο είναι το Abies borissi x regis, άλλο είναι το Abies alba, άλλο το Abies cephalonica. Για να είμαστε ακριβείς. Να ξέρεις ο πελάτης τι έλατο θα αγοράσει. Μην είναι κανένα που δεν μπορεί αν επιβιώσει στο μικροκλίμα του σαλονιού του.
Το αποτέλεσμα της έρευνας ήταν να επιλεχτεί ανάμεσα σε εκατοντάδες έλατα το έλατο Νο17. Είχαν μείνει δύο κούτες με το έλατο Νο17. Η μία πάνω στην άλλη. 

Αλλά το παπί δεν αγοράζει ποτέ το πρώτο κουτί στο ράφι τηρώντας πάντα τη παρακάτω θεωρία:
Αγοράζει το δεύτερο τρίτο, το πιο πίσω. Το μπροστά μπορεί να το έχει αρπάξει ήδη κάποιος, να το έχει ανοίξει, να το έχει ψαχουλέψει και να το έχει ριμάξει. Αν είναι είδος ψυγείου μπορεί να είναι από αυτά που τα παίρνουν, τα βάζουν στο καρότσι, τα κάνουν βόλτα στο σουπερμάρκετ 4 ώρες και αφού πάνε στο ταμείο αποφασίζουν ότι δε τα θέλουν. Τα παρατάνε στο ταμείο και μέχρι να ξαναβρεθούν στο ψυγείο έχουν λιώσει, έχουν μουχλιάσει, έχουν γίνει μπλιαξ.



Για αυτούς τους λόγους το παπί προσπαθούσε να ξεσφηνώσει την αποκάτω κούτα. Τραβούσε, τραβούσε...

-Θέλετε βοήθεια;
-Εεεεε.....προσπαθώ να πάρω την κάτω κούτα.
-Γιατι; Η αποπάνω δε σας κάνει; Το ίδιο δέντρο είναι.
-Ε...χμμμμ....ε...να...θέλω το αποκάτω.
-Μα, γιατί. Τα ίδια είναι. Πάρτε το αποπάνω.

Άντε να της εξηγούσα τη θεωρία με τις ανοιγμένες συσκευασίες και τα χαλασμένα προϊόντα ψυγείου. Έριξα τα μούτρα μου και πήρα το αποπάνω.


21 Νοεμβρίου 2010

Κυδώνια και αχινοί

-Τι θα φάμε σήμερα;
-Σήμερα το τσουκάλι έχει ζελέ αχινού.
-Α, πώς το φτιάχνεις αυτό;
-Παίρνω τον αχινό...
-Με τα αγκάθια;
-Όχι καλέ, μετά την αποτρίχωση. Μόνο το σομόν εσωτερικό του. Και τον περνάω από σινουά εταμίν.
-Από πού τον περνάς τον καημένο;
-Σινουά εταμίν.
-Κάτι σαν το κρασάκι του Τσου ένα πράγμα.
-Ακριβώς. Και μετά το ανακατεύεις με αγάρ αγάρ.
-Καλό ακούγεται.
-Για να μην είναι φτωχός ο σκέτος αχινός να σου ανοίξω και δυο κυδώνια;
-Τι δουλειά έχει το φρούτο δίπλα στον αχινό, ρε άνθρωπε;
-Όχι κυδώνι - φρούτο. Κυδώνι - ζώο. 
-Μας κούφανες.
-Και στο τέλος θα σου κοτσάρω από δίπλα και αέρα λεμονιού.
-Αχ, βάλε καλύτερα αέρα κοπανιστό. Του πάει καλύτερα.
-Δεν έχεις άδικο. Ουφ, μετά από όλα αυτά έχει γεμίσει ο νεροχύτης άπλυτα: μπασίνες, μαντολίνα, σινουά εταμίν...
-Το μαντολίνο να έρθει να το πλύνει ο Κορέλι, όλα από μας τα περιμένει;
-Και το σινουά εταμίν ο Τσου.
-Μη βιάζεσαι, αγάρ αγάρ γίνεται η αγουρίδα μέλι. Αύριο λέω να κάνω κανα κρεατικό. Ένα μενταγιόν χοιρινού με σως φινόκιο.
-Φοράει παπιγίον ο πινόκιο;
-Όχι παπιγόν, βρε παλτό. Μενταγιόν.
-Ε καλά ντε, πού θες να τα ξέρω αυτά τα γκουρμέ. Να σου πω, μου τέλειωσε η λεκιθίνη, θα πεταχτώ στο σούπερ. Θες τίποτε;
-Πάρε μου, μωρέ, κάνα κουτί αγάρ αγάρ. Πάντα χρειάζεται.
-Μη τα συζητάς.

9 Νοεμβρίου 2010

Εκλογές 2010: όσα δεν έδειξε η τηλεόραση, όσα δεν έγραψε ο τύπος

Οι εκλογές εφέτο διεξήχθησαν ομαλά. Δε δημιουργήθηκαν προβλήματα. Και επειδή όλοι περάσαμε πολύ ωραία, θα ξαναγίνουν κι άλλες την άλλη Κυριακή, έτσι γιατί δεν έχουμε τι να κάνουμε.
Οι ψηφοφόροι προσέρχονται από τις 7 και μετά. Συχνά συμβαίνει να βρίσκονται από τις 7 παρά στημμένοι έξω από την αίθουσα ψηφοφόροι μεγάλης ηλικίας και να περιμένουν να ανοίξει η κάλπη. Την ίδια ώρα ο δικαστικός αντιπρόσωπος και η παρέα του προσπαθούν να ανοίξουν το μάτι από τη νύστα, και ποιος νοιάζεται για την κάλπη; Η σχισμή της κάλπης σκεπάζεται κατά κύριο λόγο με βιβλίο δημοτικού, δανεισμένο μυστικά από το μαθητή του θρανίου όπου κάθεται ο δικαστικός. Το βιβλίο είναι συνήθως "Εμείς κι ο κόσμος", "Μουσική" ή "Εικαστικά", δηλαδή ένα από τα βιβλία που αφήνουν τα σπόρια κάτω από το θρανίο και δε τα παίρνουν ποτέ σπίτι, γιατί δεν έχουν να διαβάσουν κάτι από εκεί για χόμγουορκ. Το βιβλίο είναι καπλαντισμένο με διαφανές αυτοκόλλητο και συνήθως έχει ζωγραφιές στην πρώτη σελίδα ή συνθήματα τύπου "Άρη Ολέ".





Ο διάκοσμος της αίθουσας δεν έχει να κάνει καθόλου με το κόνσεπτ της εκδήλωσης (των εκλογών δηλαδή) και συνήθως περιλαμβάνει: μικρές εκθέσεις ζωγραφικής με θέμα "το φθινόπωρο" ή "η οικογένειά μου", χάρτες όλου του κόσμου (πολιτικούς και γεωμορφολογικούς), πίνακες προπαίδειας, κεσεδάκια από γιαούρτι με μισοφυτρωμένες φακές και φασόλια και κολάζ με ζυμαρικά.
Στον πίνακα της τάξης βρίσκονται γραμμένες οδηγίες για την ψήφο και πόσους σταυρούς βάζουμε, και μισοσβησμένες διαιρέσεις από τα μαθηματικά της προηγούμενης ημέρας.
Το μεσημέρι κατά τις 14:00 σκάνε μύτη πακετάδες με πιτόγυρα, σουβλάκια, μπριτζόλες, αναψυκτικά και καφέδες για να περιδρομιάσει ο δικαστικός και το παρεάκι. Την ώρα του φαγητού, που διαρκεί το πολύ 15 λεπτά, ο δικαστικός και το παρεάκι δεν τρώνε και με ιδιαίτερη ησυχία, γιατί σύμφωνα με το νόμο του Μέρφι εκείνη τη στιγμή θα καταφθάσουν σαρανταδώδεκα ψηφοφόροι που θα θέλουν να εξυπηρετηθούν σώνει και ντε εκείνη τη στιγμή, γιατί περιμένει ο κουμπάρος στα τσίπουρα.
Το βράδυ, μετά την καταμέτρηση, όλοι δυσανασχετούν και όσο γίνεται η καταγραφή των ψήφων ακούγονται ονομάτα και ο γραμματέας σημειώνει στα πρακτικά. Και επειδή όλο τα τρελό παρεάκι έχει λυσσάξει στην πείνα, ψάχνει τα μισοτελειωμένα πιτόγυρα και τα χλαπακιάζει ακόμη κι αν έχουν γίνει μπούζι και είναι μια αηδία και μισή.

