28 Δεκεμβρίου 2009

Περί ρυζιού ο λόγος

[.............] Παύση ψαλμωδίας. Και ακολούθησε ανακοίνωση: "Και τώρα θα πετάξει ρύζι μόνο η οικογένεια. Οι υπόλοιποι καλεσμένοι να μην πετάξουν ρύζι, γιατί ακολουθεί κι άλλος γάμος."

Και έτσι, άρχισε το Ησαΐα χόρευε, και ρύζι μην πετάξεις. Και όντως, έφυγαν  μόνο 5 σπυριά ρύζι μετρημένα. Ενώ συνήθως οι νεόνυμφοι σκύβουν, κλείνουν τα μάτια, και γυρνάν ασυναίσθητα τα κεφάλι από τη βροχή ρυζιού που πέφτει από παντού, αυτή τη φορά τίποτε. Νέκρα. Ησυχία. Ξενέρωμα βρε αδερφέ. Κλιτς, μία χουφτίτσα έφυγε από την μία πεθερά, και κλιτς άλλη μία από τη συμπεθέρα. Με μεγάλη προσοχή μη λερώσει παραπέρα, έριξε μία χουφτίτσα και ο αδερφός της νύφης. Θα σας πω κάτι, αλλά να μείνει μεταξύ μας. Είδα να ρίχνει ρύζι και κάποιος άλλος που δεν ήταν συγγενής. Έπρεπε να τον καρφώσω στον παπά, αλλά ας όψεται το πνεύμα των Χριστουγέννων. Άκους εκεί, ο θρασύτατος. Κάτι τέτοιοι θα αναγκάσουν τους ιερείς να διασφαλίζουν τη συγγένεια των νεονύμφων με αυτούς που θα ρίξουν ρύζι. Ας γίνεται ένα τεστ DNA στον πρόναο, και όσοι παίρνουν άριστα, θα παραλαμβάνουν το ειδικό πουγκί οργάντζας με το ρύζι.



Πάλι καλά, να λες που δεν είχε κι άλλες απαιτήσεις ο πάπας. Θα μπορούσε, για παράδειγμα, να απαγορεύεται το καρολίνα ή το γλασέ.  Τρε μπανάλ να πετάς γλασέ, όταν υπάρχει το μπασμάτι.

Μετά από όλα αυτά, ας ενημερώσουμε ότι ανακαλύφτηκε η ηλεκτρική σκούπα, και έτσι η συλλογή του βρωμερού ρυζιού από το σημείο τέλεσης του μυστηρίου γίνεται παιχνίδι και δεν κρατάει πάνω από 5 λεπτά. Έτσι, μέχρι να πέσουν οι υπογραφές και να αποχωρήσουν οι καλεσμένοι, καθαρίζει το κόκκινο χαλί, ώστε να ακολουθήσει ο επόμενος γάμος και να έχει τηρηθεί και αυτό το έθιμο, που η παπίτσα βρίσκει εξαιρετικά χαριτωμένο.

5 Δεκεμβρίου 2009

Ανακαίνιση

[Οποιαδήποτε ομοιότητα με πραγματικά ονόματα ή καταστάσεις δεν είναι διόλου τυχαία! Μπουαχαχαχαχα]

Ας μείνει μεταξύ μας: έγινε αναβάθμιση στο κινητό. Στο γνωστό κινητό, το htc μαγικό! Για κάποιο λόγο, ή και χωρίς λόγο. Έτσι, για να περνάει η ώρα. Στο λογισμικό του; Στο υλισμικό του; Στο αυτό του ή στο άλλο του, θα σε γελάσω, και δεν είναι στις προθέσεις μου. Κράτησε 3 μέρες αυτή η ρημαδοαναβάθμιση. Η ανακαίνιση, τελοσπάντων.

Ξεκίνησε κάπως έτσι:
-Όχι, δε μπορώ τώρα, φτιάχνω το κινητό.
-Θα βγούμε αύριο, σήμερα έχω να τελειοποιήσω το κινητό.
-Κάτσε λίγο, κάνω το τελικό upgrade.


Συνεχίστηκε κάπως έτσι, με μεγάλους ενθουσιασμούς, εορταστικές εκδηλώσεις, πυροτεχνήματα και κομφετί:
-Πρέπει να σου δείξω το κινητό, άλλαξα τη ρομ! Είναι τέλειο!

 Χωρίς κανείς να το περιμένει, απρόοπτες εξελίξεις συννέφιασαν τον ουρανό...:
-Αγγγγγγγγγκκκκκρρρρρρρρρ.......είμαι μέσα στα νεύρα, έχει ένα πρόβλημα μετά την αναβάθμιση,δε λειτουργεί η κάμερα. Κάνει ριμπούτ όταν πάω να την ανοίξω.
-Άσε, δεν ψήνει καφέ όπως παλιά. Χάλασε και το ραδιόφωνο που δεν είχε ούτε πριν.

Κατόπιν ωρίμου σκέψεως, η απόφαση ελήφθη: Η τσαπερδόνα καινούρια ρομ θα πήγαινε από κει που ρθε, στα τσακίδια!
-Σκέφτομαι να το ξαναλλάξω, να βάλω την παλιά ρομ που είχε.

Στο στρουμφοχωριό όλα κυλούν ανέμελα και ειρηνικά, μετά την επιτυχή διάσωση από τον Δρακουμέλ και τα νύχια της Ψιψινέλ και βέβαια, την αντικατάσταση της καινούριας ρομ με την παλιά, που όλοι είχαμε αγαπήσει:
-Οπ, τι βλέπω; Το κινητό έγινε όπως παλιά!
-Ναι, έβαλα ξανά την παλιά ρομ... Να σε βγάλω μια φωτογραφία;

 Πάω να κρυφτώ και πάλι! Μπλουμ!



3 Δεκεμβρίου 2009

Μπλε ηλίθιες σαρανταποδαρούσες

Δεν ήξερα πού να αναρτήσω το συγκεκριμένο τοστ: στο κηπολόγιο ή εδώ; Αφού θα μιλήσω για σαρανταποδαρούσες, δε θα πρεπε κανονικά να φύγει σούμπιτο το τοστ για το κηπολόγιο; Κι όμως...

Έρχεται το λεωφορείο με, ως συνήθως, αποπνικτική  ατμόσφαιρα (και τροπόσφαιρα). Ανεβαίνει η παπίτσα, κλονγκ, χτυπάει το εισιτήριο και θρονιάζεται. Ο καιρός, αν και Δεκέμβριος, ακόμη ζεστός. 17 βαθμοί Κελσίου στο Τουμπάι. Το παπί ανοίγει το παράθυρο, μπας και δραπετεύσει κάποιο από τα μικρόβια, μπει λίγος καθαρός, φρέσκος και κοπανιστός αέρας και δεν κολλήσουμε κάποια από τις τρέντι ιώσεις της εποχής. Λίγες στάσεις αργότερα ανεβαίνει μια κυρία με ολόχρυσα μποτάκια! Πριν κάτσει μπροστά μου, πάει να κλείσει το μοναδικό ανοιχτό παράθυρο σε ολόκληρο το διπλό λεωφορείο.  Τη μοναδική πηγή δροσιάς, καθαρού (και καλά) οξυγόνου και φρεσκάδας μέσα στο λεωφορείο. "Αχ, σας παρακαλώ, μη το κλείσετε τελείως!", εκλιπαρεί το παπί. "Γιατί;;;;;;;;;;", απορεί έκπληκτη η κυρία, που μάλλον της άρεζε η βρωμερή μυρωδιά κλεισούρας που έκοβε βόλτες περιχαρής  μέσα στο λεωφορείο και  σίγουρα είχε βάλει στοίχημα με την γειτόνισσα να γυρίσει συναχωμένη και με τη νέα γρίπη στο σπίτι. Τόση διαφήμιση, να μην την κολλήσει;

"Έλα ρε, ναι, ρε συ άσε. Είμαι στο λεωφορείο! Ρε συ, τις σιχαίνομαι αυτές τις μπλε ηλίθιες σαρανταποδαρούσες!", είπε ο αποπίσω μου στο κινητό.




10 Νοεμβρίου 2009

Το Sex and the city και η σχέση του με τη σύγχρονη καθημερινότητά μας (τρίχες)

Πόσες φορές το μήνα πας εσύ μαντάμ στο κομμωτήριο; Ε; Όχι, πες μου. Πόσες; Πέντε; Εφτά; Σαρανταδώδεκα; Χμ, μάλλον μία δύο φορές το μήνα πηγαίνεις. Και κάπου κάπου περνάς λίγο και τη ρίζα κανά βάψιμο, για να μη κυκλοφορείς και τελείως απεριποίητη. Μη σου πω ότι το λιβανίζεις μέρες ατέλειωτες "πρέπει να πάω να μου πάρει λίγο την ψαλίδα..." και τελικά δεν προλαβαίνεις να πας ποτέ.

Καλά δε μιλάμε για εξτρίμ χτενίσματα. Αυτά τα κάνεις μόνο αν πρέπει να πας σε κανά γάμο. Και επειδή το έχεις ακριβοπληρώσει το κρατάς και καμιά βδομάδα να το χαρείς. Κοιμάσαι ξυπνάς με το κεφάλι φουλ στο τσιμπιδάκι. Και κάθε πρωί πατικώνεις με λακ όποια τρίχα βγήκε από τον ίσιο δρόμο. Πήγες και συ το κομμωτήριό σου...











Στη Νέα Υόρκη τα κορίτσια δεν πάνε ποτέ στο κομμωτήριο. Ποτέ των ποτών. Τι με κοιτάς that way? Τις έχεις δει ποτέ σε κάποιο επεισόδιο να είναι στο κομμωτήριο; Όχι βέβαια. Ξυπνoύν αναμαλλιασμένες και στην επόμενη σκηνή που έχουν φτάσει στο ταχυφαγείον είναι έτοιμες χτενισμένες, σουλουπωμένες με τον κότσο τους, με την μπούκλα τους, με το μιζανπλί τους βρε αδερφέ. Χωρίς κομμωτήριο, χωρίς ούτε καν λίγο πιστολάκι. Έτσι απλά. Και τζάμπα. Γιατί, για σκέψου να έδινες τόσα λεφτά εσύ για καθημερινό κομμωτήριο. Θα σου έμενε ένα ευρώ για να φας; Και τρέχα εσύ ξεχτένιστη κάθε μέρα στη δουλειά...



29 Οκτωβρίου 2009

Το Sex and the city και η σχέση του με τη σύγχρονη καθημερινότητά μας (στο πρωινό)

Για πες μου τώρα κάτι άλλο: πόσο συχνά τρως έξω πρωινό με τους φίλους σου; Καλά ντε, μη βαράς. Μάλλον δε προλαβαίνεις καν να φας πρωινό, όχι δα να σκεφτείς να το φας και με παρέα. Σίγουρα το πρωί που ξυπνάς με το ένα μάτι μόνο ανοιχτό, πατάς το κομβίο της καφετιέρας. Τελικά, πίνεις τον καφέ στην είσοδο και προσπαθώντας να φορέσεις τα παπούτσια σου, ενώ με το άλλο χέρι γεμίζεις την τσάντα με τα συμπράγκαλα. Μα καλά, πόσα χέρια έχεις;



Άλλη πολύ συνηθισμένη περίπτωση είναι να μην πιεις καν καφέ στο σπίτι και να πάρεις στο δρόμο σε ποτήρι από φελιζόλ με καλαμάκι να προεξέχει ή να παραγγείλεις από τον "μικρό" που έχει κυλικείο στον ημιόροφο της πολυκατοικίας όπου δουλεύεις. Και φυσικά είσαι ακόμη νηστικός. Και πάνω που αρχίζεις να σέρνεσαι στα πατώματα από την υπόταση, αποφασίζεις να τσιμπήσεις κάτι. Μη μου πεις, μη μου πεις, άσε με να μαντέψω: τυρόπιτα, μπουγάτσα, άντε και κανα κρουασανάκι. Ξέρεις, από τον "μικρό". Και όλα αυτά στα όρθια και συνήθως μισοπαγωμένα, αφού όταν τα έφερε ο "μικρός" είχες δουλειά / πελάτη / τηλεφώνημα / κρίση κτλ κτλ. Περισσότερο τυχερός είσαι αν φεύγεις για δουλειά με κολατσιό στην τσάντα ή αν έχεις συναδέλφους που προνοούν και φέρνουν πάντα κάτι μέσα σε αλουμινόχαρτο, και σε τρατάρουν κάθε φορά που τους επισκέπτεσαι. Τσομπ.





