3 Φεβρουαρίου 2008

Σαν βγεις στον πηγεμό για το youth hostel...

Φτάσαμε κατά τις 6 το απόγευμα στον κεντρικό σταθμό της Ρώμης, Roma Termini, με την Μάκι (ξαδέρφη μου) και πήγαμε ντουγρού στο καρτοτηλέφωνο για να αναζητήσουμε δωμάτιο. Παρακάμψαμε όλους αυτούς που μοίραζαν φυλλάδια με ξενοδοχεία και διαλαλούσαν τις τιμές τους. Τόση έρευνα είχαμε κάνει στο ίντερνετ για να φτιάξουμε τον κατάλογο με τα φτηνά hostels στην Ρώμη, και μάλιστα σε προ dsl εποχή (πιρι πιρι μέχρι να ανοίξουν οι σελίδες). Δεν θα πήγαινε χαμένος τόσος κόπος! Θα βρίσκαμε δωμάτιο από τη δική μας λίστα!

Μετά από καμιά δεκαπενταριά τηλεφωνήματα με τον ίδιο διάλογο πάντα να ηχεί στα αυτιά μας (“-Hello, do you have room for two for tonight? - No! - OK, thank you.”) φτάσαμε και σε ένα που είχε το μεγάλο πλεονέκτημα να βρίσκεται ακριβώς πίσω από τον σταθμό. Ε, δίπλα είναι! Ας πάρουμε και σ' αυτούς. Λέει: “έχουμε δωμάτιο άδειο και μικρό, και μάλλον χωράτε δύο άτομα. 36 ευρώ. 18 το άτομο. Προσφέρεται και πρωινό.” Δεν μπορούσαμε να ψάξουμε άλλο, είχε πάει εφτά η ώρα και δεν ήταν πολύ καλή η ιδέα να κοιμηθούμε στον σταθμό! Ούτως ή άλλως, για 3 νύχτες για ύπνο μόνο το θέλαμε, δε θα το αγοράζαμε κιόλας. Θα είχε και πρωινό. Πόσο άβολο μπορεί να ήταν; Βγήκαμε, λοιπόν, από το σταθμό σε μια γειτονιά με μεθυσμένους και ναρκομανείς. Ποτέ δεν κατάλαβα, γιατί σε όλες τις πόλεις οι γειτονιές γύρω από το σταθμό είναι πάντα υποβαθμισμένες και κακόφημες; Γιατί να μη συμβαίνει το ίδιο και γύρω από τα αεροδρόμια, και εκεί είναι γεμάτα σκυλάδικα και κλάμπ;


Βρήκαμε εύκολα και το κτίριο με το hostel, Via Milazzo 14. Friendship place λεγόταν. Η πολυκατοικία παλιά, και η πόρτα του ασανσέρ δεν άνοιγε. “Δε λειτουργεί το ασανσέρ”, ακούστηκε μία φωνή από πίσω μας. Οπ, ελληνικά μιλούσε! Ήταν μια Ελληνίδα που έμενε στο hostel με τον αδερφό της και θα πήγαιναν Ολλανδία για να δουλέψουν σε ένα φούρνο (?). “Τι; Σας είπε ότι έχει δωμάτιο; Μήπως εννοεί εκείνο το μικροσκοπικό; Κορίτσια, θα απογοητευτείτε. Αλλά δε χάνετε τίποτε να ανεβείτε να δείτε.” Όντως, ούτε ένα γραμμάριο δε χάσαμε ανεβαίνοντας στον τρίτο με τις βαλίτσες. Αλλά τι να κάνεις, για 3 νύχτες για ύπνο μόνο το θέλαμε, δε θα το αγοράζαμε κιόλας. Θα είχε και πρωινό.