31 Οκτωβρίου 2010

Πώς ο χωροχρόνος έφαγε ένα λεωφορείο.

Σήμερα άλλαξε η ώρα και πήγαμε μία ώρα πίσω. Έτσι, θυμήθηκα μια περίεργη ιστορία από το παρελθόν που μου είχε διηγηθεί κάποιος ταξιδιώτης, μια κρύα νύχτα, στα στενά της Τούμπας, δηλ. η ξαδέρφη μου.
Ας σημειώσουμε ότι στην Ελλάδα η αλλαγή της ώρας γίνεται στις 3 το ξημέρωμα, επομένως δεν επηρεάζεται κανείς σχεδόν. Απλά όποιος έχει σκοπιά ή βάρδια εκείνη την ώρα κάθεται μία ώρα παραπάνω ή μία ώρα λιγότερο, ανάλογα αν είναι Οκτώβρης ή Μάρτιος. Στην Αγγλία όμως η ώρα αλλάζει στη 1 μετά τα μεσάνυχτα...
Ήταν Μάρτιος στο Σαουθάμπτον και το αεροπλάνο θα έφευγε νωρίς το πρωί από το αεροδρόμιο του Λονδίνου. Όλα ήταν έτοιμα. Βαλίτσες, το πρόγραμμα των λεωφορείων, τα εισιτήρια. Έπρεπε να βγει τώρα το πρόγραμμα αναχώρησης, ώστε να είναι όλοι έγκαιρα στο Λονδίνο το πρωί για να προλάβουν την πτήση. Το πιο βολικό δρομολόγιο του λεωφορείου ήταν το νυχτερινό στις 1:30, ώστε κατά το ξημέρωμα να είναι στο Λονδίνο. Πολύ βολικό και πραγματοποιήσιμο ακούγεται.
Έλα όμως που εκείνο το βράδυ στη 1 θα άλλαζε η ώρα και θα πήγαινε μία ώρα μπροστά. Δηλ, στη 1 έπρεπε όλα τα ρολόγια να δείξουν ξαφνικά 2. Άρα, ο δείκτης δε θα περνούσε από την ένδειξη 1:30. Άρα, αφού δε θα έδειχνε ποτέ ο δείκτης 1:30, τι ώρα θα περνούσε το λεωφορείο των 1:30; Η απάντηση είναι ότι δε θα περνουσε. Το δρομολόγιο των 1:30 εξαφανίστηκε στο γρήγορο στριφογύρισμα από 1 σε 2. Το δρομολόγιο χάθηκε στην αλλαγή της ώρας. Το λεωφορείο το κατάπιε ο χωροχρόνος...


(Σημ. Για αυτούς που αγωνιούν, επιλέχτηκε ένα άλλο δρομολόγιο στς 6 το προηγούμενο απόγευμα, και έτσι πήγαν με αυτό στο Λονδίνο και ξενύχτησαν όλη τη νύχτα στο αερδοδρόμιο)

19 Σεπτεμβρίου 2010

Το τασάκι, το ρεσώ και καμιά 20αριά σαμπάνιες

Κάθε φορά που ακούω το τραγούδι "I love college"  μου έρχεται πάντα στο μυαλό ένα πάρτυ στο Λονδίνο.

Ξεκινήσαμε το τρίο μπελκάντο για να πάμε στα γενέθλια μιας συμφοιτήτριας της Τότορ. Ένα πάρτυ σχεδόν μόνο με Έλληνες στο κέντρο του Λονδίνου. Το σπίτι ήταν ακριβώς απέναντι από την εστία, επομένως είχαμε απλά να περάσουμε το δρόμο απέναντι. Αυτό, τίποτε άλλο. Η πολυκατοικία ήταν από τις καλές του Λονδίνου, με μόνιμο θυρωρό στην είσοδο και με ενοίκιο μία τιμή σε λίρες που όταν την άκουσα μου είχε φύγει το καφάσι. Άρα η γενεθλιούση μπορείτε να φανταστείτε ότι τον είχε τον παρά μπόλικο. Εμείς, οι τρεις τσούπρες, αγοράσαμε κάτι τυπικό, συμβολικό, φοιτητικό, κάτι ετσι για το καλό, και λίγο τρέντι. Ένα τασάκι σε ωραία χρώματα και σετ ένα κηροπηγιάκι για ρεσώ. Και για να δείξει πιο επίσημο πήραμε και ένα κρασάκι (του Τσου τότε ήταν ακόμη στην ωρίμανση) μέσης κατηγορίας. Δεν ήταν και κανας ξυδιάς, αλλά δεν ήταν και κανα πανάκριβο καμπερνέ. Ανακεφαλαίωση: τρεις τσούπρες με τασάκι, ρεσώ, κρασί.

...that party last night was awfully crazy I wish we taped it....

Μπαίνουμε στο σπίτι, το οποίο δεν έμοιαζε καθόλου με φοιτητικό. Τι να έμοιαζε δηλαδή, αφού ήταν πολυτελέστατο, φουλ επιπλωμένο, με τα χομ σίνεμά του, τα ντιβιντιά του, τα σιντιά του, τα πλυντήρια πιάτων του, τα σέα του τα μέα του. Καλά, και μόνο που βρισκόταν πάνω στην Baker street μεσοτοιχία με το τσαρδί της Μαντάμας Τισό ήταν αρκετό. Η παπίτσα είχε βάλει απλά ρουχαλάκια, άνετα, για πάρτυ. Οι άλλες δύο κάτι παρόμοιο. Όλοι οι άλλοι καλεσμένοι στο πάρτυ είχαν ντυθεί χειμερινή κολεξιόν Yves Saint Laurent, Gucci και Dolce & Gabbana μαζί. Η γενεθλιούση έχει κάβα καμία 50αριά μπουκάλια κρασί συν όλα τα άλλα ποτά. Ειλικρινά δε θυμάμαι πόσες φορές γέμισα και ξαναγέμισα το ποτήρι μου. Χορεύαμε ασταμάτητα και πίναμε για να ξεχάσουμε ότι σκάσαμε μύτη σε ένα πάρτυ εκατομμυρίων με δώρα ένα τασάκι, ένα ρεσώ και ντυμένες σα να πηγαίναμε στη λαϊκή. Μαζί με την τούρτα άρχισαν να ανοίγουν δεξιά και αριστερά σαμπάνιες. Ποπ από παντού. Πολλές σαμπάνιες σου λέω. Και μεις ήμασταν ίσως οι τραγικότερες καλεσμένες σε πάρτυ.

...I danced my ass off...

Η νύχτα ήταν μεγάλη και οι τρεις βλαμμένες συνέχιζαν να χορεύουν. Η Τότορ βρήκε έναν Ιταλό και του μάθαινε κακές λέξεις στα ελληνικά και τον έστελνε να πηγαίνει στους υπόλοιπους και να τις λέει ο καημένος με αθώο ύφος. Τι τσογλάνι είσαι ρε Τότορ. Η Λη έπιασε κουβέντα στην κουζίνα με ένα κάρο κόσμο. Εγώ συνέχισα να δοκιμάζω τα κρασιά της γενεθλιούσης, μη της μείνουν και της πιάνουν και χώρο στο διαμέρισμα. Στο τέλος δεν αντέξαμε άλλο. Λίγο ο χορός, λίγο το κρασί, λίγο η ντροπή για τα τασάκια και τα ρεσώ, λίγο τα λόγια του παπά δεν αντέξαμε. Σηκωθήκαμε και φύγαμε. Ευτυχώς πηγαίναμε ακριβώς απέναντι. Δυο βήματα δρόμος που μου φάνηκαν αιώνας. Τι αιώνας; Ολόκληρος ο χωροχρόνος περνούσε από μπροστά μου, και τον φοβάμαι κιόλας. Όταν μετά κόπων και βασάνων φτάσαμε στην εστία ταβλιαστήκαμε στα κρεβάτια. 