Και τα παθαίνεις όλα αυτά γιατί πολύ απλά δεν είσαι μία από τα τέσσερα κορτσούδια του σίριαλ. Όχι αγάπη μου, αυτές όχι απλά τρώνε πρωινό, αλλά το απολαμβάνουν κιόλας. Μαζεύονται κάθε πρωί οι τσούπρες στο ίδιο μπρεκφαστάδικο και παραγγέλνουν ότι τραβάει η όρεξή τους: θες ομελέτες, θες σαντουίτς, θες καφέδες, θες φρεσκοστυμμένους χυμούς, θες κρέπες, θες πανκέικς, θες, θες, θες... Και κάθονται εκεί με τις ώωωωρες και αλείφουν με στυλ τη μαρμελάδα στο ψωμί και αναλύουν τα ψυχοκοινωνικοοικονομικογκομενικά τους. Βασικά, τα γκομενικά τους. Κατάλαβες φίλε μου;






21 Οκτωβρίου 2009

Το Sex and the city και η σχέση του με τη σύγχρονη καθημερινότητά μας (στο ταξί)


Αράχνες πιάσαμε εδώ μέσα. Στο σημερινό επεισόδιο θα καταπιαστούμε με κάτι κοινωνικό. Ας κάνουμε ένα συσχετισμό ανάμεσα στην καθημερινότητα τεσσάρων τυχαίων Νεοϋρκέζων και στην καθημερινότητα τη δικιά σου, και τη δικιά σου, ναι, ναι καλέ μου αναγνώστη που καταβροχθίζεις αυτή τη στιγμή 8 κομμάτια πίτσα σπέσιαλ με έξτρα μπέικον, και τη δικιά σου!




Πόσες φορές έτρεχες με την τσάντα στο ένα χέρι, σακούλες στο άλλο χέρι,  σκανάροντας bar codes στο htc magic σου, φορώντας τακουνάρες στα δύο πόδια και το άγχος ότι αργησες στη δουλειά; Και αφού καβάντζωσες το αγώι όλο δικό σου, πήρατε άλλους οχτώ, έτυχε να έχει κίνηση, να έχει πορεία, να πέσεις πάνω σε έργα, να ακούει ο ταρίφας τέντα αθλητικό ραδιόφωνο, και να κράζει τον ΜΠΑΟΚ, να καπνίζει σα φουγάρο μέσα στα μούτρα σου και στο τέλος να πρέπει να πληρώσεις 8,70 και να μην πάρεις ρέστα απ' το δεκάευρω.




Τέλος πια. Αν ζεις στη Νέα Υόρκη, με το που βγεις από το ασανσέρ, την πόρτα του οποίου θα σου ανοίξει ο θυρωρός, και τεντώσεις το χέρι σου φωνάζοντας taxiiiii, θα σταματήσουν τουλάχιστον δεκαεφτά. Καλά, για να μην πω ότι επίσης πολύ πιθανό είναι να περνάει εντελώς τυχαία από κάτω ο Mr Big με τη λίμο και να σε πάει τζάμπα όπου θες. Και να σε τρατάρει και αστακομακαρονάδα σε τρέντι πανάκριβο ρεστοράν.







Άσε που μέσα στο ταξί θα συμβούν τα εξής παρακάτω: θα συναντήσεις τον άντρα των ονείρων σου, θα βγείτε ραντεβού και μάλλον θα σε παντρευτεί, θα πεις τον πόνο σου στον ταξιτζή, θα σε συμπονέσει και θα βγείτε ραντεβού για να σε παρηγορήσει και μάλλον θα σε παντρευτεί κτλ κτλ.

Και για να θυμηθούμε και τον τίτλο του τοστ, απαντάει ένα παπί και λέει, ότι δεν υπάρχει καμία σχέση ανάμεσα στο Sex and the city και τη σύγχρονη καθημερινότητά μας. Άρα ο τίτλος είναι άκυρος.


(του μπι κοντίνιουντ...)




4 Οκτωβρίου 2009

Νέο ιστολόγιο ταράζει τα νερά και τα γκαζόν της μπλογκόσφαιρας

Σας προσκαλούμε στο νέο ιστολόγιο της παπίτσας που θα καταπιάνεται με ότι συμβαίνει μέσα στον κήπο!


Στα εγκαίνια θα παραβρεθούν εξέχουσες προσωπικότητες της τέχνης, της διανόησης και της παρανόησης. Θα ακολουθήσει δεξίωση με κλασσική μουσική και πλούσιο μπουφέ ...



Σας περιμένουμε!

29 Σεπτεμβρίου 2009

Βουλευτικές εκλογές 2009

Το τηλέφωνο χτυπά, κι η παπίτσα απαντά:

Παπί (ανυποψίαστο): Ναι;
Κοπελιά (wanna διοριστεί στο δημόσιο και κάνει θελήματα στα πολιτικά γραφεία): Ναι, γεια σας. Η κυρία Χ; (διαβασμένο λάθος το επίθετο)
Παπί (αρχίζει να υποψιάζεται): Ναι, σχεδόν. Τι θα θέλατε;
Κοπελιά (δε τη βλέπω να διορίζεται, αφού δε μπορεί να συλλαβίσει σωστά ένα επίθετο): Σας τηλεφωνώ από το πολιτικό γραφείο του κυρίου Ψ και ήθελα να σας ενημερ...
Παπί (γεμάτο απορία): Συγγνώμη, από πού πήρατε το τηλέφωνό μου;
Κοπελιά (ωχ, ρε άνθρωπε, μας καθυστερείς): Ε, βρίσκεται στις λίστες με τους φίλους του γραφείου του κυρίου Ψ.
Παπί (δεν έχει φίλους, κανείς δε το κάνει παρέα): Αποκλείεται, δεν είναι φίλος μου. Ούτε καν τον ξέρω.
ΠΑΥΣΗ
Κοπελιά (τι; δεν ξες τον βουλευτή Χ;;;;): Εεεε, μούμπλε μούμπλε, να σας ενημερώσω για μια εκδήλωση;
Παπί (ας πάει και το παλιάμπελο): Χμ, για πείτε μου...
Κοπελιά: Αύριο ο κύριος Ψ θα μιλήσει στις 20:30 στο συνεδριακό κέντρο Ζ και σας προσκαλούμε να έρθετε. Σας ενδιαφέρει;
Παπί: Εμένα όχι, αλλά θα ενημερώσω τους κυρίους του σπιτιού. Γεια σας.

22 Σεπτεμβρίου 2009

Η τεχνολογία στη ζωή του σύγχρονου ανθρώπου

[Οποιαδήποτε ομοιότητα με πραγματικά ονόματα ή καταστάσεις δεν είναι διόλου τυχαία! Μπουαχαχαχαχα]

Και όλα αλλάζουν. Κάποτε είχες ένα παμπάλαιο κινητό που είχε μία πορτοκαλί οθόνη με μαύρα γράμματα και μονοφωνικά ρίνγκ τόουνς. Και του φορούσες και ένα μπουφάν μη κρυώσει και πλευριτωθεί και βαράει μονόπαντα η δόνηση. Και ξαφνικά, πας και παίρνεις ένα υπερτηλέφωνο, από αυτά με την μεγάλη οθόνη, με σαρανταδώδεκα εφαρμογές, φωτογραφική μηχανή, ιντερνέτ, τζίντζιλα μίντζιλα, χαμός, σχεδόν μαγικό... Και αρχίζεις να τα χρησιμοποιείς όλα ένα προς ένα, και κατεβάζεις και με το κιλό εφαρμογές (απλικέισονς ντες!) από το ιντερνέτ, χρήσιμες θα έλεγα, αλλά και χωρίς αυτές η γη συνεχίζει να γυρίζει. Και συν τοις άλλοις, ενώ όλοι έχουν πάρει το συνηθισμένο, και σχεδόν σούπα θα έλεγα, εγώΤηλέφωνο, εσύ πήρες ένα άλλο. Μια άλλη μάρκα βρε αδερφέ, γιατί δεν είσαι ο συρφετός, δεν είσαι κανάς τυχαίος!







Καταρχήν, μπορείς και βλέπεις τα email σου ανά πάσα στιγμή, όπου κι αν είσαι: στο σπίτι, στη δουλειά, στο σχολείο, στην εξοχή. Σα τα κρακεράκια για παράδειγμα. Δεν είναι λίγο δα αυτό. Περιηγείσαι μέσα στο μενού με το δάχτυλο και σέρνοντάς το δεξιά και αριστερά πάνω στην οθόνη! Φρρρρρρ από δω, φρρρρρρρ από κει. Έχεις παντού gps, χρήσιμο και αυτό, δεν έχω λόγο να διαφωνήσω. Βγάλε και μια φωτογραφία, κλατς, εκεί που κάθεσαι και αγναντεύεις το ηλιοβασίλεμα και θες να το θυμάσαι για πάντα. Ρομαντικό ε;


Αλλά αυτό το πράγμα που σκανάρουμε όλη την ώρα ότι barcode πέσει μπροστά μας έχει πολύ πλάκα! (Η κάμερα του κινητού σκανάρει το barcode του προιόντος και μετά το βρίσκει στο ιντερνέτ και λέει πόσο κάνει σε διάφορα διαδικτυακά μαγαζιά.) Απολογισμός: μέχρι σήμερα έχουν σκαναριστεί τα barcode από: δεκάδες βιβλία και cd's, όλο το καρφούρ και ο Βασιλόπουλος (χωρίς του πουλιού το γάλα), η κρέμα σώματος και προσώπου (και η ημέρας και η νύχτας) και το σπρέι για τα άλατα του μπάνιου.






Άλλη κουλ και τρέντι εφαρμογή είναι μία πολύ περίεργη, κάτσε να την εξηγήσω: βάζεις το κινητό να ακούσει ένα τραγούδι, και το ακούει και μετά σου λέει ποιο είναι, ποιος το απαγγέλει και από ποιο δίσκο είναι! Χα! Αυτή η εφαρμογή έρχεται να λύσει ένα τεράστιο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν μέχρι σήμερα οι ραδιοφωνικοί παραγωγοί: ακούγεται ένα τραγόυδι στο ραδιόφωνο, και μετά από λίγο πλακώνουν μηνύματα από ακροατές του στυλ: "Ε, μπαρδόν, ποιο τραγούδι ακούστηκε στις 16:37;" "Ε, πώς λέγεται εκείνο το τραγούδι που έβαλες την προηγούμενη Παρασκευή και λέει στο ρεφραίν Οοοοοοο, οοοοοο, I love you, oooooo!"



Καλά, θα σας πω και ένα τελευταίο μυστικό, αλλά μη το πείτε πουθενά: το κινητό μένει συχνά από μπαταρία, χιχιχιχιχιχι........

Πάω να κρυφτώ! Μπλουμ!

19 Σεπτεμβρίου 2009

Παγκόσμια ημέρα ελεύθερου λογισμικού: let's party!

