28 Αυγούστου 2009

Ουζμπέκικες νοστιμιές 1

Επειδή, πλέον ο ανταγωνισμός στο χώρο της βλογόσφαιρας αυξάνεται ραγδαία, και επειδή το παπί φοβάται ότι μια μέρα θα διαβάζουν το βλογ μόνο 2 άτομα (καθώς όλοι θα έχουν στραφεί σε πιο ενδιαφέροντα βλογ με θέμα το ενδιαίτημα ωοτοκίας του Engraulis encrasicolus) και επειδή ΕΣΕΙΣ ΤΟ ΖΗΤΗΣΑΤΕ, αναρτώ ένα θέμα πιασάρικο, νόστιμο και μοσχομυριστό: Συνταγές από το Ουζμπεκιστάν. Οι συνταγές είναι εύκολες (εκτός αν είσαι πολύ ακαμάτρα φίλη αναγνώστρια και ξέρεις να φτιάχνεις μόνο Goody's Salad Bar) και δοκιμασμένες πολλάκις. Μη τρομάζεις από το μεγάλο κείμενο στην εκτέλεση, περιαυτολογώ ως συνήθως.

блинчики
(Μη το κοιτάς, πάρε μίξερ και γαβάθα. "Μπλίντσικι" διαβάζεται.)


Τι είναι αυτό βρε αδερφέ;
Είναι τα γνωστά σε όλους
блинчики.
Δεν κατάλαβες; Χμ... Πρόκειται για κρέπες με κιμά. Πολύ τσομπ και σλουρπ.


Υλικά που θα χρειαστείς

2 αυγά

1 ποτήρι γάλα

1/2 κουταλάκι ζάχαρη

αλατάκι

1 κοφτό κουταλάκι σόδα

λίγο χυμό λεμονιού

αλεύρι για όλες τις χρήσεις (Όσο πάρει)

3 κουταλιές ελαιόλαδο

1/2 κιλό κιμά

τριμμένη γραβιέρα

H2O


Εκτέλεση (στα 10 μέτρα)

Χτυπάς (ζντουπ) τα αυγά με το γάλα, προσθέτεις τη ζάχαρη και λίιιιγο αλατάκι. Το αφήνεις στην άκρη. Διαλύεις (μπλουρπ) σε ένα φλυτζανάκι (εκεί που λες τον καφέ με τη γειτόνισσα) τη σόδα με το χυμό λεμονιού και το γεμίζεις ίσα πάνω με νερό. Το προσθέτεις στο μείγμα και ανακατεύεις. Προσθέτεις κουτάλι-κουτάλι, για να μη σβολιάσει και έχουμε άλλα, το αλεύρι μέχρι να κατορθώσεις να φτιάξεις ένα πηχτό χυλό (πλαφ). Αραιώνεις το χυλό με νεράκι και τέλος προσθέτεις το λαδάκι (πλιτς). Ανακατεύεις και αφήνεις μισή ωρίτσα το χυλό σου στο ψυγείο να ξεκουραστεί (πτώμα είναι). Ενώ ο χυλός θα αναπαύεται σε τόπο δροσερό, εσένα σε περιμένει δύσκολος δρόμος: Τσιγάρισε τον κιμά σου με λίγο αλάτι και πιπέρι. Αυτό μόνο. Χεχε, φοβήθηκες;
Έμεινε τώρα να τηγανίσεις τις κρέπες. Ξέρεις πώς, ε; Βάλε μόνο την πρώτη φορά λίγο λάδι στο τηγάνι σου για αντικολλητική δράση, δε χρειάζεται σε κάθε κρέπα. Παίρνεις κάθε φορά ίδια ποσότητα χυλού και την αδειάζεις πάνω στο τηγάνι και το πηγαίνεις πέεεεερα δώωωθε για να πάει παντού. Την ανασηκώνεις, βλέπεις ότι έγινε, την γυρνάς από την άλλη και τσουπ, να σου έτοιμη η πρώτη κρέπα. Την γεμίζεις με κιμά και την τυλίγεις σε ρολό. Βάλτες όλες γεμάτες σε ένα ταψάκι τη μία κολλητά στην άλλη (αγκαλίτσα), πασπάλισε από πάνω λίγη τριμμένη γραβιέρα, ακούμπα (κούμπα κούμπα κούμπα τσέρο, τιριρίρι) 4-5 κομματάκια βούτυρο, βάλε στο φούρνο για λίγο όσο να λιώσει η γραβιέρα, ξεφούρνισε, βάλε σε ένα πιάτο και... σέρβιρε. Και εντυπωσίασε την πεθερά σου ή το έτερο σου ήμισυ (αν το χεις σε εκτίμηση).