...pass out at 3, wake up at 10...

Το πρωί ξύπνησα με ένα κεφάλι καζάνι (...and you wake up in the morning and your head feels twice the size...) Από το διπλανό δωμάτιο ακουγόταν αστάματητα στο repeat αυτό το μονότονο τζίρι τζίρι, το οποίο από τότε μίσησα θανάσιμα. Πρέπει να το άκουσα περίπου 20 φορές μέχρι να βρω τη δύναμη να σηκωθώ και να εξαφανιστώ από το κρεβάτι.

...go out to eat and then do it again...

Ελπίζω όταν η γενεθλιούση άνοιξε τα δώρα να μη θυμόταν ποιος έφερε τι. Έτσι, να μην ανακάλυψε το τασάκι - ρεσώ μας.

...man, I love college.

14 Αυγούστου 2010

15αύγουστος. Και καλά...

Είσαι στην πόλη και πλήττεις του θανατά και σιχτιρίζεις την ώρα και τη στιγμή που αποφάσισες να μη λείψεις από τη λατρεμένη πολυκατοικία σου το τριήμερο του δεκαπενταύγουστου; Καλά, κουλάρισε. Δεν είσαι μόνος σου. Να, είναι και το παπί στην ίδια κατάσταση. Και θα σου πει ότι δεν έχει περάσει και τους πιο σούπερ δεκαπενταύγουστους...

Δύο χρονιές έτυχε να είναι η πάπια άρρωστη στο κρεβάτι με γαστρεντερίτιδα. Ναι, ήταν 15 Αυγούστου και τις δύο φορές. Και επειδή και φέτος παίζει κάτι σε στυλ γαστρίτιδας ή whatever, μάλλον τελικά δεν είναι καθόλου τυχαίο. Καλά, η -εντερίτιδα πού πήγε φέτος; Μέχρι και αυτή είναι διακοπές στη θάλασσα και πίνει μοχίτο και συ δόλιε αναγνώστη λιώνεις. Αν κρίνει κανείς από το γεγονός ότι όοοοοολη τη χρονιά η πάπια δεν αρρωσταίνει ποτέ, και τα παθαίνει όλα τη συγκεκριμένη μέρα, τότε τίποτε δεν είναι τυχαίο.

Πριν μερικά χρόνια την ίωση την πέρασε σε ένα βουνίσιο χωριουδάκι που σε απόσταση 30 χιλιομέτρων δεν υπήρχε ούτε ντεπόν. Πέρσι κουβάλησε μία καταπληκτική ουζμπέκικη ίωση και το γιόρτασε με ορούς στο νοσοκομείο. Φέτος πάλι πιστεύει ότι πήγε να τη βρει η γνωστή ίωση, αλλά δε τα κατάφερε, και πολύ καλά, μουαχαχαχαχαχα. Ίσως θα μπορούσαμε, αν μια μέρα χαθούν όλα τα ημερολόγια του κόσμου, να ξέρουμε ότι έφτασε 15 Αυγούστου όταν αρρωστήσει το παπί.

Συνεχίζεις να σιχτιρίζεις ακόμη και μετά από όσα διάβασες; Ε δεν τρώγεσαι με τίποτα. Και γω δεν τρώω τίποτε, εκτός από κάτι νεροβράσματα... Και όχι μόνο αυτό. Ο πόλεμος είναι και ψυχολογικός. Γιατί, είπα, θα κάτσω που θα κάτσω μέσα το ΣΚ, ας αφιερωθώ στη μαγερική. Και ψώνισα ένα κάρο προμήθειες για να κάνω ένα κάρο λιχουδιές (μερέντα, πουράκια καπρίς, χοιρινό για γλυκόξινο, χόρτα, πιπεριές, κοτόπουλο, καρπούζι, αλλά βασικά μερέντα και πουράκια). Και τώρα κάθομαι και τα κοιτάω που κάνουν τις διακοπές τους στο ψυγείο...

(Το παρόν τοστ είναι εμπνευσμένο από και αφιερωμένο στον Τόλη Μπερτόλη, που πλήρωσε 60 γιούροζ για ένα φλοττέρ...).





26 Ιουλίου 2010

Τα σφηνάκια και τα καροτσάκια

Πριν μερικά χρόνια, ίσως μέχρι και φέτος, η μόνη καλοκαιρινή έγνοια σε μια παρέα ήταν να ξέρει πόσα σφηνάκια γεμίζουν με ένα σέικερ. Αν ο μπάρμαν ήταν καλός και χουβαρντάς ένα σέικερ μπορούσε να σου βγάλει όλη τη νύχτα. Και αν ήταν πολύ καλός θα ήταν και νόστιμο το σφηνάκι και θα έγλυφες και τα δάχτυλά σου. Αν η παρέα ήταν τιτανοτεράστια και διψούσε, τότε ένα μονάχα σέικερ δεν έκανε καλή δουλειά. Έτσι επιστρατεύονταν κανατάκια που γέμιζαν μέχρι πάνω με κάποιο ροζ καρπουζένιο δροσερό ποτάκι. Ή με κάποιο άλλο με μπισκοτένια γεύση. Ή με κάτι άλλο βρε αδερφέ, δεν έχει και μεγάλη σημασία. Και γύρω γύρω η κανάτα είχε καλαμάκια και φρρρρρ ο μαγικός ζωμός θα γινόταν με μερικές ρουφηξιές εξαφανιζόλ.
Τα πράγματα άρχιζαν να αλλάζουν εδώ και λίγα χρονάκια. Μετά από στατιστικές μελέτες παρατηρήθηκε ότι ένα σέικερ χρειάζεται πλέον περισσότερη ώρα μέχρι να δεις άσπρο πάτο. Και όχι γιατί η σεϊκεροπαραγωγοί τα φτιάχνουν πλέον μεγαλύτερα, αλλά γιατί τα σφηνάκια έγιναν σαφώς λιγότερα αφού μειώθηκαν τα μέλη της παρέας που συμμετείχαν στην σφηνοκατάνυξη. Και έτσι ένα σέικερ καλύπτει πολλά "γεια μας". Ταυτόχρονα με τη μείωση των σφηνακίων παρατηρήθηκε ραγδαία αύξηση στα καροτσάκια. Όταν φεύγει ένα σφηνάκι, εμφανίζεται ένα καροτσάκι. Όχι καροτσάκι λαϊκής, όχι καροτσάκι σούπερ μάρκετ. Αλλά καροτσάκι με μπεμπάκι, φατσάκι, ζουζουνάκι. Έτσι, σιγά σιγά ένας ένας από μια παρέα δεν συμμετέχει στην σφηνοκατάνυξη. Αλλά σέρνει νωρίς το απόγευμα ένα καροτσάκι. Η παρέα μικραίνει. Ώσπου, από εκεί που υπήρχαν μόνο σφηνάκια και καθόλου καροτσάκια, θα φτάσει να υπάρχουν πολλά καροτσάκια και ελάχιστα σφηνάκια.
Η πορεία, υποθέτει το παπί, είναι προδιαγεγραμμένη: κάποια μέρα θα απαγορευτούν όλα τα σφηνάκια και θα κυκλοφορούν μόνο καροτσάκια. Όλα αυτά σκεφτόταν το παπί προχτές, όταν σήκωσε να τσουγκρίσει ένα σφηνάκι και στην παρέα ακούστηκε ένα τσούγκρισμα λιγότερο.


(...περιμένοντας το καροτσάκι της φιλενάδας...χικ!)

