29 Σεπτεμβρίου 2009

Βουλευτικές εκλογές 2009

Το τηλέφωνο χτυπά, κι η παπίτσα απαντά:

Παπί (ανυποψίαστο): Ναι;
Κοπελιά (wanna διοριστεί στο δημόσιο και κάνει θελήματα στα πολιτικά γραφεία): Ναι, γεια σας. Η κυρία Χ; (διαβασμένο λάθος το επίθετο)
Παπί (αρχίζει να υποψιάζεται): Ναι, σχεδόν. Τι θα θέλατε;
Κοπελιά (δε τη βλέπω να διορίζεται, αφού δε μπορεί να συλλαβίσει σωστά ένα επίθετο): Σας τηλεφωνώ από το πολιτικό γραφείο του κυρίου Ψ και ήθελα να σας ενημερ...
Παπί (γεμάτο απορία): Συγγνώμη, από πού πήρατε το τηλέφωνό μου;
Κοπελιά (ωχ, ρε άνθρωπε, μας καθυστερείς): Ε, βρίσκεται στις λίστες με τους φίλους του γραφείου του κυρίου Ψ.
Παπί (δεν έχει φίλους, κανείς δε το κάνει παρέα): Αποκλείεται, δεν είναι φίλος μου. Ούτε καν τον ξέρω.
ΠΑΥΣΗ
Κοπελιά (τι; δεν ξες τον βουλευτή Χ;;;;): Εεεε, μούμπλε μούμπλε, να σας ενημερώσω για μια εκδήλωση;
Παπί (ας πάει και το παλιάμπελο): Χμ, για πείτε μου...
Κοπελιά: Αύριο ο κύριος Ψ θα μιλήσει στις 20:30 στο συνεδριακό κέντρο Ζ και σας προσκαλούμε να έρθετε. Σας ενδιαφέρει;
Παπί: Εμένα όχι, αλλά θα ενημερώσω τους κυρίους του σπιτιού. Γεια σας.

22 Σεπτεμβρίου 2009

Η τεχνολογία στη ζωή του σύγχρονου ανθρώπου

[Οποιαδήποτε ομοιότητα με πραγματικά ονόματα ή καταστάσεις δεν είναι διόλου τυχαία! Μπουαχαχαχαχα]

Και όλα αλλάζουν. Κάποτε είχες ένα παμπάλαιο κινητό που είχε μία πορτοκαλί οθόνη με μαύρα γράμματα και μονοφωνικά ρίνγκ τόουνς. Και του φορούσες και ένα μπουφάν μη κρυώσει και πλευριτωθεί και βαράει μονόπαντα η δόνηση. Και ξαφνικά, πας και παίρνεις ένα υπερτηλέφωνο, από αυτά με την μεγάλη οθόνη, με σαρανταδώδεκα εφαρμογές, φωτογραφική μηχανή, ιντερνέτ, τζίντζιλα μίντζιλα, χαμός, σχεδόν μαγικό... Και αρχίζεις να τα χρησιμοποιείς όλα ένα προς ένα, και κατεβάζεις και με το κιλό εφαρμογές (απλικέισονς ντες!) από το ιντερνέτ, χρήσιμες θα έλεγα, αλλά και χωρίς αυτές η γη συνεχίζει να γυρίζει. Και συν τοις άλλοις, ενώ όλοι έχουν πάρει το συνηθισμένο, και σχεδόν σούπα θα έλεγα, εγώΤηλέφωνο, εσύ πήρες ένα άλλο. Μια άλλη μάρκα βρε αδερφέ, γιατί δεν είσαι ο συρφετός, δεν είσαι κανάς τυχαίος!







