26 Οκτωβρίου 2008

Χάθηκα!

"Αμάν ρε συ παπίτσα, όλο για τρένα και αεροπλάνα γράφεις!" "Πολύ κουλτούρα είσαι ρε παπίτσα", είπε blogger του press.gr. Αποκάλεσαν "κουλτούρα", ποια; Την παπίτσα,! Η οποία έχει αλλεργία στα μουσεία και στις πινακοθήκες και το πιο κουλτουρέ dvd που νοίκιασε τον τελευταίο μήνα είναι ο πέμπτος κύκλος επεισοδίων του Sex and the city. (Madre mia! Mιλάω για τον εαυτό μου στο τρίτο πρόσωπο! )Τα πολυπληθές κοινό που διαβάζει την παπίτσα καθημερινά, κοιμάται και ξυπνάει με την αγωνία αν η παπίτσα ανέβασε ποστ, δυσανασχετεί. Αλλάζει ριζικά η θεματολογία. Τουλάχιστον για σήμερα. Φτάνει πια. Όχι, άλλα αεροπλάνα και τρένα.


Ήμουν στο αυτοκίνητο και προσπαθούσα να φύγω από τη Βέροια. Οι πινακίδες (ξε)καθαρές. Αριστερά για "Κοζάνη, Θεσσαλονίκη". Όλο στροφές μέχρι να βρεις την στροφή για είσοδο στην Εγνατία οδό. Και ενώ το έχω ξανακάνει κι άλλες φορές, κάνω το μοιραίο λάθος και στρίβω στην πρώτη στροφή αριστερά, που ήταν όμως μόνο για Κοζάνη. Για Θεσσαλονίκη ήταν η επόμενη, και πάνω στη στροφή έγραφε "Αθήνα" και μόνο στην δεξιά λωρίδα είχε πράσινη πινακίδα Εγνατίας που έλεγε "Αθήνα, Θεσσαλονίκη".

Προχωράω, κάνοντας διάφορες λογικές σκέψεις για να μην πανικοβληθώ: έχω βενζίνη, έχω νερό, στην Κοζάνη έχουμε
φίλους, πόσο μακριά να είναι ο επόμενος κόμβος (;), ακόμη μέρα είναι, δε χάθηκαν όλα, ας προχωρήσω λίγο ακόμη. Η φωνή του Mike ήταν καθησυχαστικότατη: "προχώρα λίγο ακόμη, στην πρώτη έξοδο βγες και γύρνα στο ρεύμα για Θεσσαλονίκη, μη στεναχωριέσαι". Η ώρα περνούσε, ο δρόμος δεν τελείωνε και μέσα στα τούνελ έχανα την επαφή μου με τον έξω κόσμο. Θέλω τη μαμά μουυυυ!


Παρεμπιπτόντως, η Εγνατία οδός είναι πολύ όμορφη. Ωραία στρωμένη η άσφαλτος, ατσαλάκωτη, αψεγάδιαστη, τα πρανή φρεσκοφυτεμένα, τα τούνελ φωταγωγημένα, και τα φουρφούρια μέσα στα τούνελ γυρίζουν ανέμελα. Αλλά αν ταξιδεύεις εκεί, πρέπει να έχεις εφοδιαστεί με μπετονάκια με βενζίνη, μπουκάλια με νερό, ταπεράκια με φαγητό, πάμπερς όχι μόνο για τα μωρά του αυτοκινήτου αλλά και για τους ενήλικες και υπομονή. Είναι σα να παίζεις σε video game ,σου έχουν τελειώσει τα εφόδια και τα μαγικά φίλτρα και δεν έχεις κανέναν τρόπο να τα αναπληρώσεις, έχεις μείνει με μία μόνο ζωή και δεν μπορείς να πατήσεις το pause για να σταματήσεις το παιχνίδι. Κάτι ανάλογο και στην Εγνατία, δε υπάρχει μέρος πουθενά για να σταματήσεις, δε μπορείς να κάνεις ούτε ένα pit stop για βενζίνη, τσιμπολόγημα, ξεκούραση και τουαλέτα.

Μετά από λίγη ώρα εμφανίστηκε η υπερταμπέλα
που θα με γύριζε πίσω στο σπίτι μου στη Θεσσαλονίκη! Κόμβος Πολυμύλου! Πατάτες! Γιούπι! Στρίβω, βγαίνω από την Εγνατία, φτάνω σε ένα τοίχο που έλεγε δεξιά Βέροια, αριστερά Κοζάνη. Με τη λογική να γυρίσω προς τα πίσω στρίβω δεξιά για Βέροια. Εσείς τι θα κάνατε; Θα πηγαίνατε για Κοζάνη; Μοιραίο λάθος! Ο δρόμος με ανεβάζει στο βουνό, δεν υπάρχει τίποτα ζωντανό τριγύρω, ίσως κάποια μυρμηγκάκια που δεν ξέρουν από navigation, έχει νυχτώσει και αρχίζει κάνει πολύ κρύο και πόσο να σε ζεστάνει ένα κοντομάνικο; Τσούκου τσούκου, προχωράω και ευτυχώς βρίσκω κάποιους βοσκούς που έχουν διαφωνία για το πού πρέπει να πάω: "Να συνεχίσεις κοπελιά, αυτός είναι ο παλιός δρόμος για Βέροια" "Όχι, θα κάνει δέκα ώρες. Να κατέβει από το βουνό και να πάει από αλλού". Όταν συμφώνησαν, μου ανακοίνωσαν το σωστό δρόμο.