14 Ιουλίου 2010

Πότε ήρθε το καλοκαίρι;

Όταν στο δρόμο για Χαλκιδική πάνω στο οδόστρωμα βάζουν εκείνο το μαύρο καλωδιάκι πέεεεερα ως πέεεεεερα που μετράει πόσοι λουόμενοι κάνουν μία μικρή απόδραση από την τσιμεντούπολη κάθε Σαββατοκύριακο.
Όταν βρίσκεις πάνω από τρεις άδειες θέσεις πάρκινγκ στη γειτονιά σε απόσταση πιτζάμας από το σπίτι σου.
Όταν αρχίζεις και πηγαίνεις σε γάμους και γλέντια σε κτήματα / μπιτσόμπαρα / ιππικούς ομίλους / πισίνες κτλ.
Όταν πρέπει να κουρεύεις το γκαζόν κάθε βδομάδα.
Όταν θες να κλείσεις ραντεβού για πεντικιούρ και το αμέσως επόμενο διαθέσιμο είναι μετά από πέντε τέρμινα.
Όταν για τη διαδρομή Άθυτος - Καλλιθέα (5χλμ.) κάνεις μία ώρα λες και είσαι στην περιφερειακή  με κατεύθυνση δυτικά και 4 καραμπόλες στο Παπαγεωργίου.
Όταν βρίσκεις να κάτσεις μέσα στο λεωφορείο στις 3 το μεσημέρι.
Όταν γεμίζουν τα στάτους στο facebook με "θέλω διακοπέεεεεεες" ή "13 μέρες έμειναν".
Όταν στις ειδήσεις σε πρήζουν με την πληρότητα της Δημητρούλας και του Ρομίλντα.
Όταν ζεσταίνεται το ρούτερ και του ρίχνεις παγάκια μπας και πάρει ξανά μπρος.
Μα πάνω απ' όλα όταν γυρνάς το κεφάλι σου και βλέπεις αυτό:

video



27 Ιουνίου 2010

Στις 6:17 περίπου ώρα Ελλάδος...

...γυρίζει σπίτι του ο dj από την απέναντι οικοδομή. Έχει κρεμασμένα στους ώμους του τα τσαντικά με τα cd και είμαι σίγουρη ότι βουίζουν τα αυτιά του.
...τελειώνουν το σφουγγάρισμα οι καθαρίστριες της πολυκατοικίας. Πρώτη φορά βλεπω καθαρίστριες τόσο νωρίς! Στον ύπνο τους μας βλέπουν;
...ακούγεται από κάπου ένα ξυπνητήρι με φανταρίστικη τρομπέτα. Εγώ που ξυπνάω με το τι τι τι τιτ του κινητού πρέπει να είμαι υπερβολικά ντεμοντέ.
...περιμένουν το πούλμαν για τη δουλειά καμιά δεκαριά άνθρωποι στη σειρά ο ένας δίπλα στον άλλο. Και δε μιλάν μεταξύ τους. Δε τους παρεξηγώ. Και μένα δε μου παίρνεις κουβέντα το πρωί.
...δεν έχει καθόλου κίνηση στο βενζινάδικο και μπορείς να καθαρίσεις το παρμπρίζ με την ησυχία σου και να χαζέψεις στην τηλεόραση του μαγαζιού την πρωινή εκπομπή, όπου χίλια τοις εκατό μιλάν για την κρίση. 
...κάπου ανατολικότερα κάποιοι κάνουν διάλειμμα για μεσημεριανό φαγητό που είναι μάλλον σούσι ή τεριγιάκι ή τεπανγιάκι. Προλαβαίνουν να διπλώσουν κανα οριγκάμι και να ρίξουν στο άι φόουν τους μια ματιά στο βλογ του παπιού. Και μετά ξανά μανά κλίτσι κλίτσι στο λαπτόπι.
...κάπου τέρμα δυτικά είναι ακόμη βράδυ και κάποιοι ίσως δεν έχουν πάει για ύπνο και βλέπουν dvd. Ή το κολλεγιακό πρωτάθλημα μπάσκετ.
...δέν έχει καθόλου κίνηση και το κοντέρ γράφει πάνω από 22 χιλιόμετρα την ώρα μέσα στην πόλη. Εξωπραγματικό!
...κανένας δεν είναι online στο facebook και κανένας δεν παίζει παιχνίδια με απατεώνες, κακόμοιρες χελωνίτσες και καλλιέργειες κολυμβηθρόξυλου.
...το νερό της βρύσης έχει τρομερή πίεση!
...στο μπουγατσατζίδικο γίνεται πατείς με πατώ σε και η άχνη και η κανέλα χορεύουν σάλσα.
...έξω από το κλαμπ έχει ακόμη αρκετά αυτοκίνητα παρκαρισμένα και ακούγεται ένα ξεψυχισμένο μπιτ ανάμεσα στα πεύκα. Να, κάτι τέτοιοι ξενύχτηδες μπαρόβιοι δεν αφήνουν τον dj της πρώτης περίπτωσης να πάει σπίτι του πιο νωρίς.
..το παπί κόβει κίνηση και προχωρεί...

24 Μαΐου 2010

Μην αντιστέκεσαι, κάνε ένα βήμα και συυυυυ

Μία φίλη του παπιού έκανε τις προάλλες την εξής παρατήρηση:

-Έχεις δει τις αφίσες του Ρουβά που εμφανίζεται στο χωριό μας αυτές τις μέρες;
-Χμ...μούμπλε μούμπλε....εεε....λες να μην τις είδα; Σάκης είναι αυτός! Και να μη θες, πέφτει το βλέμμα από μόνο του.
-Ρε συ... Είναι αυτή η φωτογραφία τώρα κατάλληλη για να σου διαφημίσει κέντρο διασκέδασης; Για να σε παρακινήσει να πας στα μπουζούκια να δεις τον τραγουδιστή;
-Χμ...μούμπλε μούμπλε...εεε....(για δεύτερη φορά). Τι εννοείς; Γιατί δε σε πείθει;
-Με πείθει. Αλλά όχι για να πάω να ακούσω μουσική.
-Χμ...μούμπλε μούμπλε...εεε.... (τρίτη και φαρμακερή). Αλλά για τι πράγμα;
-Για να πάω να του μιλήσω του Σάκη. Να του ζητήσω να βγούμε για καφέ. Να πάμε ένα σινεμά. Να πάμε σε ένα ζαχαροπλαστείο να φάμε μια πάστα σεράνο.
-Τώρα που το ξανασκέφτομαι, δεν έχεις άδικο... 

Για του λόγου το αληθές, να, δείτε την εν λόγω αφίσα. Μία πάστα σεράνο δε την ζητάει η καρδιά σας; Άντε, μία νουγκατίνα στη χειρότερη περίπτωση. 

 

20 Μαΐου 2010

Estrella tren.

Είναι αυτά τα κουπέ τρένου όπου κάθονται 4 άτομα αντικριστά με άλλα 4. Όλοι μαζί σύνολο είναι 8. Και κοιτιούνται. Ο καθένας κοιτάει τον απέναντί του. Τον παρατηρεί από πάνω ως κάτω και μετά αρχίζει και χαζεύει τον διπλανό του απέναντι και τον διπλανό του διπλανού. Οι πιο προνομιούχοι που κάθονται στα παράθυρα ρίχνουν και ένα βλέφαρο έξω στην πλάση. Και κάπου κάπου ρίχνουν και έναν υπνάκο και περνάει η ώρα. Ή λέει κάποιος "συγγνώμη να περάσω" και τραβάει ο άλλος τα πόδια του και αυτό είναι όλο. Αν είναι μέρα. Γιατί αν είναι νύχτα, τότε όλοι κοιμούνται. Αμ δε...Στο τρένο Estrella είναι αλλιώς τα πράγματα.

Στη μία σειρά κάθονται ένας μεταλλάς, το παπί, ένας Μεξικάνος και ένας αδιάφορος Ισπανός. Ακριβώς απέναντί τους είναι ένας Μαδριλένιος, η Μάκι και ένα σετάκι νεαρά παιδιά, αγόρι και cosmo-girl. Μαδριλένιοι και αυτοί.