Καταρχήν, μπορείς και βλέπεις τα email σου ανά πάσα στιγμή, όπου κι αν είσαι: στο σπίτι, στη δουλειά, στο σχολείο, στην εξοχή. Σα τα κρακεράκια για παράδειγμα. Δεν είναι λίγο δα αυτό. Περιηγείσαι μέσα στο μενού με το δάχτυλο και σέρνοντάς το δεξιά και αριστερά πάνω στην οθόνη! Φρρρρρρ από δω, φρρρρρρρ από κει. Έχεις παντού gps, χρήσιμο και αυτό, δεν έχω λόγο να διαφωνήσω. Βγάλε και μια φωτογραφία, κλατς, εκεί που κάθεσαι και αγναντεύεις το ηλιοβασίλεμα και θες να το θυμάσαι για πάντα. Ρομαντικό ε;


Αλλά αυτό το πράγμα που σκανάρουμε όλη την ώρα ότι barcode πέσει μπροστά μας έχει πολύ πλάκα! (Η κάμερα του κινητού σκανάρει το barcode του προιόντος και μετά το βρίσκει στο ιντερνέτ και λέει πόσο κάνει σε διάφορα διαδικτυακά μαγαζιά.) Απολογισμός: μέχρι σήμερα έχουν σκαναριστεί τα barcode από: δεκάδες βιβλία και cd's, όλο το καρφούρ και ο Βασιλόπουλος (χωρίς του πουλιού το γάλα), η κρέμα σώματος και προσώπου (και η ημέρας και η νύχτας) και το σπρέι για τα άλατα του μπάνιου.






Άλλη κουλ και τρέντι εφαρμογή είναι μία πολύ περίεργη, κάτσε να την εξηγήσω: βάζεις το κινητό να ακούσει ένα τραγούδι, και το ακούει και μετά σου λέει ποιο είναι, ποιος το απαγγέλει και από ποιο δίσκο είναι! Χα! Αυτή η εφαρμογή έρχεται να λύσει ένα τεράστιο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν μέχρι σήμερα οι ραδιοφωνικοί παραγωγοί: ακούγεται ένα τραγόυδι στο ραδιόφωνο, και μετά από λίγο πλακώνουν μηνύματα από ακροατές του στυλ: "Ε, μπαρδόν, ποιο τραγούδι ακούστηκε στις 16:37;" "Ε, πώς λέγεται εκείνο το τραγούδι που έβαλες την προηγούμενη Παρασκευή και λέει στο ρεφραίν Οοοοοοο, οοοοοο, I love you, oooooo!"



Καλά, θα σας πω και ένα τελευταίο μυστικό, αλλά μη το πείτε πουθενά: το κινητό μένει συχνά από μπαταρία, χιχιχιχιχιχι........

Πάω να κρυφτώ! Μπλουμ!

19 Σεπτεμβρίου 2009

Παγκόσμια ημέρα ελεύθερου λογισμικού: let's party!

Το Σάββατο χτύπησε πρωινιάτικα το τηλέφωνο. Ήταν ο Mike. "Παπίτσα σήμερα είναι Παγκόσμια Ημέρα Ελεύθερου Λογισμικού". Χμ, περίεργο, συνήθως το Σάββατο είναι μέρα για shopping, τέλοσπαντων... Από την άλλη λογικό να έχει το ελεύθερο λογισμικό την παγκόσμια μέρα του. Εδώ μέχρι και η μπριτζόλα έχει.


Κατεβήκαμε στο Λευκό Πύργο, όπου θα γινόταν το ιβέντ. Μπροστά στο Λευκό Πύργο είχε καμιά 10αριά πούλμαν. Χάρηκα. "Αααααα, όλοι αυτοί για το ελεύθερο λογισμικό θα ήρθαν. Mike, όλοι αυτοί έχουν linux, πω πω τι πολλοί που είμαστε!" Προχωρώντας παρακάτω, με μεγάλη μου λύπη ανακάλυψα ότι όλοι αυτοί ήταν τουρίστες με φωτογραφικές μηχανές και χάρτες που ήρθαν για να δουν τον ίδιο το Λευκό Πύργο αυτοπροσώπως, και όχι να γιορτάσουν την επικράτηση του kubuntu πάνω στον πλανήτη γη. Λίγο πιο κάτω και μπροστά στη θάλασσα βρήκαμε το περιπτεράκι του thelug.