Το Σάββατο χτύπησε πρωινιάτικα το τηλέφωνο. Ήταν ο Mike. "Παπίτσα σήμερα είναι Παγκόσμια Ημέρα Ελεύθερου Λογισμικού". Χμ, περίεργο, συνήθως το Σάββατο είναι μέρα για shopping, τέλοσπαντων... Από την άλλη λογικό να έχει το ελεύθερο λογισμικό την παγκόσμια μέρα του. Εδώ μέχρι και η μπριτζόλα έχει.


Κατεβήκαμε στο Λευκό Πύργο, όπου θα γινόταν το ιβέντ. Μπροστά στο Λευκό Πύργο είχε καμιά 10αριά πούλμαν. Χάρηκα. "Αααααα, όλοι αυτοί για το ελεύθερο λογισμικό θα ήρθαν. Mike, όλοι αυτοί έχουν linux, πω πω τι πολλοί που είμαστε!" Προχωρώντας παρακάτω, με μεγάλη μου λύπη ανακάλυψα ότι όλοι αυτοί ήταν τουρίστες με φωτογραφικές μηχανές και χάρτες που ήρθαν για να δουν τον ίδιο το Λευκό Πύργο αυτοπροσώπως, και όχι να γιορτάσουν την επικράτηση του kubuntu πάνω στον πλανήτη γη. Λίγο πιο κάτω και μπροστά στη θάλασσα βρήκαμε το περιπτεράκι του thelug.






Η αλήθεια είναι ότι περίμενα να δω πολύ περισσότερο κόσμο. Ίσως να ήταν ακόμη νωρίς 12:30 που φτάσαμε εκεί. Ίσως να είχαμε πέσει σε στιγμή που είχε λιγοστέψει ο κόσμος, ίσως να έφταιγε ο κακός καιρός. Αλλά όσοι ήταν εκεί, ήταν πολύ πρόσχαροι και πρόθυμοι να σου εξηγήσουν τα πάντα. Ενημερωμένοι και με 3 λαπτοπάκια στη σειρά, μας παρουσίασαν διανομές linux και προγραμματάκια, που όχι απλά δε χρειάζεται να τα αγοράσεις, αλλά μπορείς να τα μοιραστείς, να τα τροποποιήσεις... Συναντήσαμε διάφορες ηλικίες, με διάφορες ενδυμασίες. Άλλοι ήρθαν με συνηθισμένα ρούχα, και άλλοι με μπλουζάκι promo της fedora. Άλλοι μεγαλύτεροι, και άλλοι νεότεροι, που ζητούσαν να μάθουν περισσότερα για τα linux που "μόνο κάτι έχει πάρει το αυτί τους".

17 Σεπτεμβρίου 2009

Ιστορίες από το Freiburg (Μέρος 3ον)

Ο Χουάν ήταν μεγάλο παλτό. Στο μάθημα ήταν μονίμως στον κόσμο του και περίμενε το διάλειμμα για να βγει στη σκάλα της εξόδου κινδύνου να κάνει ένα τσιγάρο (ναι, μόνο εκεί επιτρεπόταν το κάπνισμα). Όχι μόνο στο μάθημα, αλλά και σε όλες τις άλλες περιπτώσεις, ήταν επίσης πολύ πεινασμένος. Και όλο έτρωγε. Ότι έβρισκε. Στο μάθημα έτρωγε το σάντουιτς της Runz κατά κύριο λόγο. Και αυτό, γιατί συνήθως ήταν ταπί. Και ψύχραιμος. Αλλά και γιατί η Runz είναι πολύ άπλας τύπος και γενναιόδωρη. Τυχερός ο Χουάν. Καλά που δεν καθόταν δίπλα μου, νηστικός θα 'μενε, σιγά μην έμενα εγώ στο Mittagspause χωρίς κολατσιό.




Μια φορά που τον καλέσαμε στην εστία για φαγητό, έπεσε στην περίπτωση που η Λάουρα έκανε απέλπιδες προσπάθειες να μαγειρέψει, και είχαμε μείνει όλοι νηστικοί. Ο καημενούλης. Το γουργουρητό της κοιλιάς του διαπέρασε όλη τη Γερμανία και έφτασε μέχρι το Κίελο. Είμαι σίγουρη ότι δεν ζύγιζε πάνω από σαρανταδώδεκα κιλά ολόκληρος, μαζί με χοντρό παλτό και το λάπτοπ στην πλάτη.






Μια φορά είχε μείνει με 2 ευρώ και έπρεπε να βγάλει με αυτά τα 2 ευρώ δύο βδομάδες. Πήρε με το ένα ευρώ μακαρόνια και με το άλλο ευρώ αυγά, και έτρωγε αυγά και μακαρόνια 2 ολόκληρες βδομάδες. Η αλήθεια είναι ότι το έμαθα αργότερα, αλλιώς θα του έδινα 2 μπουκιές από το σαντουίτς μου. Για ένα περίεργο λόγο δεν μπόρεσε ποτέ να πει Θεσσαλονίκη, και έλεγε Τελασονίκη. Για να του τη σπάσουμε λέγαμε και μεις Κομπόλια, αντί για Κολόμπια.

Μια μέρα τον βρήκα στο δρόμο με ένα φίλο του. Ήθελε να ρίξει μία κοπέλα, και πήγαναιν μαζί στην πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη για να κάνουν τι; Άκουσον άκουσον. Να βρουν ποίηματα για να της τα απαγγείλει! Ποιος ξέρει τι κολομβιανά μαντζούνια έστριβε μέσα στα τριγάρα και ήταν τα μυαλά του σε μόνιμη φουρτούνα.

Αλλά ποιος νοιάζεται για τον Χουάν; Πιο πολύ ενδιαφέρον έχει να σας πω για ένα πάρτυ που είχαν κάνει στην εστία Haus 40 με θέμα "Beach party"και πήγαν με μαγιώ Ρωσίδες, Ισπανίδες, Ουκρανές και Σουηδέζες. Αλλά δεν είχα πάει, αν είχα πάει θα σας έλεγα. Κρίμα κρίμα κρίμα...



14 Σεπτεμβρίου 2009

Ουζμπέκικες νοστιμιές 2

Και ναι λοιπόν, συνεχίζουμε με ένα θέμα που αγαπήθηκε πολύ από κάθε αναγνώστη. Με ένα θέμα που μας καθιέρωσε στη μπλογκόσφαιρα και στη στρατόσφαιρα. Για σένα φίλη νοικοκυρά, για σένα φίλε καλοφαγά! Φαγητό!

борщ

Σήμερα, καλές μας φίλες και καλοί μας φίλοι, θα μαγειρέψουμε σούπα борщ (Μπορστ). Τα υλικά που θα χρειαστούμε είναι τα εξής:

(φαίνεται κάρτα με γραμματοσειρά σα χειρόγραφο κείμενο και ακούγεται χαλαρή επαναλαμβανόμενη μονότονη μουσικούλα, όπως σε μία εκπομπή μαγειρικής)

Υλικά

1/2 κιλό χοιρινό

1 κρεμμύδι χοντροκομμένο

1 λάχανο χοντροκομμένο


2 παντζάρια σε κυβάκια


2 πατάτες σε κυβάκια


1 καρότο σε μπαστουνάκια (αυτό δεν είναι συνταγή, χειροτεχνία είναι)


αλατάκι - πιπεράκι


λαδάκι


νεράκι


Για το σερβίρισμα

γιαουρτάκι ή λεμονάκι ή σμετάνα (άγνωστη λέξη)

Και περνάμε στην εκτέλεση.





Σωτάρουμε ελαφρά το κρέας με λίγο λαδάκι και το κρεμμύδι. Αφού το θωρακίσουμε, ρίχνουμε νεράκι και το αφήνουμε να βράσει. Στο μεταξύ έχουμε χρόνο να αλλάξουμε το στάτους μας στο φέισμπουκ και να παίξουμε στο κουίζ "Πότε θα παντρευτώ". Αφού βράσει, στραγγίζουμε το ζωμό, και τον φυλάμε για να τον χρησιμοποιήσουμε εντός ολίγου. Σε μια άλλη κατσαρόλα με λάδι σωτάρουμε το χοντροκομμένο λάχανο, το παντζάρι, το καρότο και τέλος τις πατατούλες. Ρίχνουμε και το ζωμό που κρατήσαμε από πριν και το αφήνουμε να βράσει. Ε, ψιτ, αλατοπίπερο ξέχασες... Αφού βράσει, και έχει πάρει ένα τρέντι ροζ χρώμα, το σερβίρουμε σε πιάτο της σούπας. Δεν πρέπει να γίνει όλο το νερό εξαφανιζόλ, σούπα φτιάχνουμε!

Εδώ τώρα, φίλη νοικοκυρά, έχεις τρεις επιλογές για το σερβίρισμα.

Να ρίξεις λίγο λεμονάκι για να γίνει ξυνούτσικο, ή λίγο γιαουρτάκι για να σπάσει το πολύ ροζ ή λίγη σμετάνα. Με σμετάνα την τρώνε αυτή τη σούπα οι Ρώσοι και οι καλοί μας φίλοι οι Ουζμπέκοι. Είναι κάτι ανάμεσα σε κρέμα γάλακτος και γιαούρτι, πωλείται σε κεσεδάκια στα ρώσικα μπακάλικα.

Μέχρι να βράσει, ας δούμε ξανά την κάρτα με τα υλικά, και επιστρέφουμε με τις δικές αποριές που μας στείλατε, μετά τις διαφημίσεις... (πλατύ χαμόγελο από την παρουσιάστρια, που σίγουρα φοράει τα καλά της ρούχα, έχει κάνει γαλλικό χτιστό μανικιούρ και φοράει δαχτυλίδια, παρόλο που στην επόμενη συνταγή θα χρειαστεί να ζυμώσει).





28 Αυγούστου 2009

Ουζμπέκικες νοστιμιές 1

Επειδή, πλέον ο ανταγωνισμός στο χώρο της βλογόσφαιρας αυξάνεται ραγδαία, και επειδή το παπί φοβάται ότι μια μέρα θα διαβάζουν το βλογ μόνο 2 άτομα (καθώς όλοι θα έχουν στραφεί σε πιο ενδιαφέροντα βλογ με θέμα το ενδιαίτημα ωοτοκίας του Engraulis encrasicolus) και επειδή ΕΣΕΙΣ ΤΟ ΖΗΤΗΣΑΤΕ, αναρτώ ένα θέμα πιασάρικο, νόστιμο και μοσχομυριστό: Συνταγές από το Ουζμπεκιστάν. Οι συνταγές είναι εύκολες (εκτός αν είσαι πολύ ακαμάτρα φίλη αναγνώστρια και ξέρεις να φτιάχνεις μόνο Goody's Salad Bar) και δοκιμασμένες πολλάκις. Μη τρομάζεις από το μεγάλο κείμενο στην εκτέλεση, περιαυτολογώ ως συνήθως.

блинчики
(Μη το κοιτάς, πάρε μίξερ και γαβάθα. "Μπλίντσικι" διαβάζεται.)


Τι είναι αυτό βρε αδερφέ;
Είναι τα γνωστά σε όλους
блинчики.
Δεν κατάλαβες; Χμ... Πρόκειται για κρέπες με κιμά. Πολύ τσομπ και σλουρπ.


