Περί ρυζιού ο λόγος

[.............] Παύση ψαλμωδίας. Και ακολούθησε ανακοίνωση: "Και τώρα θα πετάξει ρύζι μόνο η οικογένεια. Οι υπόλοιποι καλεσμένοι να μην πετάξουν ρύζι, γιατί ακολουθεί κι άλλος γάμος."

Και έτσι, άρχισε το Ησαΐα χόρευε, και ρύζι μην πετάξεις. Και όντως, έφυγαν  μόνο 5 σπυριά ρύζι μετρημένα. Ενώ συνήθως οι νεόνυμφοι σκύβουν, κλείνουν τα μάτια, και γυρνάν ασυναίσθητα τα κεφάλι από τη βροχή ρυζιού που πέφτει από παντού, αυτή τη φορά τίποτε. Νέκρα. Ησυχία. Ξενέρωμα βρε αδερφέ. Κλιτς, μία χουφτίτσα έφυγε από την μία πεθερά, και κλιτς άλλη μία από τη συμπεθέρα. Με μεγάλη προσοχή μη λερώσει παραπέρα, έριξε μία χουφτίτσα και ο αδερφός της νύφης. Θα σας πω κάτι, αλλά να μείνει μεταξύ μας. Είδα να ρίχνει ρύζι και κάποιος άλλος που δεν ήταν συγγενής. Έπρεπε να τον καρφώσω στον παπά, αλλά ας όψεται το πνεύμα των Χριστουγέννων. Άκους εκεί, ο θρασύτατος. Κάτι τέτοιοι θα αναγκάσουν τους ιερείς να διασφαλίζουν τη συγγένεια των νεονύμφων με αυτούς που θα ρίξουν ρύζι. Ας γίνεται ένα τεστ DNA στον πρόναο, και όσοι παίρνουν άριστα, θα παραλαμβάνουν το ειδικό πουγκί οργάντζας με το ρύζι.

Πάλι καλά, να λες που δεν είχε κι άλλες απαιτήσεις ο πάπας. Θα μπορούσε, για παράδειγμα, να απαγορεύεται το καρολίνα ή το γλασέ.  Τρε μπανάλ να πετάς γλασέ, όταν υπάρχει το μπασμάτι.

Μετά από όλα αυτά, ας ενημερώσουμε ότι ανακαλύφτηκε η ηλεκτρική σκούπα, και έτσι η συλλογή του βρωμερού ρυζιού από το σημείο τέλεσης του μυστηρίου γίνεται παιχνίδι και δεν κρατάει πάνω από 5 λεπτά. Έτσι, μέχρι να πέσουν οι υπογραφές και να αποχωρήσουν οι καλεσμένοι, καθαρίζει το κόκκινο χαλί, ώστε να ακολουθήσει ο επόμενος γάμος και να έχει τηρηθεί και αυτό το έθιμο, που η παπίτσα βρίσκει εξαιρετικά χαριτωμένο.

Ανακαίνιση

[Οποιαδήποτε ομοιότητα με πραγματικά ονόματα ή καταστάσεις δεν είναι διόλου τυχαία! Μπουαχαχαχαχα]

Ας μείνει μεταξύ μας: έγινε αναβάθμιση στο κινητό. Στο γνωστό κινητό, το htc μαγικό! Για κάποιο λόγο, ή και χωρίς λόγο. Έτσι, για να περνάει η ώρα. Στο λογισμικό του; Στο υλισμικό του; Στο αυτό του ή στο άλλο του, θα σε γελάσω, και δεν είναι στις προθέσεις μου. Κράτησε 3 μέρες αυτή η ρημαδοαναβάθμιση. Η ανακαίνιση, τελοσπάντων.

Ξεκίνησε κάπως έτσι:

-Όχι, δε μπορώ τώρα, φτιάχνω το κινητό.

-Θα βγούμε αύριο, σήμερα έχω να τελειοποιήσω το κινητό.
-Κάτσε λίγο, κάνω το τελικό upgrade.