Πριν νυχτώσει: Η Μάκι δεν έχει φάει τίποτε, γιατί ανακατευόταν το στομάχι της. Έτσι, βρήκε λύση μασώντας ένα δισκίο Μααλόξ. Το παπί αντιθέτως θα φάει ότι και συμβαίνει. Περιδρομιάζει μάφινς με γεύση βανίλια (για γλυκό, γιατί σίγουρα προηγουμένως είχε φάει σαντουιτσάκι). Το cosmo - girl ξεκοκκαλίζει το κοσμοπόλιταν. Οι άλλοι ανταλάσσουν καμιά κουβέντα. Και ο Μαδριλένιος τρώει σαντουιτσάκι με σκέτο χαμόν μέσα, που είπε το έφτιαξε η μαμά του. Μα καλά, τόση μαεστρία θέλει για να σφηνώσεις ένα κομμάτι χαμόν μέσα σε δύο κομμάτια ψωμί και αγγάρεψε τη μάνα του;

Μετά το φαγοπότι και αφού η νύχτα είχε πέσει: είπαμε να την πέσουμε και εμείς. Έτσι όρθιες. Σαν στέκες. Η Μάκι παίρνει αγκαλιά την τσάντα της και εγώ την δικιά μου. Κοτσάρω και τα γουόκμαν στα αυτιά για να νανουριστώ. Η Μάκι επειδή αντιλήφθηκε ότι τελικά άρχισε να πεινάει τρώει κι άλλα δισκία μααλόξ: και θα χορτάσει, και δε θα την πειράξουν! Έξυπνο; Και ετοιμάζεται να κοιμηθεί. Ναι αλλά οι υπόλοιποι δεν νύσταζαν και πολύ. Όλη η νύχτα κύλισε με παρεμβολές.

Ο Μαδριλένιος πιάνει κουβέντα με τον διαγωνίως απέναντί του Μεξικάνο και ενοχλεί και εμένα και τη Μάκι. Ο μεταλλάς είναι στην καρακοσμάρα του, αλλά κάπου κάπου κουνιέται. Θα του έχει μείνει από τα ντραμς. Το παπί προσπαθεί να νανουριστεί με την μουσικούλα του (είμαι σχεδόν σίγουρη ότι άκουγα dEUS εκείνη τη νύχτα). Αλλά κάθε λίγο ένα χέρι μου κάνει νοκ νοκ πάνω στην τσάντα. Είναι ο νεαρός Μαδριλένιος από το σετάκι.

-Τι ακούς;
-Αυτό...
-Αχα.

Μετά από λίγο, νοκ νοκ και πάλι.
-Τι ακούς;
-Το άλλο...
-Α, μάλιστα.

Ευτυχώς μετά από καμιά 10αριά νοκ νοκς, το cosmo - girl είχε τελειώσει με τη διατριβή του κοσμοπόλιταν με θέμα "πώς το τρίβουν το πιπέρι" και τον απασχόλησε. Μας άφησε και μας στην ησυχία μας να κοιμηθούμε. Ευτυχώς, γιατί είμαι σίγουρη ότι εκείνη τη νύχτα το νεαρό σετάκι έκανε πρακτική σε τουλάχιστον 15 θέματα του περιοδικού...

15 Απριλίου 2010

Ποιος είναι το αφεντικό;

Σε ένα έργο υπάρχουν περίπου σαρανταδώδεκα αφεντικά. Ίσως και παραπάνω.
Υπάρχει το μεγάλο αφεντικό, ο κύριος του έργου: αυτός (ιδιώτης ή δημόσιο) στον οποίο ανήκει το έργο και αποφασίζει πώς το θέλει. Το θέλει μπλε με ροζ ελεφαντάκια, έτσι θα γίνει. Το θέλει ανάποδα με τα θεμέλια πάνω και τη σκεπή κάτω, έτσι θα γίνει. Το θέλει να τελειώσει αύριο, θα τελειώσει χτες. Θέλει να φτιάχνεις και να γκρεμίζεις συνέχεια το ίδιο πράγμα μέχρι να αποφασίσει πώς ταιριάζει περισσότερο με την τσάντα της γυναίκας του, έτσι θα γίνει. Αυτός είναι, λοιπόν, ο κύριος του έργου. Και για γυναίκα να πρόκειται, πάλι κύριος του έργου θα είναι, όχι κυρία του έργου.
Ο κύριος του έργου το έχει αναθέσει σε μία εταιρεία, για να το μελετήσει, να το κοιτάξει από δω, να το κοιτάξει από κει,  και να το κατασκευάσει. Αυτή η εταιρεία, συνήθως, εκτός από τη μελέτη κάνει και την επίβλεψη της κατασκευής. Μπορεί όμως να δώσει την επίβλεψη σε μια άλλη εταιρεία (τι θα κάνουν οι άλλες εταιρείες, κλέφτες θα γίνουν;). Άρα υπάρχει κάποιος που κάνει την επίβλεψη. Μέσα σε όλα, κάπου κάπου σκάνε μύτη και οι αρχιτέκτονες και οι μηχανικοί που μελέτησαν το έργο και τους κατεβαίνουν διάφορες κουλές ιδέες μέσα στα ζάλη και παραζάλη τους (νομίζοντας ότι όλα μπορούν να γίνουν με ένα κλικ στο AutoCad) και πρέπει όλοι να υπακούσουν.  Παράλληλα με όλους αυτούς, μπορεί ο κύριος του έργου, αν είνα κάποιος δημόσιος φορέας, να στείλει και αυτός τη δικιά του ομάδα επίβλεψης. Άρα, σκέψου φίλε αναγνώστη, πόσοι επιβλέποντες στέκονται από πάνω από το έργο και κοιτάνε με το στόμα ανοιχτό και επιβλέπουν με ύφος περίβλεπτο. Μέχρι στιγμής πέντε (5) σίγουρα.
Πάμε τώρα στην κατασκευή. Σιγά μην κάτσει η μελετητική εταιρεία να κάνει την κατασκευή. Θα την δώσει σε κάποια κοινοπραξία για να τη αναλάβει. Και η κοινοπραξία δεν είναι καμιά τυχαία για να κάτσει να σκάβει και να παίζει με τα τσιμέντα, γι' αυτό  θα δώσει την κατασκευή σε κάποιο εργολάβο. Και ο εργολάβος θα πάρει και θα την δώσει σε έναν υπεργολάβο. Ο εργολάβος είναι αυτός που έχει τα πολλά κονέ και τσάκωσε τη δουλειά και ο υπεργολάβος αυτός που θα φάει από τα ψίχουλα που θα του ρίξει ο εργολάβος.  Στο τέλος, λοιπόν, ο υπεργολάβος είναι αυτός που θα πάρει ένα ή περισσότερα συνεργεία και θα κοτσάρει και έναν δόλιο εργοδηγό για να στέκεται πάνω από τα κεφάλια των εργατών και να συντονίζει τα ασυντόνιστα.
Άρα, όταν λέμε "έρχεται το αφεντικό" εννοούμε ένα από τους παραπάνω οχτώ (8) αρχηγούς. Τώρα, ο καθένας φοράει και διαφορετικά ρούχα και οδηγάει όσο ανεβαίνει η ιεραρχία και πιο ακριβό αυτοκίνητο. Όλοι, εκτός του υπεργολάβου, φοράν κουστούμια, ακόμη και ντάλα καλοκαίρι με 40 βαθμούς Κελσίου. Αλλά τι τους νοιάζει; Δροσίζονται ασταμάτητα μέσα στο παγωμένο τζίπ τους ή το επίσης παγωμένο kibo. Α, επίσης κρατούν χαρτοφύλακα με σχέδια, τιμολόγια και άλλη χαρτούρα, που μάλλον δεν έχουν διαβάσει  ποτέ τους. Α, επίσης λένε τη γνώμη τους χωρίς να τους ρωτήσει κανείς και φυτρώνουν εκεί που δε τους σπέρνεις. Και τελικά προκαλούν πανικό και σύγχυση. Ο υπεργολάβος δε φοράει κουστούμι, αλλά κάνει όλα τα υπόλοιπα (φύτρωμα εκεί που δε τον σπέρνεις κτλ).
Στο τέλος οι εργάτες που ψάχνουν κάποιο αφεντικό για να ζητήσουν ότι τους κατέβει, επειδή δε βρίσκουν κάποιον από τους 8 με bold γράμματα, γκρινιάζουν ασταμάτητα και χωρίς λόγο στον δόλιο εργοδηγό, που δε τους φταίει και τίποτα. Ο εργοδηγός είναι δόλιος και με italic γράμματα, επειδή δέχεται πυρά από όλους τους παραπάνω 8 και κοντεύει να πέσει κάτω.
Τελικά, αν δεν καταλάβες, φίλε αναγνώστη, ποιος είναι το αφεντικό δε σε παρεξηγώ. Πολλοί το ψάχνουν ακόμη...