Υλικά που θα χρειαστείς

2 αυγά

1 ποτήρι γάλα

1/2 κουταλάκι ζάχαρη

αλατάκι

1 κοφτό κουταλάκι σόδα

λίγο χυμό λεμονιού

αλεύρι για όλες τις χρήσεις (Όσο πάρει)

3 κουταλιές ελαιόλαδο

1/2 κιλό κιμά

τριμμένη γραβιέρα

H2O


Εκτέλεση (στα 10 μέτρα)

Χτυπάς (ζντουπ) τα αυγά με το γάλα, προσθέτεις τη ζάχαρη και λίιιιγο αλατάκι. Το αφήνεις στην άκρη. Διαλύεις (μπλουρπ) σε ένα φλυτζανάκι (εκεί που λες τον καφέ με τη γειτόνισσα) τη σόδα με το χυμό λεμονιού και το γεμίζεις ίσα πάνω με νερό. Το προσθέτεις στο μείγμα και ανακατεύεις. Προσθέτεις κουτάλι-κουτάλι, για να μη σβολιάσει και έχουμε άλλα, το αλεύρι μέχρι να κατορθώσεις να φτιάξεις ένα πηχτό χυλό (πλαφ). Αραιώνεις το χυλό με νεράκι και τέλος προσθέτεις το λαδάκι (πλιτς). Ανακατεύεις και αφήνεις μισή ωρίτσα το χυλό σου στο ψυγείο να ξεκουραστεί (πτώμα είναι). Ενώ ο χυλός θα αναπαύεται σε τόπο δροσερό, εσένα σε περιμένει δύσκολος δρόμος: Τσιγάρισε τον κιμά σου με λίγο αλάτι και πιπέρι. Αυτό μόνο. Χεχε, φοβήθηκες;
Έμεινε τώρα να τηγανίσεις τις κρέπες. Ξέρεις πώς, ε; Βάλε μόνο την πρώτη φορά λίγο λάδι στο τηγάνι σου για αντικολλητική δράση, δε χρειάζεται σε κάθε κρέπα. Παίρνεις κάθε φορά ίδια ποσότητα χυλού και την αδειάζεις πάνω στο τηγάνι και το πηγαίνεις πέεεεερα δώωωθε για να πάει παντού. Την ανασηκώνεις, βλέπεις ότι έγινε, την γυρνάς από την άλλη και τσουπ, να σου έτοιμη η πρώτη κρέπα. Την γεμίζεις με κιμά και την τυλίγεις σε ρολό. Βάλτες όλες γεμάτες σε ένα ταψάκι τη μία κολλητά στην άλλη (αγκαλίτσα), πασπάλισε από πάνω λίγη τριμμένη γραβιέρα, ακούμπα (κούμπα κούμπα κούμπα τσέρο, τιριρίρι) 4-5 κομματάκια βούτυρο, βάλε στο φούρνο για λίγο όσο να λιώσει η γραβιέρα, ξεφούρνισε, βάλε σε ένα πιάτο και... σέρβιρε. Και εντυπωσίασε την πεθερά σου ή το έτερο σου ήμισυ (αν το χεις σε εκτίμηση).

TIP: Όταν τηγανίσεις όλες τις κρέπες, και τις έχεις βάλει σε πύργο τη μία πάνω στην άλλη, γύρνα αυτό τον πύργο τον πάνω ---> κάτω, ώστε να τυλίξεις πρώτα την πρώτη κρέπα που έφτιαξες. Αυτό το κάνεις, γιατί η πρώτη κρέπα έχει μαλακώσει και τυλίγεται εύκολα χωρίς να σπάσει. Στο μεταξύ θα μαλακώσουν και οι υπόλοιπες.





22 Αυγούστου 2009

Uzbekistan: τι να περιμένεις

[Το ποστ αυτό είναι αφιερωμένο στο Χρήστο και στον Ανάργυρο (και σε εκατομμύρια ακόμη αναγνώστες), που ξεροστάλιαζαν μέρες ατέλειωτες μπροστά στο βλογ αυτό περιμένωντας μια νέα ανάρτηση, πατώντας κάθε 2 λεπτά το ριφρές και παίζοντας πάκμαν.]

Γύρισα. Και θα σου πω, φίλε αναγνώστη, τι να περιμένεις να δεις αν πρόκειται να πας στο Ουζμπεκιστάν. Αλλά και τι να μην περιμένεις.

Να περιμένεις πολλή ώρα στο αεροδρόμιο. Και στην άφιξη και στην αναχώρηση. Στην αναχώρηση θα κάνεις πάνω από 2 ώρες για να περάσεις τσεκ ιν, τελωνείο, έλεγχο διαβατηρίων και βίζας. Αν έχεις σε κάποιο από τα γκισέ πρόβλημα, θα κοιτιέσαι ώρες ατέλειωτες με τον υπάλληλο. Ποιο πιθανό είναι να αρχίσεις εσύ ξαφνικά να μιλάς ουζμπέκικα, παρά να μιλάει κάποιος από αυτούς αγγλικά. Πηγαίνοντας θα πρέπει να δηλώσεις πόσα λεφτά έχεις μαζί σου, πόσα ηλεκτρονικά είδη, κινητά, φωτογραφικές, κάμερες, άι ποντ, άι λάινερ, άι σιχτίρ και πόσα ζευγάρια κάλτσες χωρίς τρύπα. Φεύγοντας θα δηλώσεις τα ίδια, αλλά πόσα λεφτά ξόδεψες. Και ενώ θα σου απαγορέψουν να μεταφέρεις σπόρους φυτών και γενετικό υλικό, θα δεις στο αεροπλάνο μέσα πεπόνια και καλάθια με ζαρζαβατικά.

Να περιμένεις πολλή ώρα για να περάσεις το δρόμο. Τα φανάρια και οι διαβάσεις δεν είναι και το καλύτερό τους. Υπάρχουν κάθε 5 χιλιόμετρα. Γι' αυτό και συ κάθεσει υπομονετικά, και ξεκινάς να τρέχεις για να περάσεις βολίδα το δρόμο. Και δε είναι και μικρή απόσταση. Οι δρόμοι εκεί έχουν από 4 λωρίδες και πάνω ανα κατεύθυνση. Ναι, όντως. Μόνο μέσα στις γειτονίτσες ήταν 1-2 λωριδίτσες. Ταπεινή Τσιμισκή...


Να περιμένεις απέραντα πάρκα και πελώρια δέντρα. Όλη η Τασκένδη είναι σαν ένα μεγάλο δάσος με πολυκατοικίες να ξεφυτρώνουν μέσα από τα δέντρα. Στην βόλτα δε θα σε βαρέσει ο ήλιος κατακέφαλα. Από πάνω σου θα έχεις πάντα ένα πλατάνι να σου κάνει σκιά. Και κάτω άπειρο γκαζόν και παρτέρια με πολύχρωμα λουλούδια!




Να περιμένεις να δεις πολλές αγορές, παζάρια και λαϊκές. Εκεί μέσα βρίσκεις τα πάντα: φρούτα, λαχανικά, μπαχαρικά, μακαρόνια βρασμένα (!), ρούχα, διακοσμητικά, είδη οικιακής χρήσης. Και αν πας να αγοράσεις κάτι, μη πληρώσεις ντούκου και φύγεις! Κάνε πρώτα παζάρι, και αφού συμφωνήσεις στην τιμή, ξηλώσου!




Να περιμένεις κατεστραμένους δρόμους (έξω από τις πόλεις). Τα έργα οδοποιίας δεν είναι και το φόρτε του υπουργείου δημοσίων έργων. Οι εθνικές οδοί έχουν τόσες λακούβες, λες και είναι δρόμος που του πέρασαν φυσικό αέριο. Πηγαίνοντας με το πούλμαν από τη μια πόλη στην άλλη, τα πράγματα στα ράφια πάνω από τα καθίσματα έφταναν κάθε λίγο στο χείλος του γκρεμού, και τα ξανασμπρώχναμε μέσα. Και άντε πάλι από την αρχή. Τόσο ζντάμπαρ ζντούμπαρ δεν είχα ξαναδεί ποτέ σε μεταφορικό μέσο. Και συν τοις άλλοις ο οδηγός πώς να αναπτύξει ταχύτητα σε τέτοιο οδόστρωμα...Και τσούκου τσούκου, τις θες 5 ώρες για 280 χλμ.




Να περιμένεις πολλούς γκλαμουράτους γάμους με λαμέ, στρας, πούλιες, χάντρες και λίμο. Στο ξενοδοχείο μας είχε γάμο κάθε μέρα. Μέχρι να έρθει η νύφη μία ορχήστρα με παραδοσιακά μουσικά όργανα έπαιζε μουσικές. Και όταν ερχόταν η νύφη με τη λίμο, και έβγαινε ο γαμβρός να την πάρει αφού της έταζε διάφορα και της έδινε λεφτά. Και την προίκα εκεί την δίνει ο γαμβρός! Ακούτε Έλληνες πατεράδες που δουλεύετε μια ζωή να προικίσετε τις κόρες; Στο γλέντι δε θα δεις διαφορά από τα δικά μας γλέντια, αλλά οι γυναίκες κάθονται σε χωριστά τραπέζια μακριά από τους άντρες. Μη παραγνωριστούμε κιόλας!





Να περιμένεις νόστιμο και μπόλικο φαγητό. Σλουρπ. Αλλά λέω να αφιερώσω ολάκερο ποστ για το θέμα αυτό, όπου θα κοτσάρω και τις συνταγές. Μη σας τρέχουν τσάμπα και βερεσέ τα σάλια, να βάλετε το τσουκάλι στη φωτιά να φτιάξετε και κάτι!


Να περιμένεις να δεις γυναίκες με μαντίλες και παραδοσιακό ντύσιμο με παντελόνα και μακρυμάνικη μπλούζα, αλλά και μοντέρνες γυναίκες με σορτσάκι και τιραντάκι.

Να περιμένεις άπειρα τζαμιά, μαυσωλεία και μεντρεσέδες, κάτι σαν θεολογικές σχολές δηλαδής. Όλα αυτά είναοι ντυμένα με πλακάκια και χρυσό. Τόσο πλακάκι δεν έχεις ξαναδεί μαζεμένο. Και τόσα τζαμιά.





Να περιμένεις πολλά λεφτά. Πάρε ένα μεγάλο τσαντάκι για να το έχεις για πορτοφόλι. Το νόμισμά τους, το sum, έχει τόση μικρή αξία, που για να μπορείς να αγοράσεις κάτι πρέπει να έχεις πολλά χαρτονομίσματα στο πορτοφόλι σου. Ενδεικτικά θα σου πω, ότι 1 Ευρώ = 2.000 Sum περίπου. Άρα, όταν εσύ έχεις εδώ στο Ελλάδα στο πορτοφόλι σου ένα (1) δεκάευρω, εκεί πρέπει να έχεις 20.000 Sum, δηλαδή 20 χαρτονομίσματα των 1.000 Sum. Αφού δεν υπάρχουν χαρτονομίσματα μεγαλύτερης αξίας. Φούσκα το πορτοφόλι!


Να περιμένεις ψηλά γυάλινα δημόσια κτίρια, πελώριες τράπεζες και δημαρχεία υπερπαραγωγές. Όντως έτσι είναι, ιδίως οι τράπεζες το έχουν παρακάνει. Αλλά λεφτά έχουν, ότι θέλουν τα κάνουν. Όπως παντού.





Να περιμένεις να μπεις σε (παράνομο) ταξί και να συμφωνήσεις από πριν την τιμή για τη διαδρομή που θες. Και όταν με τόσα ταξί σε μία πόλη 2 εκατομμυρίων κατοίκων, πέσεις 3 φορές στον ίδιο ταξιτζή, όπως έπαθε το παπί, τότε πάνε παίξε τζόκερ και λόττο και προπό και ξυστό και καζίνο και όλα μαζί.


Να περιμένεις να σου σερβίρουν παντού για πρώτο πιάτο σούπα (σουπερνόστιμη) και μετά το κυρίως πιάτο τσάι όπως και δήποτε.


Να περιμένεις να δεις αμέτρητους κηπουρούς να φροντίζουν τους πολλούς κήπους και τα πάρκα, κάνοντας όλες τις δουλειές με τα χέρια. Τα μηχανήματα για τέτοιες δουλειές έχουν καταργηθεί, και προσλαμβάνονται περισσότερα εργατικά χέρια για να μειωθεί η ανεργία.