Συνεχίστηκε κάπως έτσι, με μεγάλους ενθουσιασμούς, εορταστικές εκδηλώσεις, πυροτεχνήματα και κομφετί:

-Πρέπει να σου δείξω το κινητό, άλλαξα τη ρομ! Είναι τέλειο!

 Χωρίς κανείς να το περιμένει, απρόοπτες εξελίξεις συννέφιασαν τον ουρανό...:

-Αγγγγγγγγγκκκκκρρρρρρρρρ.......είμαι μέσα στα νεύρα, έχει ένα πρόβλημα μετά την αναβάθμιση,δε λειτουργεί η κάμερα. Κάνει ριμπούτ όταν πάω να την ανοίξω.

-Άσε, δεν ψήνει καφέ όπως παλιά. Χάλασε και το ραδιόφωνο που δεν είχε ούτε πριν.

Κατόπιν ωρίμου σκέψεως, η απόφαση ελήφθη: Η τσαπερδόνα καινούρια ρομ θα πήγαινε από κει που ρθε, στα τσακίδια!

-Σκέφτομαι να το ξαναλλάξω, να βάλω την παλιά ρομ που είχε.

Στο στρουμφοχωριό όλα κυλούν ανέμελα και ειρηνικά, μετά την επιτυχή διάσωση από τον Δρακουμέλ και τα νύχια της Ψιψινέλ και βέβαια, την αντικατάσταση της καινούριας ρομ με την παλιά, που όλοι είχαμε αγαπήσει:
-Οπ, τι βλέπω; Το κινητό έγινε όπως παλιά!
-Ναι, έβαλα ξανά την παλιά ρομ... Να σε βγάλω μια φωτογραφία;

 Πάω να κρυφτώ και πάλι! Μπλουμ!

Μπλε ηλίθιες σαρανταποδαρούσες

Δεν ήξερα πού να αναρτήσω το συγκεκριμένο τοστ: στο κηπολόγιο ή εδώ; Αφού θα μιλήσω για σαρανταποδαρούσες, δε θα πρεπε κανονικά να φύγει σούμπιτο το τοστ για το κηπολόγιο; Κι όμως...

Έρχεται το λεωφορείο με, ως συνήθως, αποπνικτική  ατμόσφαιρα (και τροπόσφαιρα). Ανεβαίνει η παπίτσα, κλονγκ, χτυπάει το εισιτήριο και θρονιάζεται. Ο καιρός, αν και Δεκέμβριος, ακόμη ζεστός. 17 βαθμοί Κελσίου στο Τουμπάι. Το παπί ανοίγει το παράθυρο, μπας και δραπετεύσει κάποιο από τα μικρόβια, μπει λίγος καθαρός, φρέσκος και κοπανιστός αέρας και δεν κολλήσουμε κάποια από τις τρέντι ιώσεις της εποχής. Λίγες στάσεις αργότερα ανεβαίνει μια κυρία με ολόχρυσα μποτάκια! Πριν κάτσει μπροστά μου, πάει να κλείσει το μοναδικό ανοιχτό παράθυρο σε ολόκληρο το διπλό λεωφορείο.  Τη μοναδική πηγή δροσιάς, καθαρού (και καλά) οξυγόνου και φρεσκάδας μέσα στο λεωφορείο. "Αχ, σας παρακαλώ, μη το κλείσετε τελείως!", εκλιπαρεί το παπί. "Γιατί;;;;;;;;;;", απορεί έκπληκτη η κυρία, που μάλλον της άρεζε η βρωμερή μυρωδιά κλεισούρας που έκοβε βόλτες περιχαρής  μέσα στο λεωφορείο και  σίγουρα είχε βάλει στοίχημα με την γειτόνισσα να γυρίσει συναχωμένη και με τη νέα γρίπη στο σπίτι. Τόση διαφήμιση, να μην την κολλήσει;

"Έλα ρε, ναι, ρε συ άσε. Είμαι στο λεωφορείο! Ρε συ, τις σιχαίνομαι αυτές τις μπλε ηλίθιες σαρανταποδαρούσες!", είπε ο αποπίσω μου στο κινητό.