Θυμάστε πριν λίγο που σας είπα ότι βγαίνοντας από την Εγνατία είχε πάνω στον τοίχο ταμπέλα αριστερά προς Κοζάνη; Ε, εκείνη έπρεπε να είχα ακολουθήσει για να πάω Θεσσαλονίκη! Και αν την ακολουθούσα, έπρεπε να ήξερα και ένα άλλο μυστικό. Ο δρόμος αυτός σε περνάει κάτω από τη γέφυρα και σε βγάζει σε ένα σημείο χωρίς πινακίδες, όπου πρέπει να αγνοήσεις ένα ξεχασμένο σήμα "απαγορεύεται η στροφή αριστερά" και να στρίψεις, για να βγεις σούμπιτη στην Εγνατία στο ρεύμα για Θεσσαλονίκη. Αλλά αν δε στο πει κάποιος, δε το κάνεις από μόνος σου νομίζοντας ότι μπαίνεις σε μονόδρομο.





19 Οκτωβρίου 2008

Ιστορίες από το Freiburg (Μέρος 2ον)

Οι Κυριακές στο Freiburg είχαν προκαθορισμένο πρόγραμμα. Αν δε λείπαμε εκτός πόλης, εκτός χώρας για Σαββατοκύριακο, πηγαίναμε για αυτό το τρέινσπότινγκ, που λέμε και στο χωριό μου. Παίρναμε με τη Runz φωτογραφικές μηχανές, Brezel και κρουασάν, τις ελληνικές τετράπαχες Σαββατιάτικες εφημερίδες από το σταθμό (ναι, Σαββατιάτικες, στη Γερμανία φτάνουν με μια μέρα καθυστέρηση, και αφήνουν άφωνους τους Γερμανούς στα Kiosk με τα πολλά ένθετά τους) και πηγαίναμε στα γύρω χωριά για καφέ ή Schokolade. Όταν τέλειωνε ο καφές, θρονιαζόμασταν στο σταθμό του χωριού την ώρα που θα περνούσαν Cargo και Ιντερσίτι Εξπρές (εξπρές, όχι τίρτι πίρτι σαν εδώ) και περιμέναμε να περάσει βολιδάτο χωρίς να σταματήσει και να πάρει ο αέρας τα καπέλα, τα σκουφιά και τα κασκόλ μας και κλικ κλικ να το βγάλουμε φωτογραφίες και να τραβήξουμε βιντεάκι. Ββββζζζζζζούνγκ! Ναι, ναι, σας καταλαβαίνω, δεν έχετε άδικο αν την κοπανήσετε τρέχοντας από το μπλογκ αυτό, αλλά με το μπαρδόν: ο Ντάνι Μπόιλ που το έκανε ταινία, καλύτερος είναι;

Αγαπημένο χωριό για παρακολούθηση τρένων ήταν το Emmendingen. Τσουπ τσουπ οι δυο Κυριακοαργόσχολες κουβαλιόμασταν στο σταθμό και περιμέναμε τον σίφουνα. Ώσπου μια μέρα...

Ε, τι; Ώσπου μια μέρα η Runz έλειπε και πήγα μόνη μου. Η Schokolade μου τέλειωσε και κατά τις τρεις στρογγυλοκάθησα στο σταθμό. Δεν υπήρχε κανένας άλλος, ο σταθμός ήταν μικρός και δεν θα περνούσε τρένο για Freiburg για τουλάχιστον μία ώρα. Έβγαλα λοιπόν τις εφημεριδούλες και περίμενα να περάσει το υπερτρένο. Με εντόπισε όμως ο σταθμάρχης και με λυπήθηκε, νομίζοντας ότι περιμένω άδικα το επόμενο τρένο για Freiburg. Και έβγαλε ανακοίνωση από τα μεγάφωνα: "Το επόμενο τρένο για Freiburg θα περάσει στις 4:30". Εγώ συνέχισα το χαβά μου. Ο σταθμάρχης ήλπιζε να φύγω και να ξαναέρθω σε μιάμιση ώρα για να πάρω το τρένο μου. Αλλά μπα. Μετά από λίγο, ξαναβγάζει ανακοίνωση αποκλειστικά για μένα: "Το επόμενο τρένο για Freiburg θα περάσει στις 4:30". Αυτό συνεχίστηκε για αρκετή ώρα, πήγε 4:30 και με ξεφορτώθηκε ο σταθμός και ο σταθμάρχης.

Όλα αυτά τα θυμήθηκα σήμερα, γιατί κάποιον Οκτώβρη πριν λίγα χρόνια προσγειωθήκαμε με τη Runz στο Freiburg μαζί με όλη την προίκα μας και περάσαμε υπέροχα.

video