Να περιμένεις να δεις κι άλλα ποστ επί του θέματος, γιατί το παπί νύσταξε, και εσύ μάλλον βαρέθηκες να διαβάζεις το σεντόνι.




27 Ιουλίου 2009

Διακοπές - Holidays - Urlaub - Vacances - Feriados - Vacaciones - Vakantie - 休日 - праздники

Συζήτηση με Γιάννη - Άπιστο Θωμά:

-Πού θα πας ρε καλοκαίρι;
-Στο Ουζμπεκιστάν.
-Έλα ρε, λέγε.
-Καλά, καλά ντε. Χαλκιδική να κάνω κανά μπάνιο.
-Α, οκ.





4 Ιουλίου 2009

GPS by papitsa: Πήλιο (καλοκαιρινή έκδοση)

(Προσοχή: ακολουθεί σεντόνι. Απαραίτητη η υπομονή. Αν δε θέλετε, να φύγετε, να πάτε αλλού.)

Η παπίτσα έχει ζήσει (έχω δει ότι φτουράει πολύ στα μπλογκς να μιλάς για τον εαυτό σου στο τρίτο ενικό, γι' αυτό και το λανσάρω και στο δικό μου μαγαζί) τη μισή ζωή της (δηλαδή τα καλοκαίρια) στο Πήλιο, και συγκεκριμένα στο Ανατολικό Πήλιο.Τι; Δεν έχεις πάει ακόμη στο Πήλιο; Απαράδεκτο. Η παπίτσα δε τα συγχωρεί κάτι τέτοια. Παρ' όλα αυτά είναι τόσο καλός άνθρωπος, που θα δώσει μερικές οδηγίες για να πας άμεσα και να μην περιπέσεις σε παρόμοιο παράπτωμα.


Πώς πας.
Ελπίζω να ξέρεις να πας μέχρι το Βόλο, έλα τώρα. Βγαίνεις στην Εθνική και κατεβαίνοντας είναι μετά τη Λάρσα, ανεβαίνοντας είναι μετά τη Λαμία. Απλό. Όταν φτάσεις στο Βόλο, υπάρχουν δύο τρόποι να πας στο Ανατολικό Πήλιο:
1) Θα συνεχίσεις στο δρόμο που έρχεσαι και θα πας από την περιφερειακή οδό και θα περάσεις από Πορταρια, Μακρυνίτσα, Χάνια.
2)Θα μπεις μέσα στην πόλη του Βόλου, θα πας παραλιακά, θα πααααας, θα πααααας, θα παααααας, μέχρι να βρεις αριστερή στροφή για Τσαγκαράδα και να στρίψεις, και θα περάσεις από Μηλιές, Τσαγκαράδα, Μούρεσι. Γκέγκε;
Αν ακολουθήσεις την πρώτη περίπτωση, θυμήσου το εξής: σε λίγο καιρό ολοκληρώνεται ο καινούριος δρόμος Χάνια-Κισσός, που σε γλιτώνει από μία πολύ μεγάλη απόσταση. Αλλά μην προσπαθήσεις να χρησιμοποιήσεις τον καινούριο αυτό δρόμο το χειμώνα, τότε που έχει χιόνια και το Γέτι κόβει βόλτες, γιατί περνάει μέσα από τις πίστες του χιονοδρομικού. Όχι το Γέτι, ο δρόμος. Ω ναι, καλά κατάλαβες. Κάποιος χάραξε ένα δρόμο, τον οποίο για να διασχίσεις πρέπει να φορέσεις πέδιλα στο αυτοκίνητο και να κρατούν οδηγός και συνοδηγός από ένα μπατόν.

Γιατί να πας.
Γιατί έτσι. Δεν έχει γιατί. Μήπως δε σ'αρέσει η φύση, τα πλατάνια, τα δροσερά νερά που κατρακυλούν εδώ και κει και οι εκπληκτικές παραλίες; Μήπως απεχθάνεσαι το σπεντζοφάι, τη γίδα βραστή, τις σπιτικές τυρόπιτες και τα κάστανα; Όχι ε; Καλά σε είχα υποψιαστεί. Είσαι ένας από αυτούς που έχουν χίλιους λόγους να επισκεφτούν το Πήλιο.

Πότε να πας.
Την Πέμπτη στις 11 το πρωί. Όποτε και να πας, δε θα χάσεις. Προτείνω όμως να μην πας τα Χριστούγεννα, το Πάσχα και το Δεκαπενταύγουστο, γιατί θα πρέπει να παρκάρεις στο Βόλο και να πας με τα πόδια. Καλά, λίγο υπερβολικό. Αλλά εγώ στο είπα...

Πώς να πας.
Το ΚΤΕΛ που γυροφέρνει πάνω στο βουνό δεν είναι και η καλύτερη περίπτωση, καθώς δεν έχει συχνά δρομολόγια. Το αυτοκίνητο είναι αυτό που πρέπει να προτιμήσεις, για να περιδιαβαίνεις πέρα δώθε, πάνω κάτω, ανενόχλητος. Πρόσεχε όμως! Δεν είσαι στην A8 προς Μόναχο για να πηγαίνεις με 160 χλμ/ώρα. Το οδικό δίκτυο είναι αρκετά άσχημο, έχει πολλές στροφές, πίσω από τις οποίες κρύβονται φορτηγά, μπετονιέρες, πούλμαν, εξωγήινοι, τα οποία όλα αυτά μπορεί να τα αντιληφθείς τελευταία στιγμή, αν και συνήθως κορνάρουν για να τους ακούσεις, αφού δεν μπορείς να τους δεις. Και επειδή δεν έχει και πολύ χώρο για να πας "πιο εκεί" για να περάσει το φορτηγό, είναι επικίνδυνο. Γιατί το "πιο εκεί" είναι γκρεμός... Τρομακτικό ε; Η παπίτσα σε τρομάζει πολύ, για να προσέξεις έστω και λίγο. Α, και μην περιμένεις σε κάθε στροφή να έχει βενζινάδικο. Έχει στο Ξουρίχτι και στο Ανήλιο (έχει κι αλλού, μη σκιάζεσαι). Βάλε όμως στο Βόλο, πριν αρχίσεις να σκαρφαλώνεις.

Τι να πάρεις μαζί σου.
Ότι θες. Κουμάντο στη βαλίτσα σου θα κάνω; Ναι, θα κάνω. Ακόμη και το καλοκαίρι, όταν στην παραλία θα έχει 40 βαθμούς, 3 χωριά πιο ψηλά θα θέλει ζακετάκι. Και στα Χάνια, το βράδυ μπουφανάκι (και κλειστό παπουτσάκι με καλτσούλα). Α, και μη σε δω εσένα, φίλη αναγνώστρια, με 12ποντο Manolo Blahnik. Σε καλντερίμια και μονοπάτια πρέπει να περπατήσεις, όχι σε μπαρ ρέστοραν με τις πιο τρέντι φατσούλες της πόλης.

Παραλίες.
Στο Πήλιο υπάρχουν πολύ όμορφες παραλίες (ε ναι, λοιπόν! Έχει σα τη Χαλκιδική και ακόμη καλύτερα!). Θα αναφέρω τις πιο SOS που πέφτουν πάντα στις εξετάσεις.

Αν είσαι στην Τσαγκαράδα, κατέβα το βουνό και φτάσε στο Μυλοπόταμο. Πρόκειται για 2 κολπάκια με βράχια, αμμώδη παραλία, σπηλιές και μυστήριο... πολύ μυστήριο. Έχει αρκετούτσικα σκαλιά για το ανέβα-κατέβα από εκεί που θα αφήσεις το αυτοκίνητό σου, γι' αυτό μην κουβαλήσεις όλα τα τσαμασίδια σου. Μία πετσέτα και το Cosmopolitan για ξεκατίνιασμα στην πλαζ είναι αρκετά. Στην παραλία βρίσκεις καντίνα, και έτσι δε θα πάθεις αφυδάτωση. Ομπρέλα δεν είναι απαραίτητη, χώσου κάτω από τη δροσερή σκιά του βράχου και πάρε έναν υπνάκο, zzzzz......


Αν είσαι λίιιιγο πιο εκεί, δηλαδή στον Κισσό ή στον Άγιο Δημήτριο, κατέβα και φτάσε στον Άγιο Ιωάννη (για τους φίλους Αγιάννη). Εκεί έχεις πολλές επιλογές. Σε πρώτη φάση βούτα στην παραλία μπροστά στο χωριό. Μπλουμ. Το απόγευμα μη βαρεθείς και πάνε μέχρι το Παπά Νερό (το καλοκαίρι συνήθως κλείνει ο δρόμος και γίνεται πεζόδρομος, πρόσεχε μην παγιδευτείς μέσα και εσύ και το όχημα), που βρίσκεται στην μία άκρη του χωριού, προς το Νότο (στεκόμενος στη βρύση του χωριού και κοιτώντας το πέλαγος, τέρμα δεξιά). Στην παραλία αυτή, πέρα από μία μεγάλη αμμουδιά, θα χαρείς και την φασαρία από την πιτσιρικαρία της κατασκήνωσης. Αλλά μη βλαστημίσεις. Εκεί έμαθε και η παπίτσα να κάνει τόση φασαρία. Στην άκρη του Παπά Νερό μπορείς να αράξεις στο ειδυλλιακό μπιτσόμπαρο κάτω από καλαμένια ομπρελίνο. Ένα ολόκληρο πρωινό μπορείς να το περάσεις στην παραλία Πλάκα, που βρίσκεται στην άλλη άκρη του χωριού. Εκεί πας α)με τα πόδια παραλιακά και πίσω από το λιμανάκι, β)με το όχημα, και λίγο μετά την έξοδο του χωριού στρίψε δεξιά στην ταμπελίτσα "Eden". Το πλαν έι (α) έχει το μειονέκτημα ότι θα πρέπει να περπατήσεις αρκετά πάνω στην καυτή άμμο μέσα στη ζέστη. Το πλαν μπι (β) έχει το μειονέκτημα ότι δε θα βρεις να παρκάρεις και θα πρέπει να πλερώσεις.


Αν είσαι στον Αγιάννη ή στο Μούρεσι, πετάξου μέχρι τη Νταμούχαρη. Φεύγεις από τον Αγιάννη από τη Νότια έξοδο του χωριού (προσοχή, πολλές φουρκέτες φουλ απότομες, αλλά μη μασήσεις) ή από το Μούρεσι κατεβαίνεις εκεί που λέει η ταμπελίτσα. Στη Νταμούχαρη δε θα βρεις την πλαζ που ονειρευόσουν από άποψη αμμουδιάς, γιατί έχει κάτι βότσαλα "να", με το συμπάθειο. Αλλά θα βρεις την παραλία που ονειρευόσουν από κάθε άλλη άποψη. Πάνε και θα με θυμηθείς. Εκεί, μη ξεχνάς, ότι γυρίστηκε και το "Mamma mia". Για τη Νταμούχαρη, θα σου πω και στην παράγραφο με θέμα "Πού να πιεις". Υπομονή.

