27 Ιουνίου 2009

Ένας επιχειρηματικός κολοσσός.

Πάντα στην τηλεόραση όταν πρόκειται να δείξουν κάποιο προιόν καλύπτουν την ετικέτα του με ένα φερετζέ ή εναλλακτικά ένα μαύρο αυτοκόλλητο, για να μη φαίνεται η μάρκα του. Γιατί σου λέει, τζάμπα διαφήμιση θα σου κάνω άνθρωπε; Δώσε κανά φράγκο και θα σου στριμώξω εγώ εμβόλιμες σκηνές, όπου θα φαίνονται ανοιχτά ψυγεία με πληθώρα από μπύρες, γάλατα και γιαούρτια και πλυσταριά με απορρυπαντικά με μπλε και πράσινους κόκκους και μαλακτικά που μυρίζουν μανούλα και συμπεθέρα.


Παρατηρήσατε όμως ποτέ αυτή τη μία και μοναδική εταιρεία που κατάφερε να διαφημιστεί χωρίς να βγάλει ούτε ένα δολλάριο από την τσέπη της; Ε; Σε πολλά επεισόδια εμφανίζονται τα προϊόντα της με την μάρκα να φαίνεται ξεκάθαρα πάνω τους! Και έτσι γινόταν όλο και πιο διάσημη η εταιρία χωρίς να ξοδέψει ούτε ένα δολλάριο, και έφτασε να γίνει μία υπερδύναμη στο χώρο των κατασκευών και του εμπορίου!

Στην αρχή ο κύκλος εργασιών της ήταν μικρός. Ξεκίνησε να παράγει

τροφή για πουλιά


χάπια για δημιουργία σεισμούρήσιμο σε κάθε νοικοκυριό)



οδοντογλυφίδες


και εξελιγμένα παπούτσια για τέννις.



Δεν άργησε να επεκταθεί και στην παραγωγή άλλων προϊόντων όπως

αμόνια


κόλλες


στολές για μπάτμαν.




Αργότερα στην γραμμή παραγωγής μπήκαν

τα εκρηκτικά και οι δυναμίτες.



Στη συνεχεια, και αφού οι δουλειές π
ήγαιναν από το καλό στο καλύτερο, οργανώθηκε και ίδρυσε

εταιρεία θεατρικών παραγωγών




κατασκευαστική εταιρεία


και εισαγωγική εταιρεία.




Πολλές φορές με απασχόλησε το συγκεκριμένο ζήτημα, αλλά αυτή τη φορά είπα να το μοιραστώ μαζί σας. Να πάρε λίγο ζήτημα εσύ, να πάρε και εσύ, εεε, εσύ εκεί πίσω πήρες λίγο από το ζήτημα; Το μοιράστηκα.

20 Ιουνίου 2009

Το Facebook και η αλλοτρίωση του σύγχρονου ανθρώπου. Αιτίες, συνέπειες, λύσεις.

Το πιο πιθανό είναι, εσύ που διαβάζεις αυτό το τοστ, να είσαι στο facebook και να συμμετέχεις στον σασυρμά που γίνεται εκεί καθημερινά. Ω ναι, γράφτηκε και το παπί σ' αυτή την ονοματολίστα, όταν ακόμη το είχαν λανσάρει σα μια κοινωνία πληροφοριών μεταξύ σχολείων και πανεπιστημίων, κάπου το 2005. Και μετά το ξέχασε. Και μετά άρχισαν να του στέλνουν email να γίνουν φίλοι. Και έτσι απέκτησε και φίλους. Αλλά πάντα κοιτάζει ήσυχα από μια γωνιά όλα τα δρώμενα και γελάει κάτω από το ράμφος του.

Αρκετά χαριτωμένα, υποθέτω, είναι κάτι παιχνιδάκια με ζωάκια ή άλλα παρόμοια. Και κάτι κουίζ "πόσο καλά ξέρεις τον φίλο σου Παρμενίων" με ερωτήσεις του στυλ: "Όταν ήταν μικρός: α)είχε πέσει από την κούνια, β)είχε καταπιεί Playmobil, γ)δεν του άρεζε η μπισκοτόκρεμα κτλ κτλ." Άντε, και να αφήσεις και κανά μήνυμα στον τοίχο του αλλουνού, γιατί με την οικονομική κρίση δεν είναι να στέλνεις και sms όλη την ώρα.

Αυτά που δε μπορώ να καταλάβω είναι κάτι γκρουπ που σου υπόσχονται να λύσουν προβλήματα που σε ταλαιπωρούν καθημερινά και δε σ' αφήνουν να κοιμηθείς το βράδυ. Γράψου στο γκρουπ και μάθε: 1)ποιος βλέπει τις φωτογραφίες σου και ζωγραφίζει πάνω τους μουστάκια και χαλασμένα δόντια (αφού τις έβαλες στο ίντερνετ, καλά να πάθεις που θα τις βλέπεις
όλος ο ντουνιάς, γιατί θες να μάθεις και ποιος;), 2)ποιος βλέπει το προφίλ σου και χασκογελάει πίσω από το πληκτρολόγιό του (εγώ χασκογελάω, τι κερδίζω;), 3)πώς θα μπεις στο ασύρματο ίντερνετ της γειτόνισσας όταν απλώνει τα ρούχα και δε σε βλέπει (δε θα μπεις, να πας να την βοηθήσεις στο άπλωμα και να πλύνεις και το μπαλκόνι), 4)πώς θα βρεις το σωσία σου (ψάξε, ψάξε, δε θα το βρεις), 5)πότε θα διοριστείς στο δημόσιο και πόσα θα παίρνεις, 6)πότε θα παντρευτείς, ποιον θα παντρευτείς, αν θα σε συμπαθεί η πεθερά σου και αν τα κουφέτα θα είναι με γέμιση σοκολάτας ή με αμύγδαλο.

Μπορείς, επίσης, να γραφτείς σε ένα γκρουπ για τη διάσωση της φώκιας, την προστασία των τροπικών δασών, να συμμετέχεις στο θρήνο για τον άδικο χαμό κάποιου, για να διαμαρτυρηθείς για τα αυξημ
ένα τιμολόγια της ΔΕΗ ή για το ζεστό φραπέ που σου σέρβιραν στα μπιτς μπαρ "Η καυτή άμμος" . Με αποκορύφωμα το γκρουπ "Αν μαζέψω 20.000 μέλη θα με παντρευτεί το 2010;" Ησαΐα χόρευεεεεε.....


Και θα μου πεις, τότε τι κάθεσαι στο facebook; Βρίσκεις πολλούς φίλους από το σχολειό και τα παιδικά σου χρόνια, που σε άλλη περίπτωση δε θα μάθαινες ποτέ νέα τους. Αυτό δεν είναι αρκετό;

Βούτηξα τρομαγμένη βαθιά μέσα στη λίμνη όταν είδα το παιχνίδι "Μάθε πότε θα πεθάνεις!!!" Αφήστε με να ζήσω, δε θέλω να πεθάνω, θέλω να ζήσω για πάντα για να γράφομαι σε γρουπάκια στο facebook!!!