TIP: Όταν τηγανίσεις όλες τις κρέπες, και τις έχεις βάλει σε πύργο τη μία πάνω στην άλλη, γύρνα αυτό τον πύργο τον πάνω ---> κάτω, ώστε να τυλίξεις πρώτα την πρώτη κρέπα που έφτιαξες. Αυτό το κάνεις, γιατί η πρώτη κρέπα έχει μαλακώσει και τυλίγεται εύκολα χωρίς να σπάσει. Στο μεταξύ θα μαλακώσουν και οι υπόλοιπες.





22 Αυγούστου 2009

Uzbekistan: τι να περιμένεις

[Το ποστ αυτό είναι αφιερωμένο στο Χρήστο και στον Ανάργυρο (και σε εκατομμύρια ακόμη αναγνώστες), που ξεροστάλιαζαν μέρες ατέλειωτες μπροστά στο βλογ αυτό περιμένωντας μια νέα ανάρτηση, πατώντας κάθε 2 λεπτά το ριφρές και παίζοντας πάκμαν.]

Γύρισα. Και θα σου πω, φίλε αναγνώστη, τι να περιμένεις να δεις αν πρόκειται να πας στο Ουζμπεκιστάν. Αλλά και τι να μην περιμένεις.

Να περιμένεις πολλή ώρα στο αεροδρόμιο. Και στην άφιξη και στην αναχώρηση. Στην αναχώρηση θα κάνεις πάνω από 2 ώρες για να περάσεις τσεκ ιν, τελωνείο, έλεγχο διαβατηρίων και βίζας. Αν έχεις σε κάποιο από τα γκισέ πρόβλημα, θα κοιτιέσαι ώρες ατέλειωτες με τον υπάλληλο. Ποιο πιθανό είναι να αρχίσεις εσύ ξαφνικά να μιλάς ουζμπέκικα, παρά να μιλάει κάποιος από αυτούς αγγλικά. Πηγαίνοντας θα πρέπει να δηλώσεις πόσα λεφτά έχεις μαζί σου, πόσα ηλεκτρονικά είδη, κινητά, φωτογραφικές, κάμερες, άι ποντ, άι λάινερ, άι σιχτίρ και πόσα ζευγάρια κάλτσες χωρίς τρύπα. Φεύγοντας θα δηλώσεις τα ίδια, αλλά πόσα λεφτά ξόδεψες. Και ενώ θα σου απαγορέψουν να μεταφέρεις σπόρους φυτών και γενετικό υλικό, θα δεις στο αεροπλάνο μέσα πεπόνια και καλάθια με ζαρζαβατικά.

Να περιμένεις πολλή ώρα για να περάσεις το δρόμο. Τα φανάρια και οι διαβάσεις δεν είναι και το καλύτερό τους. Υπάρχουν κάθε 5 χιλιόμετρα. Γι' αυτό και συ κάθεσει υπομονετικά, και ξεκινάς να τρέχεις για να περάσεις βολίδα το δρόμο. Και δε είναι και μικρή απόσταση. Οι δρόμοι εκεί έχουν από 4 λωρίδες και πάνω ανα κατεύθυνση. Ναι, όντως. Μόνο μέσα στις γειτονίτσες ήταν 1-2 λωριδίτσες. Ταπεινή Τσιμισκή...


Να περιμένεις απέραντα πάρκα και πελώρια δέντρα. Όλη η Τασκένδη είναι σαν ένα μεγάλο δάσος με πολυκατοικίες να ξεφυτρώνουν μέσα από τα δέντρα. Στην βόλτα δε θα σε βαρέσει ο ήλιος κατακέφαλα. Από πάνω σου θα έχεις πάντα ένα πλατάνι να σου κάνει σκιά. Και κάτω άπειρο γκαζόν και παρτέρια με πολύχρωμα λουλούδια!




Να περιμένεις να δεις πολλές αγορές, παζάρια και λαϊκές. Εκεί μέσα βρίσκεις τα πάντα: φρούτα, λαχανικά, μπαχαρικά, μακαρόνια βρασμένα (!), ρούχα, διακοσμητικά, είδη οικιακής χρήσης. Και αν πας να αγοράσεις κάτι, μη πληρώσεις ντούκου και φύγεις! Κάνε πρώτα παζάρι, και αφού συμφωνήσεις στην τιμή, ξηλώσου!




Να περιμένεις κατεστραμένους δρόμους (έξω από τις πόλεις). Τα έργα οδοποιίας δεν είναι και το φόρτε του υπουργείου δημοσίων έργων. Οι εθνικές οδοί έχουν τόσες λακούβες, λες και είναι δρόμος που του πέρασαν φυσικό αέριο. Πηγαίνοντας με το πούλμαν από τη μια πόλη στην άλλη, τα πράγματα στα ράφια πάνω από τα καθίσματα έφταναν κάθε λίγο στο χείλος του γκρεμού, και τα ξανασμπρώχναμε μέσα. Και άντε πάλι από την αρχή. Τόσο ζντάμπαρ ζντούμπαρ δεν είχα ξαναδεί ποτέ σε μεταφορικό μέσο. Και συν τοις άλλοις ο οδηγός πώς να αναπτύξει ταχύτητα σε τέτοιο οδόστρωμα...Και τσούκου τσούκου, τις θες 5 ώρες για 280 χλμ.