Αν είσαι λίγο πιο πέρα, κατά Ζαγορά μεριά, βούτα στο Χορευτό (πολύ μεγάλη πλαζ) ή στους Άγιους Σαράντα (βοήθειά μας) (έχει και τρέντι μπιτσόμπαρο, για σένα φίλη που δεν μπορείς αν δεν ακούς Armin Van Buren κάνοντας βουτιές). Κατεβαίνοντας προς τις παραλίες, θα νομίζεις ότι είναι μια διαδρομή που δε θα τελειώσει ποτέ. Για τους Αγίους έχε τα μάτια σου 114 (και λίγα σου λέω), γιατί ο δρόμος θα σου έρχεται εφαρμοστός, η ορατότητα θα είναι κάτι που θα πρέπει να ξεχάσεις, οι οδηγοί από το αντίθετο ρεύμα θα κάνουν χειροφίλημα στη συνοδηγό (τόσο κοντά δλδ) και η εύρεση πάρκινγκ θα είναι μια θλιβερή ιστορία χαμένη στα βάθη του χρόνου. Αυτό θα συμβεί σίγουρα κάποια ζεστά Σαββατοκύριακα και σε πολύ χειρότερη μορφή το Δεκαπενταύγουστο.
Πού να φας.
Στον Αγιάννη έχει ένα κάρο ταβέρνες, ταβερνούλες, φαστφουντάδικα, κρεπατζίδικα και πιτσαρίες. Νηστικός δε θα μείνεις που να χτυπιέσαι. Εγώ όμως θα σου πω που τρώει το παπί ξανά και ξανά. Στου "Στάθη" (λίγο πιο πάνω από τον Αγιάννη πηγαίνοντας προς Νταμούχαρη) θα ευχαριστηθείς ψαρούκλες και σέρβις που θα ζήλευαν πολλά γκουρμεδομάγαζα. Τιπ: πάνε νωρίτερα και διάλεξε ψάρι. Στην "Όστρια" (στην άκρη του Αγιάννη) θα δοκιμάσεις νόστιμες, πρωτότυπες, σπιτικές συνταγές με μουσική κουλτουριάρικη. Τιπ: κλείσε τραπέζι από το μεσημέρι, δεν θα περιμένουν πότε θα πεινάσεις. Παραδίπλα από τη βρύση του χωριού έχει εστιατόριο (που δε θυμάμαι όνομα!) με πολλά και διαφορετικά πιάτα (από μακαρόνια και πίτσες μέχρι κρεατικά), όλα προσεγμένα και με διακριτικό, αλλά συνάμα εντυπωσιακό φουντ στάιλινγκ - που λέμε και στο χωριό μου. Τιπ: δεν έχει.
Στην Τσαγκαράδα θα φας στην "Αλέκα" κοκκινιστό με κάστανα και ένα κάρο άλλα καλούδια.
Στον Κισσό θα φας στο Μάκη, δλδ στα "5Φ" (Φίλε Φέρε Φίλους Φάε Φύγε). Εκεί ότι φας είναι σούπερ ντούπερ. Πάρε κοκκινιστό, πίτες σπιτικιές και απόλαυσε τη δροσιά.
Στο Μούρεσι θα βρεις ταβέρνες σε μπαλκόνι με καταπληκτική θέα, και εκεί όλα είναι ωραία. Φάε ένα σπεντζοφάι βρε αδερφέ, στο Πήλιο είσαι.
Ουφ, δεν έσκασες με τόση μάσα; Ας αλλάξουμε θέμα.

Πού να πιείς.
Και αφού έχεις φάει τον άμπακα, τι καλύτερο από ένα απογευματινό καφεδάκι; Πιες το στην παραλία του Αγιάννη, ή στο μπαλκόνι του ξενώνα "Έλντα", ή στον Κισσό στην πλατεία στο "Σχολαρχείο". Εκεί, στο Σχολαρχείο, θα σε σερβίρουν ο Βασίλης και η Αιμιλία, και μπορείς να κάτσεις και το βράδυ να απολαύσεις ήσυχο ποτό με καλή μουσική. Μην ξαφνιαστείς με τις τιμές. Είναι νορμάλ. Απλά εσύ έχεις συνηθίσει να δίνεις για ένα ποτό 10Ευρώ. Ε, ψιτ, ρίξε κάτι πάνω σου. Είσαι ψηλά.

Καφεδάκο, επίσης, μπορείς να απολαύσεις στη Νταμούχαρη, στο Miramare, που είναι χωμένο μέσα στο λιμανάκι. Για να μην περιαυτολογώ, το βράδυ γίνεται καλός τζερτζελές εκεί, και η ατμόσφαιρα είναι πολύ κουλ και τα βάιμπς δίνουν και παίρνουν.
Αν μένεις στον Αγιάννη και δε χρειάζεται να οδηγήσεις, πήγαινε στον "Πάραλο" (πίσω από την εκκλησία) και κάνε τρελό κέφι από νωρίς το βράδυ ως νωρίς το πρωί. Πιες και (μία κανάτα) σφηνάκι και για μένα, γιατί δίψασα. Και επειδή από εκεί θα φύγεις το ξημέρωμα, πάνε στο φούρνο του Πρώγια, τσάκωσε τυρόπιτες, φάε και πέσε χορτάτος για ύπνο. Καληνύχτα. Στον "Πάραλο" θα πιεις και καφεδάκο από νωρίς το πρωί χειμώνα - καλοκαίρι.

Σε πήγα, σε έφερα, σε βούτηξα στη θάλασσα, σε τάισα, σε πότισα. Ελπίζω να πας άμεσα και να χαίρεσαι που υπάρχει ένα τέτοιο βουνό με τόσες ομορφιές. Ψάξε και για το παπί αν έχεις καμία απορία, αχρείαστη να 'μαι.

1 Ιουλίου 2009

True lies

Ο παρακάτω διάλογος είναι αληθινός και γράφεται μετά από τεράστια επιθυμία του συνομιλητή μου να δημοσιεύσω κάτι γι' αυτόν, καθώς διαβάζουν το μπλογκ αυτό περί τα 2 άτομα ημερησίως και πιστεύει ότι έτσι μπορεί να γίνει διάσημος και να τρέχουν όλες οι γυναίκες στην αγκαλιά του.
Επίσης, με τον διάλογο αυτό είναι ολοφάνερο ότι όταν το παπί λέει την αλήθεια, κανείς δε το πιστεύει. Αλλά όταν αμολάει ένα κάρο μπαρούφες για να γίνει τζερτζελές, ψαρώνουν όλοι... Κατάντησα σα το λύκο με τα πρόβατα...

[Το παπί είναι όντως πάνω στο πλοίο στον Πειραιά, για να πάει ένα ταξίδι που κανονίστηκε τελευταία στιγμή και δε το ήξερε σχεδόν κανείς.]



(Σολ φα σολ ντο ρε ντο ρε ντο δίεση φα λα μι ντο... δλδ ο ήχος κλήσης του κινητού.)
Παπί: Ναι;
Γιάννης-Άπιστος Θωμάς: Έλα ρε παλιοπαπί τι κάνεις; Ακούω φασαρία, οδηγείς είσαι στο αυτοκίνητο; Να σε πάρω μετά;
Π: Όχι, δεν οδηγάω, δεν είμαι στο αυτοκίνητο.
Γ: Α, δεν ενοχλώ. ΟΚ. Πού είσαι τότε;
Π: Στο πλοίο.
Γ: Ωχ, μωρέ. Πάλι βλακείες.
Π: Όχι, αλήθεια. Στο πλοίο είμαι.
Γ: Καλά, καλά, πάμε για κανα καφέ με την Άννα;
Π: Δεν είμαι παιδί μου στη Θεσσαλονίκη...
Γ: Καλά, ναι, και είσαι "και καλά" στο πλοίο.
Π: Ναι.
Γ: Καλά, πάμε για κανά καφέ;
Π: Γιάννη, σου λέω είμαι στον Πειραιά. Πάνω στο πλοίο.
Γ: Καλά, καλά...Και πώς το λένε το πλοίο που είσαι υποτίθεται;
Π: Blue star Πάρος.
Γ: Αχαχαχα, καλά είσαι φοβερή, βρήκες και όνομα πλοίου αμέσως! Και αφού υποτίθεται είσαι στο πλοίο πού πας;
Π: Στη Σύρο.
Γ: Καλά, καλά, με κούρασες. Θα πάρω την Άννα να πάμε για καφέ. Αν θες έλα, με έπρηξες!

[.......]

[Δυό μέρες μετά, το παπί είναι όντως στη Μύκονο, και παίρνει το Γιάννη να γελάσει λίγο...]




Π: Έλα ρε, τι κάνεις; Το πίστεψες αυτό που σου έλεγα προχτές ότι και καλά ήμουν στο πλοίο;
Γ: Βλαμμένη, για μια στιγμή το είχα πιστέψει! Τι κάνεις; Πού είσαι;
Π: Σήμερα είμαι....πού να σου πω....πού να σου πω......στη Μύκονο!
Γ: Αντε ρε από δω, με δουλεύεις ακόμη!


{Η αλήθεια είναι ότι τελικά δε ξέρω αν το πίστεψε ή όχι ο Γιάννης-Άπιστος Θωμάς όλο αυτό, το οποίο ήταν ολοσδιόλου αληθινό. Θα διαβάσει το τοστ τώρα και θα μάθουμε.}


27 Ιουνίου 2009

Ένας επιχειρηματικός κολοσσός.

Πάντα στην τηλεόραση όταν πρόκειται να δείξουν κάποιο προιόν καλύπτουν την ετικέτα του με ένα φερετζέ ή εναλλακτικά ένα μαύρο αυτοκόλλητο, για να μη φαίνεται η μάρκα του. Γιατί σου λέει, τζάμπα διαφήμιση θα σου κάνω άνθρωπε; Δώσε κανά φράγκο και θα σου στριμώξω εγώ εμβόλιμες σκηνές, όπου θα φαίνονται ανοιχτά ψυγεία με πληθώρα από μπύρες, γάλατα και γιαούρτια και πλυσταριά με απορρυπαντικά με μπλε και πράσινους κόκκους και μαλακτικά που μυρίζουν μανούλα και συμπεθέρα.


Παρατηρήσατε όμως ποτέ αυτή τη μία και μοναδική εταιρεία που κατάφερε να διαφημιστεί χωρίς να βγάλει ούτε ένα δολλάριο από την τσέπη της; Ε; Σε πολλά επεισόδια εμφανίζονται τα προϊόντα της με την μάρκα να φαίνεται ξεκάθαρα πάνω τους! Και έτσι γινόταν όλο και πιο διάσημη η εταιρία χωρίς να ξοδέψει ούτε ένα δολλάριο, και έφτασε να γίνει μία υπερδύναμη στο χώρο των κατασκευών και του εμπορίου!

Στην αρχή ο κύκλος εργασιών της ήταν μικρός. Ξεκίνησε να παράγει

τροφή για πουλιά


χάπια για δημιουργία σεισμούρήσιμο σε κάθε νοικοκυριό)



οδοντογλυφίδες


και εξελιγμένα παπούτσια για τέννις.



Δεν άργησε να επεκταθεί και στην παραγωγή άλλων προϊόντων όπως

αμόνια


κόλλες


στολές για μπάτμαν.




Αργότερα στην γραμμή παραγωγής μπήκαν

τα εκρηκτικά και οι δυναμίτες.



Στη συνεχεια, και αφού οι δουλειές π
ήγαιναν από το καλό στο καλύτερο, οργανώθηκε και ίδρυσε

εταιρεία θεατρικών παραγωγών




κατασκευαστική εταιρεία


και εισαγωγική εταιρεία.




Πολλές φορές με απασχόλησε το συγκεκριμένο ζήτημα, αλλά αυτή τη φορά είπα να το μοιραστώ μαζί σας. Να πάρε λίγο ζήτημα εσύ, να πάρε και εσύ, εεε, εσύ εκεί πίσω πήρες λίγο από το ζήτημα; Το μοιράστηκα.

20 Ιουνίου 2009

Το Facebook και η αλλοτρίωση του σύγχρονου ανθρώπου. Αιτίες, συνέπειες, λύσεις.

