14 Σεπτεμβρίου 2008

Η κλήση σας προωθείται...

Κανονικά δε θα έπρεπε να υπάρχει κανένα πρόβλημα με τη χρήση του νέου κινητού. Αν κρίνει κανείς ότι σαν τέρας γνώσεων πληροφορικής, του ανατέθηκαν καθήκοντα συντήρησης και φροντίδας ,και ενίοτε προδέρμ, των υπολογιστών του γραφείου, θα 'πρεπε να παίζει το κινητό στα δάχτυλά του. Παρ' όλα αυτά, ούτε τηλέφωνο δε μπορούσε να πάρει! Φτωχό μου γλεπόκι...

-Το πήρα απ' το ίντερνετ, μου το 'φεραν σπίτι. Ελπίζω να μη μου βγει σα το ρημάδι.
Κλιτς...κλιτς...κλιτς....πατούσε κουμπιά, έψαχνε στο μενού...
Το πιο δύσκολο ήταν να μην πατήσεις καταλάθος την οθόνη αφής και σε πάει αλλού γι' αλλού στο μενού. Και η ρημάδα πατιόταν συνέχεια, από μόνη της. Σα να την πατούσε κάποιο αερικό. Απαλά, με το τίποτε. Με τη σκέψη και μόνο.

-Πάρε με λίγο να ακούσω πώς χτυπάει!
Ο ήχος τραγικός. Μια μελωδία με κάτι σαν πιάνο, που έμεινε ξεκούρδιστο από τότε που ο Μότσαρτ δεν ήξερε τις νότες και φυσικά δεν ήταν της μόδας τα Mozartkugeln στην Αυστρία.
-Άλλαξέ τον, άλλαξέ τον!
-Κάτσε, το ψάχνω...κλιτς κλιτς...Δεν έχει άλλους ήχους κλήσης.
-Αποκλείεται.
-Ναι, δεν έχει. Μάλλον τους κατεβάζεις από το ίντερνετ τους υπόλοιπους.
-Δηλαδή, αν κάποιος δεν έχει ίντερνετ, θα εύχεται να μη τον καλέσουν ποτέ και γίνει ρεζίλι εξαιτίας του ληγμένου ντορεμί;
-Ξέρω γω, δεν έχει. Να δες και συ.
Και βέβαια είχε κι άλλους ήχους. Πολλούς. Αλλά σε γενικές γραμμές στο ίδιο χάλι με το μίζερο πιανάκι.

-Ουάου, 3.2 πίξελ είναι; Βγάλε καμιά φωτό να δούμε!
-Ε καλά, μια κουβέντα είναι αυτό τώρα. Πρέπει να το ψάξω. Πού είναι η κάμερα; Κάτσε, μην κουνιέσαι, κάτσε ρε συ! Μήπως να το γυρίσω στο πλάι; Κλακ. Α να, βγήκε! Πώς το αποθηκεύω τώρα; Να, το έσωσα. Ωχ, διαγραφή; Ααααχ, πάει η φωτογραφία... Κάτσε να σε ξαναβγάλω.

-Κάτσε να σε πάρω ένα τηλέφωνο. Πες το μου λίγο, γιατί δε σε βρίσκω στον τηλεφωνικό κατάλογο.
............................................κλιτς κλιτς κλιτς...............................................
-Καλεί! Αχ, έκλεισε. Πάτησα την οθόνη με το μάγουλο. Αχ, τι θα κάνω! Ούτε τηλέφωνο δε μπορώ να πάρω.....

-'Εχω αφήσει τα σελοφάν στην οθόνη για να μην γρατσουνιστεί. Θα πάω να πάρω κι άλλα τέτοια σελοφάν, πουλάνε, για να την έχω πάντα καλυμμένη. Δε θέλω να πάθει καμία γρατσουνιά.
Καλά, δε σας λέω τίποτε. Αν είχα κάνει εγώ τέτοια ανακοίνωση, θα είχα ακούσει το δούλεμα της ζωής σου ότι είμαι ιδιότροπη και σπαστικιά. Αλλά το γλεπόκι είναι νορμάλ που θα φοράει μεμβράνη στο κινητό, λες και είναι κολατσιό για να το πάρεις στην εκδρομή.
[.....]

(3 μέρες μετα)

-Έλα ρε, τι κάνεις;
-Προσπαθώ να περάσω τα τηλέφωνά μου, γιατί στο έριξον τα είχα στην κάρτα σιμ, και τώρα βάζω την σιμ και δεν τα βλέπει και δεν ξέρω πώς να τα αντιγράψω. Και θέλω να αντιγράψω και το ημερολόγιο με τις γιορτές και τα γενέθλια και δεν γίνεται, γιατί στο έριξον που είχα πριν.......μπλα.........μπλα.......μπλα...........

3 σχόλια:

Ploutwnios είπε...

Μιλάμε για ούφο, όχι αστεία...

γλεπόκι είπε...

Ούφο και μπούφο..

Παπίτσα είπε...

Μη τα συζητάς πλούτε.
Ούφο με σκούφο είναι.
Καμία σχέση με τα ούφο που ξέρεις μέχρι τώρα.Παρεμπιπτόντως.