22 Φεβρουαρίου 2009

Παρεξήγηση!

Κουβαλώντας τα συμπράγκαλά μας φτάσαμε στο κέντρο της Βαρκελώνης στο hostel με όνομα New York. Μεγάλη παράνοια να είσαι ανάμεσα στα γότθικα στενάκια στη Βαρκελώνη και να ονομάζεις το hostel σου Νέα Υόρκη. Ωραίο, καθαρό hostel, συνηθισμένο. Στη ρεσεψιόν κάθεται ο Αργεντινός Trapito Federico με πολύ μακριά μαλλιά, και μας χαιρετάει στα αγγλικά. Δίνουμε τα διαβατήριά μας και αφού δει την εθνικότητά μας, γυρνάει και μας λέει: “Κατερίνα!". Ποια Κατερίνα; Έτσι μας έγραψαν στο διαβατήριο;Ο Federico ήξερε κάποια ελληνικά, λόγω της Ελληνίδας που είχε κάποτε για αμόρε του. Και το Κατερίνα ήταν το πρώτο πράγμα που του ήρθε στα ελληνικά.





Προσπαθούσε να μας μιλήσει ελληνικά, δε τα κατάφερνε και άσχημα, αλλά είχε παρεξηγήσει τελείως τη σημασία κάποιων λέξ
εων.Ψάχνοντας για τα δωμάτιά μας, τακτοποιεί σε ένα δωμάτιο εμένα και γυρνάει στην ξαδέρφη μου, Μάκι, και της λέει:”Πειράζει να κοιμάσαι με τρεις γκόμενους;” Γκουλπ, κατάπιαμε και οι δυο! Γκόμενους; Τι γκόμενους; Θεογκόμενους; Ωραίους; Μένει ο Brad Pitt ή ο Gael Garcia Bernal σ'αυτό το hostel; Και με τρεις μάλιστα; Μήπως δεν είναι Youth το hostel, αλλά είναι τίποτε άλλο; Και επειδή μας είδε να τον κοιτάζουμε για ώρα γεμάτες απορία και ερωτηματικά, συνεχίζει, προσπαθώντας να μας επαναφέρει: “Δεν έχει άλλο δωμάτιο μόνο με κορίτσια. Πειράζει να κοιμάσαι με τρεις γκόμενους;” Αααααα, τώρα το πιάσαμε. Ο Federico λέγοντας γκόμενους εννοούσε αγόρια, άντρες, άρρενες όλα αυτά μαζί. Και απλά δεν είχε δωμάτιο μόνο με κορίτσια, είχε μόνο μεικτό. Τζάμπα χαρήκε ότι θα συγκατοικήσει με κάποιον που θα φέρνει στον Gael Garcia Bernal...
Fade out.................






8 Φεβρουαρίου 2009

Οι γειτόνοι στα hostels.

Τους συγγενείς σου αλλά και τους συγκάτοικους στα youth hostel δε τους διαλέγεις, απλά τους λούζεσαι. Συνήθως, είναι όλοι διακριτικοί και δεν ενοχλούν. Μόνο αναπνέουν και ξεδιπλώνουν χάρτες. Όταν όμως σε ξυπνούν στις 5 τα χαράματα, αυτό πάει πολύ.

Οι δυο Γιαπωνεζούλες, με αυθεντικά καλλυντικά Shiseido πάνω στο νιπτήρα, άρχισαν στις 5 να αμπαλάρουν τα τσαμασίδια τους. Τα βζινκ βζανκ των φερμουάρ ακούγονταν σαν κουνούπια μέσα στα αυτιά μας. Τις είπα στην αρχή ευγενικά να κάνουν λίγη ησυχία, και αφού δε συμμορφώθηκαν αρχίσαμε με τη Runz να σιχτιρίζουμε στα ελληνικά. Ε, τι να κάνουμε, θα φεύγει νωρίς το τρένο τους, είπαμε. Θα πακετάρουν και θα ξεκουμπιστούν. Ας κάνουμε λίγη υπομονή. Αμ δε! Τα sushi girls αφού έκαναν το γιαπωνέζικο σαματά τους, έπεσαν και ξανακοιμήθηκαν κανονικά ως το πρωί!




Ένας άλλος ψυχάκιας σε youth hostel στο
Βερολίνο, που κοιμόταν στο από κάτω κρεβάτι, είχε βάλει ξυπνητήρι, για να σηκωθεί αχάραγα, μη χάσει κανά αξιοθέατο και του ξεφύγει καμιά Platz. Και τι ξυπνητήρι! Στις 6 πετάχτηκα πάνω και όλη η κουκέτα άρχισε να τραντάζεται από τα ρίχτερ του ντριιιιιν που έκανε το πανάρχαιο μεταλλικό ρολογάκι με τα δύο κουδούνια.


Ο απέναντι, στο ίδιο hostel, είχε έρθει στο Βερολίνο για σπουδές και μέχρι να βρει σπίτι έμενε στο hostel. Είχε μία πελώρια βαλίτσα με όλη την προίκα του μέσα. Και αφού λερώθηκαν κάποια από τα ρούχα του, έβαλε μπουγάδα. Και την άπλωσε μέσα στο δωμάτιο στα κάγκελα από τα Ικεοκρέβατα. Όλη τη νύχτα κοιμηθήκαμε με υγρασία περισσότερη και από όση έχει όλη η Θεσσαλονίκη κάποιο πρωινό Δεκέμβρη που κλείνει και το αεροδρόμιο λόγω ομίχλης. Και φυσικά ξυλιάσαμε όλη νύχτα.Μπρρρρρρ παγωνιά!