Το πιο πιθανό είναι, εσύ που διαβάζεις αυτό το τοστ, να είσαι στο facebook και να συμμετέχεις στον σασυρμά που γίνεται εκεί καθημερινά. Ω ναι, γράφτηκε και το παπί σ' αυτή την ονοματολίστα, όταν ακόμη το είχαν λανσάρει σα μια κοινωνία πληροφοριών μεταξύ σχολείων και πανεπιστημίων, κάπου το 2005. Και μετά το ξέχασε. Και μετά άρχισαν να του στέλνουν email να γίνουν φίλοι. Και έτσι απέκτησε και φίλους. Αλλά πάντα κοιτάζει ήσυχα από μια γωνιά όλα τα δρώμενα και γελάει κάτω από το ράμφος του.

Αρκετά χαριτωμένα, υποθέτω, είναι κάτι παιχνιδάκια με ζωάκια ή άλλα παρόμοια. Και κάτι κουίζ "πόσο καλά ξέρεις τον φίλο σου Παρμενίων" με ερωτήσεις του στυλ: "Όταν ήταν μικρός: α)είχε πέσει από την κούνια, β)είχε καταπιεί Playmobil, γ)δεν του άρεζε η μπισκοτόκρεμα κτλ κτλ." Άντε, και να αφήσεις και κανά μήνυμα στον τοίχο του αλλουνού, γιατί με την οικονομική κρίση δεν είναι να στέλνεις και sms όλη την ώρα.

Αυτά που δε μπορώ να καταλάβω είναι κάτι γκρουπ που σου υπόσχονται να λύσουν προβλήματα που σε ταλαιπωρούν καθημερινά και δε σ' αφήνουν να κοιμηθείς το βράδυ. Γράψου στο γκρουπ και μάθε: 1)ποιος βλέπει τις φωτογραφίες σου και ζωγραφίζει πάνω τους μουστάκια και χαλασμένα δόντια (αφού τις έβαλες στο ίντερνετ, καλά να πάθεις που θα τις βλέπεις
όλος ο ντουνιάς, γιατί θες να μάθεις και ποιος;), 2)ποιος βλέπει το προφίλ σου και χασκογελάει πίσω από το πληκτρολόγιό του (εγώ χασκογελάω, τι κερδίζω;), 3)πώς θα μπεις στο ασύρματο ίντερνετ της γειτόνισσας όταν απλώνει τα ρούχα και δε σε βλέπει (δε θα μπεις, να πας να την βοηθήσεις στο άπλωμα και να πλύνεις και το μπαλκόνι), 4)πώς θα βρεις το σωσία σου (ψάξε, ψάξε, δε θα το βρεις), 5)πότε θα διοριστείς στο δημόσιο και πόσα θα παίρνεις, 6)πότε θα παντρευτείς, ποιον θα παντρευτείς, αν θα σε συμπαθεί η πεθερά σου και αν τα κουφέτα θα είναι με γέμιση σοκολάτας ή με αμύγδαλο.

Μπορείς, επίσης, να γραφτείς σε ένα γκρουπ για τη διάσωση της φώκιας, την προστασία των τροπικών δασών, να συμμετέχεις στο θρήνο για τον άδικο χαμό κάποιου, για να διαμαρτυρηθείς για τα αυξημ
ένα τιμολόγια της ΔΕΗ ή για το ζεστό φραπέ που σου σέρβιραν στα μπιτς μπαρ "Η καυτή άμμος" . Με αποκορύφωμα το γκρουπ "Αν μαζέψω 20.000 μέλη θα με παντρευτεί το 2010;" Ησαΐα χόρευεεεεε.....


Και θα μου πεις, τότε τι κάθεσαι στο facebook; Βρίσκεις πολλούς φίλους από το σχολειό και τα παιδικά σου χρόνια, που σε άλλη περίπτωση δε θα μάθαινες ποτέ νέα τους. Αυτό δεν είναι αρκετό;

Βούτηξα τρομαγμένη βαθιά μέσα στη λίμνη όταν είδα το παιχνίδι "Μάθε πότε θα πεθάνεις!!!" Αφήστε με να ζήσω, δε θέλω να πεθάνω, θέλω να ζήσω για πάντα για να γράφομαι σε γρουπάκια στο facebook!!!





19 Μαΐου 2009

Κλείστε τα παράθυρα!

Μιλώντας με τη Θεοδώρα στο τηλέφωνο, ακούγεται από τον υπολογιστή της ένα γκλονγκ!, ο ήχος που κάνει ο υπολογιστής όταν τα βρίσκει σκούρα. Και σου βγάζει εκείνη την περιβόητη ψαρωτική ταμπελίτσα "An error has occured" με το κόκκινο Χ




λες και είναι ταινία ακατάλληλη για ανηλίκους - μήπως είναι; Και τελικά εσύ τα βρήκες σκούρα, όχι ο υπολογιστής. Και λέω στη Θεοδώρα, προσπαθώντας "και καλά" να εξηγήσω τον εξωγήινο ήχο που ακούστηκε: "Ά, Windows είπαμε ότι τρέχεις, ε;" "Αυτά σας μαθαίνουν να λέτε στα σεμινάρια marketing για Linux που πηγαίνεις;"

Από τότε έχει γίνει σλόγκαν με τη Θεοδώρα: "Αύριο μαζευόμαστε στης παπίτσας, έχει επίδειξη τάπερ και Linux." Και γιατί να μη προτιμήσει κάποιος κάτι που είναι δωρεάν; Τζάμπα. Κούτρα βρε αδερφέ. Μήπως δε σκοτώνονται όλοι να αντιγράψουν από φίλους και συγγενείς, τζάμπα πάλι, τα windows, με κίνδυνο κιόλας να τους πάρει στο κατόπι ο Bill Gates που του κλέψαν το παιχνίδι του; Δεν είναι λίγοι αυτοί που πήραν τα Vista και δεν έμειναν ευχαριστημένοι από το προιόν με τους μπλε και πράσινους κόκκους. Και ξεθάβουν από τη σοφίτα, εκεί δίπλα στα παλιά Playmobil και τις σκονισμένες συλλογές γραμματοσήμων, κανά CD με τα Windows XP για να κάνουν κανά ρημαδοformat.






Και έρχομαι και σε ρωτάω εσένα, φίλε αναγνώστη, που όταν άνοιξες σήμερα τον υπολογιστή σου περίμενες 2 λεπτά σίγουρα να κάνει update το antivirus. Και δεν είσαι και σίγουρος ότι θα σε σώσει αν αρπάξει καμιά πούντα το μηχάνημα. Και είμαι σίγουρη ότι το "κατέβασες" δωρεάν το αντιβ
ιωτικό σου και γούγλιζες ώρες μέχρι να βρεις πώς σπάει ο κωδικός του. Γιατί να μην προτιμήσεις, λοιπόν, ένα λειτουργικό σύστημα που δε χρειάζεται αντιβιωτικό και που δεν κινδυνεύει να πάθει ντουβρουτζά από κανέναν ιό - και εσύ να κλαις σε μια γωνιά απαρηγόρητος;








Ναι, ναι ξέρω. Θα έρθεις και θα πεις, κακεντρεχή αναγνώστη και δύσπιστε υποψήφιε πελάτη, ότι στα Linux δε μπορείς να κάνεις όλα όσα έκανες στα λατρεμένα παραθυράκια σου. Και έρχομαι, εγώ η παπίτσα, να σου πω ότι μπορώ να κάνω τα πάντα που έκανα: σερφάρισμα (Firefox), instant messaging (kopete), κείμενα, λογιστικά φύλλα, παρουσιάσεις κτλ (Open Office), μουσικές και ιντερνετικοί σταθμοί (Amarok), επεξεργασία φωτογραφιών για να σβήσω ατέλειες από τη μούρη μου (Gimp), μπλα μπλα με τις φιλενάδες στην ξενιτιά (Skype), αρχειοθέτηση φωτογραφιών (Picasa), αρ ες ες φιντ (Akregator), ανάγνωση αρχείων pdf (KPDF), δημιουργία - αντιγραφή cd dvd (K3b), ταινιούλες με ποπ κορν (Xine), ουφ... λαχάνιασα!


Όλα τα κάνει το μηχάνημα! Όλα τα σφάζει, όλα τα μαχαιρώνει. Και μάλιστα, χωρίς να σου βγάλει την ψυχή με κολλήματα, κρασαρίσματα, αδιάκοπα reboot (η μόνη λύση σε πολλες περιπτώσεις στα windows) και ένα κάρο άλλα προβλήματα.




Η παπίτσα χρησιμοποιεί το kubuntu και έχει λύσ
ει το πρόβλημα της ζωής της. Γι' αυτό βάλε και συ Linux, μπορείς! Ψάξε και βρες ποια διανομή σου ταιριάζει περισσότερο ή ρώτα κάποιον φίλο σου να σου προτείνει. Την παπίτσα τη βοήθησε ο προσωπικός της administrator, ο οποίος από τότε κάνει κανά update, έτσι για να δικαιολογεί το μισθό του! Η παπίτσα (που δεν έχει ιδέα από προγραμματισμό και ξέρει από υπολογιστές όσο ένας συνηθισμένος άνθρωπος - δεν εννοώ τη γιαγιά σου) προσαρμόστηκε πανεύκολα, και ίσα ίσα όταν βρεθεί σε windows νιώθει σα χαμένη.

Γι' αυτό σου λέω. Με Linux λούστηκες? Λούσου με Linux και θα δεις! 29 παπιά μέσα στη λίμνη συνιστούν Linux! Αυτά ξέρουν!

3 Μαΐου 2009

Nail bar, που λέμε και στο χωριό μου

Τις προάλλες έπεσε στα χέρια μου ένα περιοδικό που ήταν ένθετο σε εφημερίδα. Ξεφύλλιζα το περιοδικό ανάποδα πάντα (συνήθεια που μου έμεινε από τότε που μπαίνει ο Αρκάς στην τελευταία σελίδα), και διαφήμιση εδώ, διαφήμιση εκεί, βρήκα σφηνωμένη κάπου μία συνέντευξη κάποιας κυρίας. Βάλθηκα να τη διαβάσω για να μάθω ποια ήταν αυτή που μπήκε στο περιοδικό, και δεν μπήκα εγώ που είμαι και κοτζάμ παπί. Αντιγράφω τον πρόλογο:


“Η Ν. πριν λίγα χρόνια αποφάσισε να ανοίξει το πρώτο original nail bar της Θεσσαλονίκης, το πρώτο easy going στούντιο ομορφιάς. Το “Nail Spot” της Πρ. Κορομηλά ανέτρεψε τα data των παρωχημένων nail treatments και καθιερώθηκε στη συνείδηση των σύγχρονων αστικών κοριτσιών ως το πρωτοποριακότερο beauty spot της πόλης...”


Εντάξει, ήταν Κυριακή πρωί, και ακόμη δεν είχα φορτώσει μέσα στο μυαλό μου και το αγγλικό λεξικό. Μη σας πω ότι για μια στιγμή
νόμιζα ότι διαβάζω τους Times με τόση αγγλικούρα μέσα σε δυο γραμμές.






Μετά από λίγη ώρα είχα βγάλει το εξής νόημα: “Η Ν. πριν λίγα χρόνια αποφάσισε να ανοίξει την πρώτη αυθεντική μπάρα της Θεσσαλονίκης,όπου θα σερβίρονται νύχια (ή καρφιά), το πρώτο στούντιο ομορφιάς όπου θα μπορείς να πηγαίνεις εύκολα (ο ΟΑΣΘ θα βάλει νέα γραμμή για να εξυπηρετούνται οι πελάτες;) Το “Σημείο Νυχιού (ή Καρφιού)” της Πρ. Κορομηλά ανέτρεψε τα δεδομένα των παρωχημένων επεξεργασιών νυχιών (ή καρφιών για να μην ξεχνιόμαστε) και καθιερώθηκε στη συνείδηση (οι υπόλοιπες είναι τουλάχιστον ασυνείδητες) των σύγχρονων αστικών κοριτσιών (δηλαδή τα κορίτσια από τον Τρίλοφο ή την Επανωμή δεν μπορούν να εξυπηρετηθούν, αφού δε μένουν στο άστυ;) ως το πρωτοποριακότερο (χίλια χρόνια μπροστά και βάλε) σημείο ομορφιάς (μετά το σημείο βρασμού και το σημείο τήξης, έρχεται το σημείο ομορφιάς) της πόλης (ποιας πόλης; της Πόλης;) ....”