Φτάσαμε στο ρημαδοχόστελ, ανοίγουμε την πόρτα και αντικρίζουμε ότι πιο καταθλιπτικό σε διακόσμηση και ύφος. Όλοι οι τοίχοι γεμάτοι μπαρόκ ζωγραφιές με θέμα την Ρώμη, διάφορα τζίντζιλα μίντζιλα κρέμονταν από παντού και ο χώρος πολύ μικρός και όχι ιδιαίτερα καθαρός (και λίγα λέω). Εντάξει, για 3 νύχτες για ύπνο μόνο το θέλαμε, δε θα το αγοράζαμε κιόλας. Θα είχε και πρωινό. Ζητάμε να μας δείξει το δωμάτιο που θα μέναμε. Σπρώχνει μια πόρτα που για να χωρέσει να ανοίξει, έσπαζε στη μέση. Και αντικρίζουμε το απίστευτο. Ήταν ένα δωματιάκι με ένα ράντζο κολλημένο στον ένα τοίχο και περίσσευε ίσα ίσα χώρος στο πλάι για να περάσεις περπατώντας στο πλάι με φάτσα στον άλλο τοίχο. Κοίταζα μια το δωμάτιο, μια την Μάκι. Απόγνωση. Συν τοις άλλοις, πάνω από το προσκέφαλο του ράντζου, κρεμόταν και ένα κουτί, που εκ των υστέρων και αφού έφτασε μετά από χρόνια και εδώ αυτή η τεχνολογία, κατάλαβα ότι ήταν λέβητας φυσικού αερίου! Όταν μας είπε ότι χωράμε 2 ατόμα, τι περίμενε ότι θα έρθουν; Στρουμφάκια; (η πόρτα του δωματίου φαίνεται δεξιά από τον τύπο, κάτω από την καμάρα).



Η ώρα ήταν περασμένη και δεν είχαμε καμία διάθεση να γυροφέρνουμε βραδιάτικα στην απαίσια γειτονιά. Άλλωστε για έναν ύπνο θα μέναμε, και στον ύπνο δεν καταλαβαίνεις και πολλά! Αποφασίσαμε να μείνουμε εκεί. Δώσαμε διαβατήρια για να σημειώσουν τα στοιχεία μας και μας έδωσαν πίσω δύο μικρά χαρτάκια. Ήταν λέει κουπόνια για να μπούμε μισή ώρα στο ίντερνετ! Θέλοντας να φύγουμε από την κατάθλιψη, κατεβήκαμε στο ισόγειο όπου ήταν η συνέχεια της εκπληκτικής αυτής ξενοδοχειακής επιχείρησης και βρίσκονταν εκεί τα πλυντήρια και οι υπολογιστές. Κοιτάμε στα χαρτάκια που μας έδωσε, το ένα έγραφε με μουντζουρογράμματα michail και το άλλο gregorious. Τι ήθελε να πει ο ποιητής; Τι είχε κάνει το ούφο ο ρεσεψιονίστας (Θεός να τον κάνει)! Αντί να σημειώσει τα δικά μας ονόματα, σημείωσε των μπαμπάδων μας! Και καλά, δεν κατάλαβε τι σημαίνει το father's name στο διαβατήριο, αλλά πίστευε ότι το michail ήταν γυναικείο όνομα;




Να μην τα πολυλογώ, κάναμε ένα ντουζ και πέσαμε να κοιμηθούμε σούπερ στριμωχτά, μπας και ξεχάσουμε τη συμφορά που μας χτύπησε την πόρτα (ή μήπως εμείς της χτυπήσαμε την πόρτα;). Την άλλη μέρα ξυπνήσαμε, είδαμε το πρωινό (καφές και κρουασάν χωρίς σοκολάτα – πού ακούστηκε χωρίς σοκολάτα;) και ξεκινήσαμε την βόλτα στη Ρώμη, που ήταν πολύ ωραία. Αλλά τι να κάνεις; Για 3 νύχτες για ύπνο μόνο το θέλαμε, δε θα το αγοράζαμε κιόλας. Είχε και πρωινό.