29 Ιανουαρίου 2009

Δυο Ρωσίδες, ένα στρινγκ και μία Coca Cola.

Ξεκινήσαμε από τη Φλωρεντία με σκοπό να φτάσουμε μετά από μία μέρα στη Βαρκελώνη. Πολλές ενδιάμεσες στάσεις, αλλαγές τρένων με το τελευταίο να έχει και κρεβάτια. Θα κοιμόμασταν σαν άνθρωποι, ή μάλλον τελικά πολύ χειρότερα. Το πήραμε από τη Ventimiglia, στα σύνορα Ιταλίας – Γαλλίας. Περιμένοντας στο σταθμό να έρθει το τρένο κατά τις 12 τα μεσάνυχτα, φάγαμε και μια πίτσα μέσα στη βροχή.




Ανεβήκαμε, τακτοποιηθήκαμε στα πάνω κρεβάτια, κατάπιαμε διαβατήρια, λεφτά και κινητά για να μη τα κλέψουν και απλώσαμε το μιας χρήσης χαρτο – δήθεν ύφασμα – σέντονο που παρείχαν οι Ιταλικοί Σιδηρόδρομοι. Έσκασαν μύτη και οι γειτόνισσες των από κάτω κρεβατιών. Δύο Ρωσίδες με λίγα πράγματα, και αργότερα λίγα ρούχα, και ένα κουτάκι Κόκα Κόλα, την οποία η παπίτσα δεν μπορεί να πιει με τίποτε. Τσιτσιδώθηκαν και έμειναν μόνο με το στρινγκ (!), ταβλιάστηκαν και κουκουλώθηκαν κάτω από τα χαρτο – δήθεν ύφασμα – σέντονα που παρείχαν οι Ιταλικοί Σιδηρόδρομοι. Μα καλά, δε φοβήθηκαν μη μπει ξαφνικά ο ελεγκτής; Τι ξετσίπωτες!




Το τρένο κουνούσε πάρα πολύ. Από το πολύ ντάμπαρ ντούμπαρ δε μπορούσε να μας πάρει ο ύπνος με τίποτε και φοβόμασταν και μη σωριαστούμε στο πάτωμα από τα ρετιρέ κρεβάτια μας. Ουφ, πότε θα περάσει αυτή η νύχτα!


Έκανε πολύ ζέστη και το νερό είχε τελειώσει. Άρχισα να διψάω και μετά από κάποια ώρα λύσσαξα. Ήθελα οπωσδήποτε νερό. Αλλά βαριόμουν να πάω μέχρι το κυλικείο. Μα καλά, δεν είχε Room Service; Τόσα λεφτά δώσαμε!


Έκανα την καρδιά μου πέτρα,άφησα τη βαρεμάρα να με περιμένει και ξεκίνησα να βρω το κυλικείο. Στη μία άκρη του βαγονιού η πόρτα ήταν κλειδωμένη. Μπα, θα είναι το τέλος του συρμού, είπα η άμοιρη. Καλά που την κλείδωσαν, μη βρεθούμε και στα χωράφια στα καλά του καθουμένου. Στην άλλη άκρη του βαγονιού η πόρτα επίσης κλειδωμένη. Ζντόινγκ! Ήμασταν παγιδευμένοι μέσα στο βαγόνι, όλοι κοιμόντουσαν και κανένας από το προσωπικό δεν κυκλοφορούσε. Ένιωσα να βρίσκομαι σε βαγόνι κινουμένων σχεδίων, που έχει αποκοπεί από το υπόλοιπο τρένο και τρέχει μανιασμένο στις κατηφόρες. Τι θα κάνω τόσες ώρες χωρίς νερό;


Επιστρέφω στη δωματιάρα μας και πριν σκαρφαλώσω, πέφτει το μάτι μου στην Κόκα Κόλα της Ρωσίδας. Βρε λες; Βρε μπας; Ανοιχτό ήταν, δε θα χρειαστεί να κάνω θόρυβο με το αλουμινένιο κλακ. Πίνω μερικές γουλιές από το αηδιαστικό ζαχαρόνερο και νιώθω 1% πιο ενυδατωμένη.



Το πρωί φτάσαμε τα δυο ζόμπι στο Port Bou, πήραμε το cercanias για Βαρκελώνη, και όταν ακούσαμε την ανακοίνωση “Proxima estacion, Barcelona Sants”, κατεβήκαμε.

17 Ιανουαρίου 2009

Για δες κάτι ανθρώποι.

Όταν η χαζομάρα χτυπάει κόκκινο, κάθεσαι και κάνεις ιστορίες με παράτονες λέξεις.

Θα κανονίσουμε το Σαββάτο να πάμε στον κινηματόγραφο. Θα θέλουν να έρθουν και οι γειτόνοι μαζί μας, αλλά εμείς δε τους θέλουμε και θα τους πούμε: "Φυγέτε, φυγέτε!". Οι τελευταίοι ορόφοι της πολυκατοικίας έχουν πολύ αχώνευτους ενοικιαστές. Όταν μας έρχονται φακέλοι, πηγαίνουν αυτοί και τους ανοίγουν για να δουν τι έχει μέσα.
Για δες κάτι ανθρώποι που υπάρχουν ! Θα δούμε ταινιά με αερόπλανα και θα τρώμε σαντουίτς.