12 Απριλίου 2009

GPS by papitsa: Βαρκελώνη

Μην πας ποτέ στη Βαρκελώνη περιμένοντας να δεις το υπερθέαμα, κορίτσια να χορεύουν φλαμέγκο στους δρόμους και μάγειρες να σερβίρουν αχνιστή παέγια ακούγοντας Manu Chao. Θα απογοητευτείς. Δεν είναι έτσι τα πράγματα. Αλλά και όπως είναι στην πραγματικότητα, είναι καταπληκτικά!!! Η λίστα με τα κατά τη γνώμη μου του ντουζ (to do's) και μαστ σι (must see) είναι μεγάλη. Δε θα αφήσω όμως τίποτε απόξω κι ας γίνει το ποστ σεντόνι!


1.Φτάνεις αεροδρόμιο, παίρνεις τρένο (2,4euro) ή το aerobus (6,15 μετ'επιστροφής). Προτείνω τρένο (πάντα!). Το τρένο σ' αφήνει στο σταθμό Sants.
Από το σταθμό αυτό μπορείς να πας παντού . Για κέντρο, αν μένεις κοντά στη Ramblas, θα πάρεις τη γραμμή 3 (πράσινη γραμμή) με κατεύθυνση Montbau, η οποία κατεβαίνει την Ramblas. Βρες ακριβώς την οδό του ξενοδοχείου στο Google maps, μη τα περιμένεις όλα από ένα παπί!


2. Park Guell (είναι ένα μεγάλο πάρκο με γλυπτά, δέντρα κτλ, σαν παραμυθένιο) το έκανε ο κυρ Gaudi.

Πώς πας: με την γραμμή 3 (πράσινη) με κατεύθυνση Montbau και κατεβαίνεις στάση Lesseps. Από εκεί θα συναντάς συνέχεια ταμπελίτσες για το πόσα μέτρα σου μένουν μέχρι το πάρκο. Και τα τελευταία μέτρα , όχι λίγα, είναι μια μεγάλη ανηφόρα, χαχα! Μη μασήσεις! Σταμάτα και στα μαγαζάκια για να παίρνεις και καμιά δόση ερκοντίσιον, αν είναι καλοκαίρι. Εν δυο.... Μπες μέσα στο πάρκο τζαμπαντάν τζάμπα και βγάλε ένα κάρο φωτογραφίες το τεράστιο παγκάκι, τις στριφογυριστές κολώνες και τον δρακουλάκο στην είσοδο.

Ανταμοιβή για τον κόπο: ωραία θέα, τζαμπέ είσοδος, πολύ ωραία γενικά, ενδείκνυται για να βγάλεις το κολατσιό από το σακίδιο και να χλαπακιάσεις.





3. Sagrada Familia (η εκκλησία - όχι καθεδρικός, είναι γοτθικού ρυθμού - που δεν πρόλαβε να τελειώσει ο κυρ Gaudi. Θεος σχωρέσ' τον )

Πώς πας: με την γραμμή 5 (μπλε) στη στάση (τι άλλο;) Sagrada familia! Λογικά απ' έξω θα περιμένει ο μισός ντουνιάς. Νομίζω αξίζει να μπεις, πολύ εντυπωσιακό αρχιτεκτόνημα, δεν έχεις δει τέτοια στο χωριό σου.

Ανταμοιβή για το περίμενε: όλοι οι φίλοι σας θα την έχουν δει μόνο σε εκπομπές Τσόκλη - Μαμαλάκη, και εσύ από πρώτο χέρι. Ο ίδιος ο Gaudi πάλι, δεν την είδε ποτε!


4. Palau musica (το μέγαρο μουσικής του προηγούμενου αιώνα), ιδιαίτερα περίτεχνο, πολύ χρήμα είχε πέσει)

Πώς και πότε πας: Πας με την κόκκινη ή την πορτοκαλί γραμμή ( ή αν είσαι ήδη στη βόλτα εκεί πας κοντά με τα πόδια, κουνήσου και λιγάκι!) στη τάση Urquinaona. Πέρνα μία μέρα πριν να κλείσεις ραντεβού για ξενάγηση- μόνο έτσι μπαίνεις μέσα. Και πάνε την επόμενη μέρα για το δείς με ξενάγηση στα αγγλικά - προσοχή , έχει και στα καταλανικά.

Ανταμοιβή για το πήγαινε - έλα: όλοι οι φίλοι σου έχουν πάει το πολύ πολύ μόνο στο μέγαρο στην Αθήνα- τρε μπαναλ- εσύ όχι.

5. Palau Guell (απ' οτι βλέπεις ο Ωνάσης της εποχής ήταν ο Guell και αυτό ήταν το φτωχικό του)

Πώς πας: Mε τα πόδια αν είσαι πάνω στη Rambla. Είναι, ανεβαίνοντας τη Rambla , στρίβεις αριστερά στην Carrer Nou de la Rambla, είναι στο ύψος περίπου του Liceu (θέατρο ) και προχωράς στο στενό. Έχει καλή ξενάγηση.

Ανταμοιβή που θα δώσεις στον ξεναγό αμοιβή: Θα δεις τις πιο τρέντι καμινάδες όλων των εποχών.





6. L 'aquarium (ε, τι; Θες και εξήγηση; Ενυδρείο είναι)


Πώς πας: Με τα πόδια, είναι στο κέντρο Maremagnum, στη θάλασσα, εκεί που τερματίζει η Rambla.

Ανταμοιβή για την βαβούρα που προκαλούν τα πιτσιρίκια μέσα στο ενυδρείο: Αν δεν έχεις πάει σε ενυδρείο του εξωτερικού αξίζει σίγουρα. Θα βρεθείς μέσα σε γυάλινο τούνελ με καρχαρίες γύρω γύρω. Μπρρρρρ.... Ρίξε κανα πιτσιρίκι...




7. Βόλτα στο Barri Gotic (γότθικη συνοικία)

Πώς πας:
Ε βόλτα λέμε, με τα πόδια πας! Είναι όλη η παλιά πόλη, με στενά σ
οκάκια, στενάκια, γούτσου γούτσου.... Αίσθηση άλλης εποχής. Μέσα στην παλιά πόλη βρίσκεις καθεδρικό ναό (Βοήθειά μας) και την Placa Reial. Ο καθεδρικός ναός είναι σαν ένας από τους πολλούς που έχει η Ευρώπη. Η πλατεία είναι μία ωραία πλατεία με καθίσματα - γλυπτά καρφωμένα στο πάτωμα.

Ανταμοιβή για το ότι σίγουρα θα χαθείς και θα χάσεις τον προσανατολισμό μέσα στα σοκάκια: δεν σε βαράει ο ήλιος εκεί πέρα και είπαμε, είναι ωραία βόλτα.

8. Μεγάλη βόλτα


Πώς πας: ξεκούραστος. Ξεκινάς, κατεβαίνεις την Rambla, θάλασσα, άγαλμα Κολόμβου , λιμάνι, Maremagnum, συνεχίζεις ανατολικά παραλιακά , βρίσκεις την μαρίνα (ρωτάς τους πλούσιους με τα γιωτ αν θέλουν να παντρευτούν την παπίτσα και τους αφήνεις φωτογραφία της, τους λες ότι μαγειρεύει καλά μπας και την πάρουν τουλάχιστον στο πλήρωμα του σκάφους) βγαίνεις Barceloneta, συνεχίζεις παραλιακά, και φτάνεις στο ολυμπιακό χωριό, στο Ζωολογικό κήπο, στο Parc de Ciutadela. Από εκεί , παίρνεις μετρό να γυρίσεις πίσω....δε σε βλέπω να αντέχεις άλλο......

Ανταμοιβή για τον κόπο:
τι θες και ιδιαίτερη ανταμοιβή? 1gb φωτογραφίες που έβγαλες για να βλέπεις τις κρύες νύχτες του χειμώνα δε σου φτάνουν;



9. Casa mila, Casa batllo και άλλες κάζες.

Πώς πας: αυτά είναι περίτεχνα σπίτια παλιών πλουσιών που πληρώνεις για να μπεις. Δε χρείαζεται να είσαι αρχιτέκτονας για να σαρέσουν. Είναι πάνω στην Passeig de garcia. Στην ίδια οδό έχει πολλά και καλά μαγαζιά με καλές εκπτώσεις για ψώνια.




10. Πλατσούρισμα Ναι, η Βαρκελώνη έχει μέσα στην πόλη παραλία με πολύ κόσμο, ρωτήστε θα σας πούνε, πας και με το μετρό πορτοκαλί γραμμή. Στην παραλία περνούν τύποι που πουλάνε καρύδα - must try. Ναι λοιπόν, πάρε μαγιώ. Αλλά, μη ξεχνάς, σα τη Χαλκιδική δεν έχει....

11. Park Montjuik (Είναι ωραίο πάρκο στο λόφο της πόλης)

Πώς πας: Τα γνωστά, πράσινη γραμμή, αλλά κατεύθυνση Zona Universitaria, στάση Para-lel, και μετά οδοντωτός !!! Τι βρίσκεις εκέι πάνω; Δάσος, ησυχία, σχολές οδηγών να κάνουν μαθήματα, Ολυμπιακό στάδιο, ένα παλάτι (δε θυμάμαι όνομα), ένα γλυπτό του Καλατράβα για την Telefonica, Ισπανικό χωριό.

12. Mercat "La boqueria"

Πώς πας: Με τα πόδια, είναι πάνω στη Ramblas.
Είναι κλειστή αγορά που έχει τα πάντα και τα κοάλα. Και μάλιστα όλα είναι πάρα πολύ σχολαστικά τακτοποιημένα.



13. Camp nou!!!! (Εδώ παίζει η ομαδάρα, Mes que un club!)

Πώς πας: πράσινη γραμμή με κατεύθυνση Zona Universitaria, στάση Maria Cristina.


Γυρνώντας στο Ελλάδα, τρως το ξενέρωμα της ζωής σου, ξαναπληρώνεις τον καπουτσίνο 5 ευρώ καιι όχι 2, και παίρνεις από μισό Λεξοτανίλ πρωί-βράδυ. Σε 5 μήνες θα έχεις επανέλθει.

Προσοχή προσοχή!

Προειδοποίηση για το μετρό: είναι πολύ παλιό, η κυλιόμενη σκάλα είναι κάτι που ούτε σε πιλοτικό στάδιο δε λειτουργεί, οι συνδέσεις ανάμεσα στις γραμμές είναι πολύ κλάιν (κατεβαίνεις σε μία στάση και για να πάρεις άλλη γραμμή, από το πολύ περπάτημα στα έγκατα της γης ξυπνάει μέσα σου ο τυφλοπόντικας).

Προειδοποίηση για τα λεφτά: Τα λεφτά σου και το διαβατήριο καλύτερα να τα καταπιείς. Καλά, υπερβολή. Αλλά μη τα έχεις και σε τσάντα στην πλάτη και περιμένεις να τα ξαναβρεις εκεί. Στο μετρό έχει πολύ στριμωξίδι.

Χάρτες και λοιπές πληροφορίες μπορείς να βρεις στην ιδιαίτερα καλοφτιαγμένη και πάντα ενημερωμένη ιστοσελίδα της πολής.