10 Μαρτίου 2009

Οι κυρίες του κέντρου

Οι κυρίες που μένουν στο κέντρο της Θεσσαλονίκης μου είναι πολύ συμπαθείς. Και όταν λέω για τις κυρίες του κέντρου, εννοώ τις κυρίες που μένουν στην Προξένου Κορομηλά, στη Μητροπόλεως, άντε το πολύ πολύ και στην Τσιμισκή. Εντάξει, αν είστε κυρία που πληρείτε τις παρακάτω προυποθέσεις, αλλά μένετε λίγο πιο πέρα, δε θα χαλάσουμε τις καρδιές μας.

Είναι συνήθως γύρω στα εξήντα και πάντα στην τρίχα. Το μαλλί είναι χτενισμένο στο κομμωτήριο, το βάψιμο είναι προσεγμένο και διακριτικό, φορούν ταγιεράκι ντελικάτο και κρατάν τσαντούλα με λουρί χρυσή αλυσίδα. Όταν τις πετυχαίνω στο δρόμο πρωινές ώρες, έχουν βγει για ψώνια ή μικροδουλειές. Αλλά το απόγευμα είμαι σίγουρη ότι είναι καλεσμένες στο σπίτι κάποιας φίλης για καφέ, τσάι και κοινωνική κριτική. Καμιά φορά πηγαίνουν σινεμά και θέατρο και μετά καταλήγουν στο Tre Marie για κρασάκι με κριτσίνια και παρμεζάνα.

Μένουν σε ρετιρέ διαμέρισμα, που έχει θέα τη θάλασσα ή την Άνω Πόλη και στη μεγάλη βεράντα τους έχουν σαλονάκι φερ φορζέ, και μεγάλες γλάστρες με μολόχες, γαρδένιες και γιασεμιά. Άκουγαν πάντα Edith Piaf και στο γυμνάσιο θηλέων στην Καρόλου Ντήλ τραγουδούσαν όλες μαζί Non, rien de rien, non, je ne regrette rien...

Τώρα που το ξανασκέφτομαι, βρε μπας και όλες αυτές οι γλυκιές κυρίες δε μένουν στο κέντρο, αλλά κατέβηκαν απλά για βόλτα στο κέντρο; Αλλά, και έτσι να είναι, τι θα πω; Οι κυρίες της Καλαμαριάς, της Πολίχνης και της Τούμπας; Η φίλη μου η Μαρία μένει στο κέντρο, είναι κορίτσι του κέντρου, και ελπίζω όταν μεγαλώσουμε να γίνει κυρία του κέντρου ,να πηγαίνουμε μαζί βόλτες και θέατρο, και στο τέλος να τρώμε κριτσίνια με παρμεζάνα.