5 Απριλίου 2010

Το έργο

Ένα έργο ακόμη κι αν δεν είναι κινηματογραφικό, τείνει πολλές φορές να γίνει γκραν γκινιόλ. Σε ένα έργο κινηματογραφικό υπάρχουν πολλοί συντελεστές: σκηνοθέτες, σεναριογράφοι, ηθοποιοί, μακιγιέζ κτλ. Και κατά ένα περίεργο λόγο όλοι περνάν πολύ ωραία στα γυρίσματα και αυτό βγαίνει και στο κοινό. Σε άλλου είδους έργα όλοι περνάν πολύ χάλια στα γυρίσματα και μέχρι το τέλος όλοι έχουν τσουρομαδηθεί μεταξύ τους.

Στην αρχή όλοι είναι πολύ αισιόδοξοι και δουλεύουν πολύ αρμονικά.
-Να πάρω λίγο το φτυάρι σας;
-Ναι, βέβαια, ό,τι θέλεις! Και το φτυάρι, και την τσάπα, και τον γκασμά!
[Πέντε μέρες μετά.]
-Μάστορα, παίρνω το φτυάρι.
-Να το γυρίσεις αμέσως, όλο το χάνω.
[Είκοσι μέρες μετά.]
Τα φτυάρια όλα είναι εξαφανισμένα σε ένα άλλο παραλληλο σύμπαν και όλοι σκάβουν με τα χέρια και τα δόντια.
Πολλές φορές σε ένα έργο, η δουλειά του ενός συνεργείου εξαρτάται από το πότε θα τελειώσει τη δουλειά του ένα άλλο συνεργείο. Έτσι, ο ένας περιμένει τον άλλο. Οι χτίστες περιμένουν τους μπετατζήδες, οι σουβατζήδες τους χτίστες, οι ηλεκτρολόγοι τους σουβατζήδες, οι πατωματάδες τους υδραυλικούς, και οι μπογιατζήδες τους κουφαματάδες. Και όλους τους παραπάνω τους περιμένουν όσοι προσπαθούν να περιμαζέψουν τους εξωτερικούς χώρους. Και φυσικά ο καθένας κοιτάει το δικό του συμφέρον, πάντα σε βάρος των άλλων...

Το σίγουρο είναι ότι όταν τελειώσουν κάποιοι τη δουλειά τους σε ένα σημείο και το παραδώσουν στο επόμενο συνεργείο, όλα του φταίνε. Δεν είναι όπως θα περίμεναν να τα βρουν και σίγουρα υπάρχει γκρίνια. Είναι σα να έχει εκλογές και αναλαμβάνει μια νέα κυβέρνηση: "Παραλάβαμε ένα χάος".


Μεγαλύτερες κατίνες από τα μαστόρια δε θα συναντήσεις, φίλε αναγνώστη. Τα μεσημεριανά ξεκατινάδικα της τηλεόρασης ωχριούν μπροστά στο κουτσομπολιό που πέφτει σε ένα γιαπί. Και εννοείται ότι η πληροφορίες τρέχουν με την ταχύτητα του φωτός και με σπασμένο τηλέφωνο:

-Ρε συ, τα μαθες;
-Τι έγινε;
-Ο μπετατζής έδιωξε τρεις εργάτες, γιατί τελειώνουν τα μπετά και δεν έχει άλλη δουλειά πλέον.

[Τρεις μπετονιέρες παραπέρα, η είδηση έχει μεταφερθεί όχι με μεγάλη ακρίβεια...]
-Ρε σεις, τι μου είπε ο μπογιατζής;
-Τι έγινε;
-Ο μηχανικός είπε στον πλακατζή να διώξει 30 εργάτες.
-Γιατί;
-Γιατί μέτρησε τα πλακάκια και τα έβγαλε 15.399. Έλειπε ένα και το είχε σπάσει ένας εργάτης.


Μερικές φορές μεταφέρονται με μεγάλη ακρίβεια, πράγμα περίεργο.

Μεσημέρι, στις 12:35:
Α: -Με χτύπησε το παπούτσι.
Β: -Ναι, αν είναι καινούρια σε χτυπάνε εύκολα.

[Την άλλη μέρα.]
Ω:-Τι έμαθα χτες; Στις 12:35:43 σε είχε χτυπήσει το παπούτσι;

Το θέμα είναι, όμως, ποιος είναι το αφεντικό... 

[Του μπι κοντίνιουντ...]



28 Μαρτίου 2010

Μπίζνες στο βουνό

Εν μέσω οικονομικής κρίσης η παπίτσα βρήκε καταπληκτικό τρόπο να τα κονομήσει χοντρά: θα κάνει εμπόριο στο δρόμο. Ύποπτο ακούγεται, ε; Κι όμως... Θα  ανέβω στον Όλυμπο και θα πουλάω.  Εκεί, στην περιοχή της Ραψάνης. Ω ναι, στην παράκαμψη των Τεμπών. Τι μπορεί  να πουλήσει όμως κάποιος εκεί ψηλά και να γίνει πλούσιος;
Χαλίκια. Θα φορτώσω ένα καρότσι με μπαζοσακούλες γεμάτες χαλίκια και θα στηθώ στην αρχή του δρόμου. Θα βάλω και διαφημίσεις στα διόδια: "Πού πας χωρίς χαλίκι; Πήρες χαλίκι; Μήπως σου λείπει το χαλίκι; Χαλικί απ' την παπίτσα σου, κι ας είναι και τρία άλφα. κτλ κτλ κτλ."

Ο εν λόγω δρόμος, λοιπόν, αποτελεί μία γρήγορη λύση στο θέμα "παράκαμψη Τεμπών", την οποία προτίμησε και η παπίτσα. Ε, δε θα το ξανακάνει! Κάποτε ήταν ένας στενός χαλικόδρομος. Τώρα είναι πλέον ένας πατημένος στενός χαλικόδρομος με λακούβες, κλειστές στροφές, σκόνη και πολύ κίνηση. Και φυσικά εξυπνάκηδες, που δεν αφήνουν την ευκαιρία να μετατρέψουν το δρόμο σε φόρμουλα ένα και προσπερνάν όπου τους κατέβει. Και λακούβες, απ' όπου έχει εξανιστεί όλο το χαλίκι και έχει απομείνει σκέτη σκόνη. Και πας να μπεις μέσα και κολλάς. Και πατάς γκάζι και γγγγγγκκρρρρνννν γγγγγκκκκκρρρρννννν, δεν προχωράς με τίποτε. Και αν είσαι φορτηγό μένεις εκεί μέσα για πάντα. Και δημιουργείς από πίσω σου μία ουρά μέχρι το Βόλο. Και κλείνεις όλο το δρόμο. Γι' αυτό πρέπει να προμηθευτείς από την παπίτσα το χαλικάκι σου. Μόλις βρεις τέτοια λακούβα να κατέβεις, να την γεμίσεις με χαλικάκι, ώστε να μπορείς να πάτησεις πάνω και να περάσεις κυριλέ. Κυριλέ, λέμε τώρα...
Θα δίνω και δώρα: ξεσκονόπανα (για το τέλος της διαδρομής), μάσκες οξυγόνου (για όλη τη διαδρομή, αφού και με τα πάντα κλειστά, πάλι μπάινει μέσα στο αυτοκίνητο σκόνη), μάσκες για τα καρναβάλια (σε περίπτωση που κολλήσετε και έρθουν οι απόκριες), ένα σετ αναρτήσεις (θα διαλυθούν, δεν υπάρχει περίπτωση). Τέλος, θα δίνω και φωτογραφίες από τον κανονικό κλειστό δρόμο των Τεμπών, για να θυμηθούμε όλοι τις παλιές καλές εποχές που περνούσαμε από εκεί και δεν τον εκτιμούσαμε!

