30 Αυγούστου 2008

Την εργασία σου και σ' άλλο αεροπλάνο, φτωχή ζητιάνα!

Πόσο καλοντυμένος μπορείς να γυρνοβολάς όταν κάνεις τουρισμό; Πόσο μάλλον όταν κάνει και κρύο και έχεις τυλιχτεί με ένα πασμινοειδές για να μη σου πέσουν τα αυτιά από το κρύο. Και φυσικά δε νοείται τουρίστας χωρίς μπαγάζια. Εκείνη τη μέρα, δατ ντέι (γιατί μας διαβάζουν και ξένοι), βγήκα από το τρένο, αναδήθηκα στην επιφάνεια και έκανα ένα πεντάλεπτο ααααααααααα, έχοντας το κεφάλι ψηλά, το στόμα ορθάνοιχτο και στριφογυρνώντας στο ίδιο σημείο γύρω από τον άξονά μου, μέχρι να δω πού τελειώνει όλη αυτή η ουρανοξυστίλα.

Κουβαλούσα ένα σακίδιο στην πλάτη και άλλο ένα κρεμόταν μπροστά, και τα μαλλιά μου τα είχε μπουρδουκλώσει ο ασταμάτητος αέρας. Λογικό, αφού στη Windy City, ο αέρας δε σταματάει ποτέ. Ήμουν σε ένα άλφα χάλι, δε λέω. Προσπαθώντας να προσανατολιστώ, πάω να ρωτήσω έναν περαστικό καλοντυμένο προς τα πού είναι το κέντρο. Ποτέ δεν περίμενα ότι θα φάω πόρτα. Με το excuse me που ξεστόμισα, με πέρασε για άστεγη και νομίζοντας ότι ζητιανεύω με προσπερνάει με ένα ξερό "Δεν έχω λεφτά". Τσιφούτη!!!




Ετοιμαζόμασταν σύσσωμο το τρελό παρεάκι στη σχολή για το συνέδριο. Η εργασιάρα που είχα γράψει, εντελώς αντικειμενικά, θα έπρεπε να πάει, κατευθείαν και χωρίς να περάσει από κρίση, για παρουσίαση. Σε μία λαμπρή τελετή με πυροτεχνήματα, σημαιοστολισμούς, ορχήστρα να παίζει χαρούμενες μελωδίες και τον κόσμο να χορεύει στο τέλος σε λάτιν ρυθμούς. Μολαταύτα, για άγνωστη μέχρι στιγμής αιτία, ο προφέσορας ξέχασε να την στείλει με email. Πανικός. Η εργασιάρα δεν θα πήγαινε ταξιδάκι, άρα ούτε και εγώ. Είχα φάει για άλλη μια φορά πόρτα. Το καλό είναι ότι κάναμε ατέλειωτη πλάκα με το γλεπόκι με όλα αυτή την ιστορία. Οργανώσαμε μαζί το δικό μας συνέδριο, το οποίο θα ήταν αφιερωμένο σε μένα και στην εργασία μου. Τελικά, η εργασία εστάλη, έγινε δεκτή στο κανονικό συνέδριο και όλα ήταν περίφημα. Τα πυροτεχνήματα, η ορχήστρα και τα σημαιάκια.



Ανεβήκαμε με τον Mike στο ολοκαίνουριο τζιτζιλόνι αεροπλάνο και μέσα στην τρελή χαρά μου που θα φεύγαμε ταξιδάκι, δεν έκλεισα το στόμα μου από τη στιγμή που έφυγα από το σπίτι. Όλοι είχαν θρονιαστεί στις θέσεις τους και περιμέναμε να φύγουμε. Η πάρλα συνεχιζόταν ακάθεκτη και ο Mike δεν άντεξε και ξεστόμισε: "Θα πω να σε κατεβάσουν από το αεροπλάνο!". Και ακούγεται μια φωνή από το πίσω κάθισμα: "Ναι, ναι, ανοιχτές είναι ακόμη οι πόρτες!"




9 σχόλια:

Argy είπε...

tzitziloniii aeroplano naoumm
hahahhaha... akou ekei tzitziloniii:P

ο αποτέτοιος είπε...

τελικά; σας κατεβάσαν;

Παπίτσα είπε...

Κατεβαίνει βρε η παπίτσα από τα αεροπλάνα;;;;;;;;

γλεπόκι είπε...

Γιατί μπαίνεις σε αερόπλανα και δε χρησιμοποιείς τα φτερά σου παπίτσα?Μπορεί να πετύχεις και τον Νιλς Χόλγκερσον εκεί έξω.
Όταν λες 'κόσμος' που θα χόρευε στο πάρτυ σε λάτιν ρυθμούς εννοείς την γνωστή και μι(φα σολ λα) εξαιρετέα?

Παπίτσα είπε...

Ναι, ναι, ναι! Εννοώ την - χορευω όλα τα τραγούδια λάτιν κι ας είναι και Καλαματιανό - Τζονιμπερντ.
Αλλά τελικά δε χορέψαμε, κρίμα, κρίμα, κρίμα!

Ploutwnios είπε...

Άσε μας, ρε ζητιανάκι...

Παπίτσα είπε...

@ ploutwnios: Βρε μπας και ήσουν εσύ τελικά στο πίσω κάθισμα;

γλεπόκι είπε...

Πτου, μας κατάλαβες. Εμείς ήμασταν τελικά.

Παπίτσα είπε...

Ποιοι "εμείς" γλεπόκι;
Εσύ και ο ploutwnios?
Αποκλείεται. Ούτε εσύ αντέχεσαι με τίποτε! Εσένα θα έλεγε πρώτα ο ploutwnios να κατεβάσουν!