Η αλήθεια είναι ότι περίμενα να δω πολύ περισσότερο κόσμο. Ίσως να ήταν ακόμη νωρίς 12:30 που φτάσαμε εκεί. Ίσως να είχαμε πέσει σε στιγμή που είχε λιγοστέψει ο κόσμος, ίσως να έφταιγε ο κακός καιρός. Αλλά όσοι ήταν εκεί, ήταν πολύ πρόσχαροι και πρόθυμοι να σου εξηγήσουν τα πάντα. Ενημερωμένοι και με 3 λαπτοπάκια στη σειρά, μας παρουσίασαν διανομές linux και προγραμματάκια, που όχι απλά δε χρειάζεται να τα αγοράσεις, αλλά μπορείς να τα μοιραστείς, να τα τροποποιήσεις... Συναντήσαμε διάφορες ηλικίες, με διάφορες ενδυμασίες. Άλλοι ήρθαν με συνηθισμένα ρούχα, και άλλοι με μπλουζάκι promo της fedora. Άλλοι μεγαλύτεροι, και άλλοι νεότεροι, που ζητούσαν να μάθουν περισσότερα για τα linux που "μόνο κάτι έχει πάρει το αυτί τους".

17 Σεπτεμβρίου 2009

Ιστορίες από το Freiburg (Μέρος 3ον)

Ο Χουάν ήταν μεγάλο παλτό. Στο μάθημα ήταν μονίμως στον κόσμο του και περίμενε το διάλειμμα για να βγει στη σκάλα της εξόδου κινδύνου να κάνει ένα τσιγάρο (ναι, μόνο εκεί επιτρεπόταν το κάπνισμα). Όχι μόνο στο μάθημα, αλλά και σε όλες τις άλλες περιπτώσεις, ήταν επίσης πολύ πεινασμένος. Και όλο έτρωγε. Ότι έβρισκε. Στο μάθημα έτρωγε το σάντουιτς της Runz κατά κύριο λόγο. Και αυτό, γιατί συνήθως ήταν ταπί. Και ψύχραιμος. Αλλά και γιατί η Runz είναι πολύ άπλας τύπος και γενναιόδωρη. Τυχερός ο Χουάν. Καλά που δεν καθόταν δίπλα μου, νηστικός θα 'μενε, σιγά μην έμενα εγώ στο Mittagspause χωρίς κολατσιό.




Μια φορά που τον καλέσαμε στην εστία για φαγητό, έπεσε στην περίπτωση που η Λάουρα έκανε απέλπιδες προσπάθειες να μαγειρέψει, και είχαμε μείνει όλοι νηστικοί. Ο καημενούλης. Το γουργουρητό της κοιλιάς του διαπέρασε όλη τη Γερμανία και έφτασε μέχρι το Κίελο. Είμαι σίγουρη ότι δεν ζύγιζε πάνω από σαρανταδώδεκα κιλά ολόκληρος, μαζί με χοντρό παλτό και το λάπτοπ στην πλάτη.






Μια φορά είχε μείνει με 2 ευρώ και έπρεπε να βγάλει με αυτά τα 2 ευρώ δύο βδομάδες. Πήρε με το ένα ευρώ μακαρόνια και με το άλλο ευρώ αυγά, και έτρωγε αυγά και μακαρόνια 2 ολόκληρες βδομάδες. Η αλήθεια είναι ότι το έμαθα αργότερα, αλλιώς θα του έδινα 2 μπουκιές από το σαντουίτς μου. Για ένα περίεργο λόγο δεν μπόρεσε ποτέ να πει Θεσσαλονίκη, και έλεγε Τελασονίκη. Για να του τη σπάσουμε λέγαμε και μεις Κομπόλια, αντί για Κολόμπια.

Μια μέρα τον βρήκα στο δρόμο με ένα φίλο του. Ήθελε να ρίξει μία κοπέλα, και πήγαναιν μαζί στην πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη για να κάνουν τι; Άκουσον άκουσον. Να βρουν ποίηματα για να της τα απαγγείλει! Ποιος ξέρει τι κολομβιανά μαντζούνια έστριβε μέσα στα τριγάρα και ήταν τα μυαλά του σε μόνιμη φουρτούνα.