Να περιμένεις πολλούς γκλαμουράτους γάμους με λαμέ, στρας, πούλιες, χάντρες και λίμο. Στο ξενοδοχείο μας είχε γάμο κάθε μέρα. Μέχρι να έρθει η νύφη μία ορχήστρα με παραδοσιακά μουσικά όργανα έπαιζε μουσικές. Και όταν ερχόταν η νύφη με τη λίμο, και έβγαινε ο γαμβρός να την πάρει αφού της έταζε διάφορα και της έδινε λεφτά. Και την προίκα εκεί την δίνει ο γαμβρός! Ακούτε Έλληνες πατεράδες που δουλεύετε μια ζωή να προικίσετε τις κόρες; Στο γλέντι δε θα δεις διαφορά από τα δικά μας γλέντια, αλλά οι γυναίκες κάθονται σε χωριστά τραπέζια μακριά από τους άντρες. Μη παραγνωριστούμε κιόλας!





Να περιμένεις νόστιμο και μπόλικο φαγητό. Σλουρπ. Αλλά λέω να αφιερώσω ολάκερο ποστ για το θέμα αυτό, όπου θα κοτσάρω και τις συνταγές. Μη σας τρέχουν τσάμπα και βερεσέ τα σάλια, να βάλετε το τσουκάλι στη φωτιά να φτιάξετε και κάτι!


Να περιμένεις να δεις γυναίκες με μαντίλες και παραδοσιακό ντύσιμο με παντελόνα και μακρυμάνικη μπλούζα, αλλά και μοντέρνες γυναίκες με σορτσάκι και τιραντάκι.

Να περιμένεις άπειρα τζαμιά, μαυσωλεία και μεντρεσέδες, κάτι σαν θεολογικές σχολές δηλαδής. Όλα αυτά είναοι ντυμένα με πλακάκια και χρυσό. Τόσο πλακάκι δεν έχεις ξαναδεί μαζεμένο. Και τόσα τζαμιά.





Να περιμένεις πολλά λεφτά. Πάρε ένα μεγάλο τσαντάκι για να το έχεις για πορτοφόλι. Το νόμισμά τους, το sum, έχει τόση μικρή αξία, που για να μπορείς να αγοράσεις κάτι πρέπει να έχεις πολλά χαρτονομίσματα στο πορτοφόλι σου. Ενδεικτικά θα σου πω, ότι 1 Ευρώ = 2.000 Sum περίπου. Άρα, όταν εσύ έχεις εδώ στο Ελλάδα στο πορτοφόλι σου ένα (1) δεκάευρω, εκεί πρέπει να έχεις 20.000 Sum, δηλαδή 20 χαρτονομίσματα των 1.000 Sum. Αφού δεν υπάρχουν χαρτονομίσματα μεγαλύτερης αξίας. Φούσκα το πορτοφόλι!


Να περιμένεις ψηλά γυάλινα δημόσια κτίρια, πελώριες τράπεζες και δημαρχεία υπερπαραγωγές. Όντως έτσι είναι, ιδίως οι τράπεζες το έχουν παρακάνει. Αλλά λεφτά έχουν, ότι θέλουν τα κάνουν. Όπως παντού.





Να περιμένεις να μπεις σε (παράνομο) ταξί και να συμφωνήσεις από πριν την τιμή για τη διαδρομή που θες. Και όταν με τόσα ταξί σε μία πόλη 2 εκατομμυρίων κατοίκων, πέσεις 3 φορές στον ίδιο ταξιτζή, όπως έπαθε το παπί, τότε πάνε παίξε τζόκερ και λόττο και προπό και ξυστό και καζίνο και όλα μαζί.


Να περιμένεις να σου σερβίρουν παντού για πρώτο πιάτο σούπα (σουπερνόστιμη) και μετά το κυρίως πιάτο τσάι όπως και δήποτε.


Να περιμένεις να δεις αμέτρητους κηπουρούς να φροντίζουν τους πολλούς κήπους και τα πάρκα, κάνοντας όλες τις δουλειές με τα χέρια. Τα μηχανήματα για τέτοιες δουλειές έχουν καταργηθεί, και προσλαμβάνονται περισσότερα εργατικά χέρια για να μειωθεί η ανεργία.


Να περιμένεις να δεις κι άλλα ποστ επί του θέματος, γιατί το παπί νύσταξε, και εσύ μάλλον βαρέθηκες να διαβάζεις το σεντόνι.