29 Ιανουαρίου 2009

Δυο Ρωσίδες, ένα στρινγκ και μία Coca Cola.

Ξεκινήσαμε από τη Φλωρεντία με σκοπό να φτάσουμε μετά από μία μέρα στη Βαρκελώνη. Πολλές ενδιάμεσες στάσεις, αλλαγές τρένων με το τελευταίο να έχει και κρεβάτια. Θα κοιμόμασταν σαν άνθρωποι, ή μάλλον τελικά πολύ χειρότερα. Το πήραμε από τη Ventimiglia, στα σύνορα Ιταλίας – Γαλλίας. Περιμένοντας στο σταθμό να έρθει το τρένο κατά τις 12 τα μεσάνυχτα, φάγαμε και μια πίτσα μέσα στη βροχή.




Ανεβήκαμε, τακτοποιηθήκαμε στα πάνω κρεβάτια, κατάπιαμε διαβατήρια, λεφτά και κινητά για να μη τα κλέψουν και απλώσαμε το μιας χρήσης χαρτο – δήθεν ύφασμα – σέντονο που παρείχαν οι Ιταλικοί Σιδηρόδρομοι. Έσκασαν μύτη και οι γειτόνισσες των από κάτω κρεβατιών. Δύο Ρωσίδες με λίγα πράγματα, και αργότερα λίγα ρούχα, και ένα κουτάκι Κόκα Κόλα, την οποία η παπίτσα δεν μπορεί να πιει με τίποτε. Τσιτσιδώθηκαν και έμειναν μόνο με το στρινγκ (!), ταβλιάστηκαν και κουκουλώθηκαν κάτω από τα χαρτο – δήθεν ύφασμα – σέντονα που παρείχαν οι Ιταλικοί Σιδηρόδρομοι. Μα καλά, δε φοβήθηκαν μη μπει ξαφνικά ο ελεγκτής; Τι ξετσίπωτες!




Το τρένο κουνούσε πάρα πολύ. Από το πολύ ντάμπαρ ντούμπαρ δε μπορούσε να μας πάρει ο ύπνος με τίποτε και φοβόμασταν και μη σωριαστούμε στο πάτωμα από τα ρετιρέ κρεβάτια μας. Ουφ, πότε θα περάσει αυτή η νύχτα!


Έκανε πολύ ζέστη και το νερό είχε τελειώσει. Άρχισα να διψάω και μετά από κάποια ώρα λύσσαξα. Ήθελα οπωσδήποτε νερό. Αλλά βαριόμουν να πάω μέχρι το κυλικείο. Μα καλά, δεν είχε Room Service; Τόσα λεφτά δώσαμε!


Έκανα την καρδιά μου πέτρα,άφησα τη βαρεμάρα να με περιμένει και ξεκίνησα να βρω το κυλικείο. Στη μία άκρη του βαγονιού η πόρτα ήταν κλειδωμένη. Μπα, θα είναι το τέλος του συρμού, είπα η άμοιρη. Καλά που την κλείδωσαν, μη βρεθούμε και στα χωράφια στα καλά του καθουμένου. Στην άλλη άκρη του βαγονιού η πόρτα επίσης κλειδωμένη. Ζντόινγκ! Ήμασταν παγιδευμένοι μέσα στο βαγόνι, όλοι κοιμόντουσαν και κανένας από το προσωπικό δεν κυκλοφορούσε. Ένιωσα να βρίσκομαι σε βαγόνι κινουμένων σχεδίων, που έχει αποκοπεί από το υπόλοιπο τρένο και τρέχει μανιασμένο στις κατηφόρες. Τι θα κάνω τόσες ώρες χωρίς νερό;


Επιστρέφω στη δωματιάρα μας και πριν σκαρφαλώσω, πέφτει το μάτι μου στην Κόκα Κόλα της Ρωσίδας. Βρε λες; Βρε μπας; Ανοιχτό ήταν, δε θα χρειαστεί να κάνω θόρυβο με το αλουμινένιο κλακ. Πίνω μερικές γουλιές από το αηδιαστικό ζαχαρόνερο και νιώθω 1% πιο ενυδατωμένη.



Το πρωί φτάσαμε τα δυο ζόμπι στο Port Bou, πήραμε το cercanias για Βαρκελώνη, και όταν ακούσαμε την ανακοίνωση “Proxima estacion, Barcelona Sants”, κατεβήκαμε.

8 σχόλια:

O 3ENISTHS είπε...

edw 8a kanw fasaria....
edw 8a einai to blog mou ...
mesa sto blog mias allis...


8a eimai....

8a eimai enas 3ENISTHS

o mplamplas είπε...

MPLA...MPLA....MPLA....

kai gia osous den me katalaban..


MPLA...MPLA....MPLA.... M P L A

o enas είπε...

...kai an er8ei i alli kai mou ta sbisei????

ti 8a kanw????

8a prepei na ftia3w diko mou blog?

OXIIIII....MHHHHHHHHHHHHH

o allos είπε...

min agxwnesai....8a tin deiroume parea an tolmisei kai ta aggi3ei

o mouggos filos tou ena kai tou allou είπε...

.

γλεπόκι είπε...

Πόσο δίκιο έχεις μουγκέ φίλε του ένα και του άλλου!

Παπίτσα είπε...

Βρε, τι τρελό παρεάκι που είστε!
Ο ξενιστής, ο μπλαμπλάς, ο ένας, ο άλλος και ο μουγκός.
Τι κάνεις Γιάννη; Κουκιά σπέρνω!
:ppppp

Παπίτσα είπε...

@γλεπόκι: Δείξε μου το φίλο σου (Ο ξενιστής, ο μπλαμπλάς, ο ένας, ο άλλος και ο μουγκός) να σου πω ποιος είσαι.