26 Δεκεμβρίου 2008

Εξ μας 2008

Ξεκινώντας να βγω ανήμερα Χριστούγεννα στο κέντρο της πόλης για να παραβρεθώ και καλά σε γκαλά για τις ονομαστικές εορτές φίλων, πήρα μαζί μου μία τσάντα και το πνεύμα των Χριστουγέννων. Αφού ξαναματατίμησα τις εορταστικές λιχουδιές που είχαν απομείνει σε τάπερ σφινωμένα μέσα στο ψυγείο (όχι, τα τάπερ δε γιορτάζουν ποτέ και κάθε Χριστούγεννα κάνουν υπερωρίες) έφυγα από το σπίτι.




Μιλιούνια κόσμου μέσα σε αυτοκίνητα διαφόρων μεγεθών και τελών κυκλοφορίας στριμώχνονταν στους δρόμους. Όλοι για Χρήστους και Χριστίνες κατέβαιναν στο κέντρο; Σπίτια δεν είχαν να θρονιαστούν και να αναπνέουν Χριστουγεννιάτικη θαλπωρή ή να δουν σε επανάληψη το εορταστικό με τους Απαράδεκτους;


Λίγες μέρες πριν, κεντρικό υπερσύγχρονο, σούπερ αυτοματοποιημένο και πανάκριβο πάρκινγκ διαφήμιζε: "Όλη τη νύχτα 5 ευρώ". Έτσι, πήρα το αυτοκίνητο για να κατέβω, αλλά μόλις έφτασα είδα ότι είχαν βγάλει τη διαφήμιση - τέτοια μέρα λεφτά θέλουν να βγάλουν κι αυτοί. Έτσι, ίσχυε η κανονική ταρίφα: 5 ευρώ μόνο η πρώτη ώρα και πάει λέγοντας... Απελπισία νούμερο ένα μου χτύπησε το τζάμι, αλλά δε το βαλα κάτω. Έφτασα κοντά στο μέρος που θα πήγαινα και για πολύ καλή μου τύχη περιμένοντας εκεί μπροστά στο φανάρι (και μην έχοντας κάνει παραπάνω από μία φορά γύρω γύρω το εν λόγω τετράγωνο) συμπαθέστατος κύριος πλησιάζει το διπλανό αυτοκίνητο, ξεκλειδώνει, μπαίνει μέσα, ξεπαρκάρει και φεύγει! Και ναι! Παρκάρω στο λεπτό ντάλα κέντρο, μπροστά στο μαγαζί που θα πήγαινα! Μόλις είχε γίνει το θαύμα των Χριστουγέννων!




Μέσα στο μπαρ έχει τρέντυ φατσούλες, κουλ παρέες και η μουσική είναι χαριτωμένη. Κάτσαμε, κάτσαμε, κάτσαμε, μιλούσαμε, ήπιαμε το κατιτίς, άλλοι έτρωγαν τους μεζέδες που σέρβιρε το μαγαζί, είπαμε τα νέα μας και τα ακόμη πιο παλιά μας. Ένα θέμα που μας απασχόλησε με μία φίλη ήταν τα ψηλοτάκουνα σκαμπό. Αυτά, ντες, που έχουν στα μπαρ. Τα συγκεκριμένα είχαν μόνο μειονεκτήματα. Για να σκαρφαλώσεις, έπρεπε να κρατιέσαι σε 15 διαφορετικά σημεία για να μη γλυστρήσεις. Για να μη σαβουρντιστείς όσο κάθεσαι, έπρεπε να κρατάς ευλαβικά ισορροπία, να μην κάνεις απότομες κινήσεις και να μη στριφογυρνάς σα σβούρα. Τα πόδια μας δεν είχαμε κάπου να τα ρημαδοακουμπήσουμε και κρέμονταν σαν τα κλαδιά του δέντρου που βάρυναν από τα στολίδια, με αποτέλεσμα να έχουν πρηστεί και να μη χωράν στα παπούτσια. Τέλος, οι πλάτες μας είχαν γίνει σαν τελικό σίγμα, αφού δεν είχε μία μικρή πλατίτσα αυτό το κακορίζικο σκαμπό να ξαποστάσουμε. Απελπισία νούμερο δύο μου τσούγκρισε το ποτήρι.


Αλλά όλα αυτά τα προβλήματα επισκιάστηκαν από το ότι είχα παρκάρει ακριβώς απ' έξω και μόλις παρακουράστηκα από τις δύσκολες συνθήκες καθισιού, πάτησα το μπιπ μπιπ, ξεκλείδωσα το απεξωπαρκαρισμένο αυτοκίνητο και γύρισα σπίτι.



5 σχόλια:

DR PAKO® είπε...

Άντε και του χρόνου!
Τέτοιες θέσεις παρκαρίσματος... μην τις λες ούτε στον παπά!!!
Τα φιλιά μου, παρκαρισμένα...

Παπίτσα είπε...

Όχι, όχι, δε το είπα στον παπά! Να, μόνο εδώ στο βλογ το γραψα!

Χρόνια πολλά!

Ploutwnios είπε...

"τρέντυ φατσούλες, κουλ παρέες "...

Ξερνάω.

Παπίτσα είπε...

Εεεεε, σας παρακαλώ, ξεράστε πιο πέρα. Μου λερώνετε το μπλογκ!

Α, ξέχασα! Είχε και "πολύ θετικά βάιμπς και πολλούς φάσιον βίκτιμς και σούπερ σόπερς".
Αυτά.

Dimitris είπε...

ψηλοτάκουνα σκαμπό;!