Όταν κατέβηκα στον κάμπο δε το πίστευα: είχα κατέβει και εγώ και ολόκληρο το αυτοκίνητο. Πέρασα παραδίπλα από το ΙΚΕΑ, και είπα να το γιορτάσω με ένα παραδοσιακό χοτ ντογκ. Στο γυρισμό, κυρίευσε η λογική: όχι παπί, θα πας από την Αγιά. Μπουαχαχαχαχαχα. 2 ώρες παραπάνω μου κόστισε αυτό το δρομολόγιο με τρομερή κίνηση και χωρίς λόγο αργοκίνητους οδηγούς. Είδα όμως επιτέλους τον Αγιόκαμπο, την παραλία που κάνουν οι Λαρισαίοι μπάνιο. Συμπέρασμα: σα τη Χαλκιδική δεν έχει!

9 Μαρτίου 2010

Για όλα φταίνε οι γκόμενες, οι πρώην κι οι επόμενες.

-Καλά ρε, με ποιον μιλάει ο Γκιώργκι όλη την ώρα;
-Ε, με γκόμενα.
-Ποια γκόμενα; Παντρεμένος δεν είναι;
-Ναι, παντρεμένος. Έχει και δυο παιδιά.
-Εδώ είναι η γυναίκα του;
-Όχι, δεν είναι Ελλάδα γυναίκα του.
-Και έχει εδώ γκόμενα;
-Ναι, έχει γκόμενα! Σιγά, και Ζβίο έχει γκόμενα. Και αυτός παντρεμένος είναι.
-Και έχει τρία παιδιά ο Ζβίο. Καλά, και δεν ντρέπεσαι που το λες!
-Όχι, γιατί. Πάντα πρέπει να έχεις γκόμενα. Τρία χρόνια είναι εδώ, χωρίς γυναίκα πώς να είναι;
-Καλά, δηλαδή, η γυναίκα του Ζβίο στη Γεωργία, αποκλείεται να έχει και αυτή γκόμενο;
-Αν έχει γκόμενο, Ζβίο σκοτώσει γυναίκα του.
-Α, ωραίος είσαι εσύ!
-Άκου τζέβουσκα. Πάντα πρέπει έχεις γκόμενα. Με γυναίκα κάνεις οικογένεια, στη γκόμενα αδειάζεις νεύρα. Με γυναίκα σου έχεις προβλήματα. Αντί μαλώνεις με γυναίκα σου, σηκώνεσαι και πας στη γκόμενα. Κάνεις εκεί αγκαλιά στη γκόμενα, ξεχνάς πρόβλημα. Γυρνάς σπίτι, όλα καλά. Λες γυναίκα σου και πάλι "σ' αγαπώ".

1 Μαρτίου 2010

Hello darkness, my old friend

Η αγαπημένη μου δεκαετία είναι η δεκαετία του 60. Από όσα έχω ακούσει δηλαδή... Μη νομίζετε, δηλαδή, ότι τα κίτρινα πούπουλα του παπιού έχουν ασπρίσει από τα γεράματα. Αλλά αν μπορούσα να προσγειωθώ σε κάποια άλλη εποχή με ένα χρονοαεροπλάνο, θα πήγαινα σε εκείνη την εποχή.

Κάπου κάπου μου περνάει από το μυαλό ότι θα μ'άρεζε να ζω στην Αναγέννηση, γιατί φορούσαν τεράστια και φουφουλιστά φορέματα. Αλλά μόνο για τα φορέματα, για κανέναν άλλο λόγο. Έτσι το απορρίπτω, γιατί πόση χαρά μπορεί να σου δώσει ένα φόρεμα και ας είναι και φουφουλιστό;

Και έτσι ξαναγυρνάω στα σίξτιζ. Κάπου εκεί, πάνω κάτω. Και μάλιστα στην Αμερική. Πολλά ζητάω; Να είσαι σε ένα ατέλειωτο πάρτυ με ροκ εν ρολ και όλοι να χορεύουν. Να πηγαίνεις κάθε βδομάδα σε διαφορετικές συναυλίες και οι Beatles να είναι στα φόρτε τους. Στο μικρό μπαρ της γειτονιάς σου να παίζουν οι πρωτοεμφανιζόμενοι Rolling Stones. O Bob Dylan να τραγουδά ότι the answer, my friend, is blowing in the wind, και ο Johnny Cash να  walks the line, because you're mine.  Όλα αυτά τα υπερτραγούδια που ακούγονται μέχρι σήμερα χωρίς να έχουν ξεχαστεί καθόλου, τότε τα άκουγαν στις πρώτες εκτελέσεις. Τότε τα άκουγες σε πρώτη μετάδοση σε κάποιο ραδιόφωνο του Nashville.

Πόσο θα θελα να βρισκόμουν στο Woodstock. Τι τρέλα. Τι χαρά! Να έχεις μακριά μαλλιά και να φοράς μαντήλι στο κεφάλι! Και θα μου πεις, και πού είναι το ωραίο; Ε, όχι και πού είναι! Παντού είναι! Τριαλαρίμ τριαλαρόμ! Δε θα θελες, φίλε άγνωστε αναγνώστη, να παίζει το τρανζίστορ αμερικάνικα; Doors, Joan Baez, Janis Joplin, εεε είναι τόσα πολλά που δεν μπορώ να τα χωρέσω! Όλη εκείνη η εποχή πρέπει να ήταν ένα ατέλειωτο τραγούδι, ένας ατέλειωτος στίχος.

Υπάρχει και η εκδοχή: να θέλω να βρεθώ  στα σίξτιζ, αλλά στην Ελλάδα! Αλλά αυτό είναι ένα άλλο ποστ από μόνο του, άλλη φορά.

Όλα αυτά τα παραπάνω, βρέθηκαν μέσα στο κεφάλι μου, μετά που είδα προχτές την ταινία The graduate (Ω ναι, έβαλε να δει ταινία και δεν ήταν Star Trek!) και ακούστηκε το παρακάτω τραγουδάκι....... Αλλά ας αφήσουμε την πολύ πάρλα... a little less conversation, a little more action, please!




7 Φεβρουαρίου 2010

Κο1νων1κή κατακραυγή - ριλόαντετ

Ορδές κόσμου έβγαιναν από το ΙΚΕΑ. Το γλεπόκι και εγώ τρώγαμε το καθιερωμένο χοτ ντογκ και πίναμε το ένα αναψυκτικό, με δύο καλαμάκια. Οι περισσότεροι έσερναν, ως είθισται στο συγκεκριμένο μαγαζί, άχρηστα αντικείμενα, μικροέπιπλα που μάλλον δε χωράν στο μικρό κενό ανάμεσα στον καναπέ και τον τοίχο (αλλά τα είχε προσφορά), αξεσουάρ για την κουζίνα και το μπάνιο και πολύχρωμα πλαστικά κουτιά, μπας και τακτοποιηθούν επιτέλους τα χύμα πράγματα που είναι σκορπισμένα δεξιά και αριστερά.
 
Μέσα σ' όλους, οι μικροί μας φίλοι (οι μικροί πρωταγωνιστές της ζωής μας, οι λιλιπούτειοι πελάτες, και άλλα κλισέ που αναφέρονται στα πιτσιρικάκια) κουβαλάν το καθένα από ένα μεγάλο κίτρινο μπαλόνι, από αυτά που πετάν ψηλά! Με το ήλιο μέσα! Το γλεπόκι και εγώ κοιταχτήκαμε για μια στιγμή και πήγαμε να βρούμε τη μυστική πηγή που δίνει μπαλόνια φουσκωμένα με ήλιο!

 
Στο δρόμο για την ευτυχία, σταματήσαμε σε 2 υπαλλήλους:
-Εεεεεε....συγνώμη, πού μπορούμε να βρούμε τέτοια μπαλόνια;
-Πού είναι το παιδάκι;
-Στο σπίτι.
[....μπερκ.....χρουμφ....]
-Ε,  η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει παιδάκι. Εμείς δε μπορούμε να πάρουμε;
-Μπα, όχι. Είναι μόνο για τα παιδάκια.
Συμπέρασμα: εμείς οι μεγάλοι χωρίς λιλιπούτειους φίλους δεν έχουμε δικαίωμα στο φουσκωμένο μπαλόνι που πετάει ψηλά.