Αλλά ποιος νοιάζεται για τον Χουάν; Πιο πολύ ενδιαφέρον έχει να σας πω για ένα πάρτυ που είχαν κάνει στην εστία Haus 40 με θέμα "Beach party"και πήγαν με μαγιώ Ρωσίδες, Ισπανίδες, Ουκρανές και Σουηδέζες. Αλλά δεν είχα πάει, αν είχα πάει θα σας έλεγα. Κρίμα κρίμα κρίμα...



14 Σεπτεμβρίου 2009

Ουζμπέκικες νοστιμιές 2

Και ναι λοιπόν, συνεχίζουμε με ένα θέμα που αγαπήθηκε πολύ από κάθε αναγνώστη. Με ένα θέμα που μας καθιέρωσε στη μπλογκόσφαιρα και στη στρατόσφαιρα. Για σένα φίλη νοικοκυρά, για σένα φίλε καλοφαγά! Φαγητό!

борщ

Σήμερα, καλές μας φίλες και καλοί μας φίλοι, θα μαγειρέψουμε σούπα борщ (Μπορστ). Τα υλικά που θα χρειαστούμε είναι τα εξής:

(φαίνεται κάρτα με γραμματοσειρά σα χειρόγραφο κείμενο και ακούγεται χαλαρή επαναλαμβανόμενη μονότονη μουσικούλα, όπως σε μία εκπομπή μαγειρικής)

Υλικά

1/2 κιλό χοιρινό

1 κρεμμύδι χοντροκομμένο

1 λάχανο χοντροκομμένο


2 παντζάρια σε κυβάκια


2 πατάτες σε κυβάκια


1 καρότο σε μπαστουνάκια (αυτό δεν είναι συνταγή, χειροτεχνία είναι)


αλατάκι - πιπεράκι


λαδάκι


νεράκι


Για το σερβίρισμα

γιαουρτάκι ή λεμονάκι ή σμετάνα (άγνωστη λέξη)

Και περνάμε στην εκτέλεση.





Σωτάρουμε ελαφρά το κρέας με λίγο λαδάκι και το κρεμμύδι. Αφού το θωρακίσουμε, ρίχνουμε νεράκι και το αφήνουμε να βράσει. Στο μεταξύ έχουμε χρόνο να αλλάξουμε το στάτους μας στο φέισμπουκ και να παίξουμε στο κουίζ "Πότε θα παντρευτώ". Αφού βράσει, στραγγίζουμε το ζωμό, και τον φυλάμε για να τον χρησιμοποιήσουμε εντός ολίγου. Σε μια άλλη κατσαρόλα με λάδι σωτάρουμε το χοντροκομμένο λάχανο, το παντζάρι, το καρότο και τέλος τις πατατούλες. Ρίχνουμε και το ζωμό που κρατήσαμε από πριν και το αφήνουμε να βράσει. Ε, ψιτ, αλατοπίπερο ξέχασες... Αφού βράσει, και έχει πάρει ένα τρέντι ροζ χρώμα, το σερβίρουμε σε πιάτο της σούπας. Δεν πρέπει να γίνει όλο το νερό εξαφανιζόλ, σούπα φτιάχνουμε!

Εδώ τώρα, φίλη νοικοκυρά, έχεις τρεις επιλογές για το σερβίρισμα.

Να ρίξεις λίγο λεμονάκι για να γίνει ξυνούτσικο, ή λίγο γιαουρτάκι για να σπάσει το πολύ ροζ ή λίγη σμετάνα. Με σμετάνα την τρώνε αυτή τη σούπα οι Ρώσοι και οι καλοί μας φίλοι οι Ουζμπέκοι. Είναι κάτι ανάμεσα σε κρέμα γάλακτος και γιαούρτι, πωλείται σε κεσεδάκια στα ρώσικα μπακάλικα.

Μέχρι να βράσει, ας δούμε ξανά την κάρτα με τα υλικά, και επιστρέφουμε με τις δικές αποριές που μας στείλατε, μετά τις διαφημίσεις... (πλατύ χαμόγελο από την παρουσιάστρια, που σίγουρα φοράει τα καλά της ρούχα, έχει κάνει γαλλικό χτιστό μανικιούρ και φοράει δαχτυλίδια, παρόλο που στην επόμενη συνταγή θα χρειαστεί να ζυμώσει).