22 Ιανουαρίου 2010

Κο1νων1κή κατακραυγή

Βγήκε, λοιπόν, να αγοράσει έπιπλα η φίλη μου η Πέπη και πήρε με τη σειρά τα μαγαζιά. Έτσι απλά για να πάρει καινούρια, να αλλάξει λίγο το μουντ, το στυλ μέσα στο σπίτι. Εσείς όλοι δηλαδή, για να αλλάξετε έπιπλα πρέπει να γίνει κάτι συγκλονιστικό; Δε νομίζω! Κάθε μέρα το ΙΚΕΑ γεμάτο είναι. Δε νομίζω στις ζωές όοοοοολων αυτών που σέρνουν προς τα ταμεία τραπεζάκια LACK και συνωστίζονται μετά στην ουρά για χοτ ντογκ με 0,60Ευρώ, να συμβαίνει κάτι σούπερ ντούπερ. Απλά τους ήρθε να αλλάξουν έπιπλα.
Έτσι και το Πεπάκι όσο έψαχνε, ρωτούσε και φίλους και γνωστούς για τη γνώμη τους. Μέσα σε ένα επιπλ-άδικο, και καθώς κοιτούσε έναν καναπέ, χτύπησε το τηλέφωνο. Μιλάει με έναν φίλο της, του λέει ότι σκέφτεται να πάρει τον τάδε καναπέ, και το κλείνει. Κάνοντας λίγο ρημάδι χιούμορ στον πωλητή, του λέει: "Α, πάντα συμβουλεύομαι τον προσωπικό μου διακοσμητή, χαχα...". Και της απαντάει της Πέπης ο πωλητής: "Α, εδώ όλες έρχονται με τους άντρες τους ή τους αρραβωνιαστικούς τους..."

Πάρτην κάτω την Πέπη...

Γιατί βρε άνθρωπε του Θεού; Η σκέτη Πέπη δηλαδή δεν έχει δικαίωμα να πάρει μόνη της έπιπλα; Πρέπει να αρραβωνιαστεί κάποιον; Ασε μας ρε μάστορα...
Μέσα σ' ολα, πήρε και ψυγείο η Πέπη, αυτά τα καινούρια που έχουν  βρυσάκι. Και επειδή συζητούσε στην εταιρεία που δουλεύει το θέμα "έπιπλα και ψυγείο," άρχισαν όλοι να ρωτάν, με εκείνο το απαίσιο χαμογελάκι: "Οοοοοοοο, Πέπη, τι έγινε, τι έγινε; Καινούρια έπιπλα, καινούριο ψυγείο! Τι έχουμε, τι έχουμε; Θα μας ανακοινώσεις κάτι;"
Γιατί ως γνωστόν, μόνο αν παντρεύεσαι πρέπει να πάρεις καινούριο ψυγείο. Αλλιώς είσαι καταδικασμένος μια ζωή να πίνεις ξινισμένο γάλα, να έχεις σάπια λεμόνια και να κάνεις απόψυξη.
Αυτό τον καιρό σκέφτεται να πάρει πατάκι για το μπάνιο, αλλά δε το λέει πουθενά.




3 Ιανουαρίου 2010

Ιστορίες από το Freiburg (μέρος 4ον)

Στην προ φέισμπουκ εποχή, με το σχολείο, πηγαίναμε ημερήσιες εκδρομές στη Βεργίνα, στα Πετροκέρασα, άντε σε μεγάλες γκλαμουριές στον Άγιο Νικόλαο Νάουσας. Στο Μιλάνο, όμως, δεν έτυχε να πάμε ποτέ ημερήσια. Στο Freiburg όμως, μας είχε πιάσει μια λύσσα, ένα κακό, μια μανία, όπου υπάρχει λίστα για εκδρομή να κοτσάρουμε και τα ονόματά μας. Και τι είχαμε να κάνουμε καλύτερο εκείνο το Σάββατο από το να πάμε στο Μιλάνο;  Τίποτε.
 Όταν λες ημερήσια εκδρομή, εννοείς να φύγεις το πρωί κατά τις 9 και να γυρίσεις το απογευματάκι κατά τις 6. Λάθος τρανό. Ημερήσια εκδρομή, είναι αυτή που κρατάει μία ημέρα. 24 ώρες. Κάνεις 8 ώρες για να πας, 8 ώρες για να γυρίσεις, και 8 ώρες κάθεσαι στην εκδρομή. 3 Χ 8 = 24. Τα μαθηματικά το λένε, όχι εγώ.
Ξεκινάς, λοιπόν, ξημερώματα και βολεύεσαι στο πούλμαν. Μαζί σου Άγγλοι, Γάλλοι, Πορτογάλοι. Στο μπροστινό κάθισμα από τη Runz ένας βλαμμένος που πηγαινοφέρνει ασταμάτητα την καρέκλα του μπρος πισω και κουτουλάει το γόνατο της Runz. Στο τσακ τη γλίτωσε την κάκωση μηνίσκου. Το τι ελληνικό μπινελίκι ακούστηκε σε εκείνη τη διαδρομή δε λέγεται. Όλα τα μπιπ που μπορείς να φανταστείς. Μπιπ μπιπ!

Λίγο πιο πέρα πέφτει το βλέμμα μου σε μία σακουλίτσα Hondos center. Πάνω που αποφασίζω ότι είναι κάτι συνηθισμένο (τόσο συνηθισμένο, όσο οι διαφημιστικοί αναπτήρες και τα στυλό του ίδιου μαγαζιού) αρχίζω και απορώ: τι δουλειά έχει η σακουλίτσα στο γερμανικό πούλμαν, που βρίσκεται στην Ελβετία και είναι καθ' οδόν προς την Ιταλία; Η σακουλίτσα ήταν μιας Ρουμάνας που είχε πάει στην Ελλάδα και της ξέμεινε. Η αλήθεια είναι ότι σακούλες από μαγαζιά είναι από τα αγαπημένα μου άχρηστα και δωρεάν σουβενίρ που μαζεύω και εγώ από ταξίδια. Όπως και τα εισιτήρια από τα μέσα μεταφοράς, τα αυτοκόλλητα πάνω στις βαλίτσες,  αποδείξεις από μαγαζιά και φυσικά το αλάτι και τα διάφορα συσκευασμένα μικρομπιρμπιλόνια που σου προσφέρουν στα γεύματα στα αεροπλάνα.





Κάναμε διάλειμμα από τη βόλτα στη Via Dante σε ένα καφέ. Πάνω στο τραπέζι υπήρχε ένα κυκλάμινο, πανέμορφο. Όχι, πες μου: μπορείς να αντισταθείς σε ένα τόσο όμορφο κυκλάμινο; Ε; Ε; Το σχέδιο καταστρώθηκε. Πρώτη κίνηση: το κατέβασε η Runz διακριτικά στο πάτωμα. Δεύτερη κίνηση: έσκυψα και ακούμπησα κάτω το σακίδιο. Τρίτη κίνηση: έχωσα το κυκλάμινο μέσα στο σακίδιο. Τέταρτη κίνηση και καθοριστική: έκλεισα το φερμουάρ εν ριπή οφθαλμού και ξύρισα όλα τα λουλούδια του! Χρατς! Ναι, αλλά το έσωσα από τη μίζερη καθημερινότητά του στο καφέ του Μιλάνου. Αν δεν ήμασταν εμείς, θα είχε περάσει μία ολόκληρη ζωή ακούγοντας Ιταλούς να ρουφάν καπουτσίνο και να κρατσανίζουν κουλουράκια κανέλας. Για την ιστορία: το κυκλάμινο πέρασε ζωή χαρισάμενη στο Freiburg. Ταξίδεψε και ως χειραποσκευή (μαζί με 5 βαλίτσες, 3 σακίδια και ένα κάρο άλλα τσιμπράγκαλα) και στην Ελλάδα. Ιδού ντοκουμέντο από τις διακοπές του στο Freiburg.