30 Ιουλίου 2008

33 ώρες απύθμενης βαρεμάρας (παρτ του)

Σερνάμενη κουνάμενη πέρασα όλες τις συμπληγάδες πέτρες που συνάντησα στο διάβα μου. Από έλεγχο σε έλεγχο. Βγάλε μπουφάν, βάλε μπουφάν. Βγάλε παπούτσια, βάλε παπούτσια. Άνοιξε την τσάντα, κλείστην. Μπιπ μπιπ, χτυπάει η ζώνη, όχι χτυπάνε τα σκουλαρίκια, όχι χτυπάει το κινητό, όχι χτυπάει ένα ευρώ στην τσέπη. Πάντα νομίζεις ότι έχεις ξεφορτωθεί όλα αυτά τα τζίγκιλι μίγκιλι που κάνουν το μηχάνημα να τσιροκοπάει, αλλά δεν... Δυο απανωτές φορές για πρώτη φορά στη ζωή μου είδα Γερμανό να κάνει χιούμορ. Ο πρώτος αστυνομικός που δίνει οδηγίες πριν το σωματικό έλεγχο: "Δώστε μου κλειδιά, κέρματα, ζώνη, αιχμηρά αντικείμενα και το τηλέφωνό σου, γίνεται;" "Μπα..., όχι!" "Κρίμα.....!". Και στο καπάκι ο επόμενος συνάδελφός του αρχίζει να τρέφει υποψίες ότι ο κύριος Πάπιος μου περιέχει κάτι ύποπτο. Τον πάει σε ένα άλλο δωμάτιο, και τον ξεψαχνίζει με ένα άλλο μηχάνημα. Και ξαφνικά γυρίζει σε μένα και μου κάνει κουνώντας το παπί: "Κουάκ κουάκ κουάκ!!!"

Ό,τι ερώτηση δεν είχα απαντήσει ποτέ στη ζωή μου την απάντησα στους καλούς αυτούς κυρίους που θέλαν να μου τη σπάσουν στους άπειρους ελέγχους. "Και γιατί πάτε στην Αμερική;", "Πού θα μείνετε εκεί που θα πάτε;", "Μα καλά, ο υπολογιστής μου λέει ότι σπουδάζετε. Πώς αφήνετε για 3 βδομάδες τις σπουδές σας;" (μου την είπε, αλλά πού να ξερε πώς έχουν τα πράγματα εδώ στο χωριό μας με τα πανεπιστήμια, που τη μια είναι ανοιχτά, και την άλλη κλειστά), "Ποιο είναι το θέμα της διατριβής σας;" (ναι, το ρώτησαν και αυτο!) κτλ κτλ. Και πολλά άλλα. Μα πάρα πολλά.



Μπαίνω στο τελευταίο αεροπλάνο, στο οποίο έπρεπε να μείνω θρονιασμένη στη θέση μου για 9 ώρες. Αλλά όλοι με είχαν καθησ
υχάσει: Α, περνάει η ώρα. Θα φας, θα πιεις καφε, θα δεις ταινίες, θα σε πάρει και ο ύπνος, ούτε που θα το καταλάβεις πότε θα φτάσεις. Έλα όμως που το κατάλαβα! Κάθε τόσο κοιτούσα απ' το παράθυρο. Θάλασσα. Είχαν περάσει 2 ώρες μόνο και νόμιζα ότι είχε περάσει ολόκληρη μέρα. Και όσο περνούσε η ώρα, ένιωθα το αεροπλάνο να μικραίνει και τη θέση μου να στενεύει. Κάτω ακόμη θάλασσα. Ευτυχώς πλησίαζε η ώρα του φαγητού. Σλουρπ. Μακάρι να ήταν όλα τόσο νόστιμα όσο φαίνονταν στο μενού που μας μοίρασαν. Δε μ' ένοιαζε τόσο το φαϊ, όσο το μπράουνι που είχε στο τέλος! Το οποίο αποδείχτηκε ότι ήταν ένα μικροσκοπικό κομματάκι. Και η θάλασσα το χαβά της.


Είχα εναποθέσει τις ελπίδες μου στο ότι θα δω ταινίες και θα περάσει η ώρα. Αλλά μάταια. Η μία ταινία ήταν το Rocky Balboa και η άλλη το Μια νύχτα στο μουσείο. Η μία χειρότερη από την άλλη. Καμία ελπίδα με τις ταινίες. Το χειρότερο ήταν ότι η γειτόνισσά μου δεν μου είπε κουβέντα. Η βουβαμάρα μου με είχε φτάσει σε σημείο απελπισίας. Κάτω τέλειωσε η θάλασσα και άρχισαν τα χιόνια. Πολύ χιόνι. Βουνό και χιόνι. Καναδάς λέει. Μετά από πολύ ώρα ξανακοιτάω και βλέπω σπιτάκια, δεντράκια, γκαζόν όλα το ένα δίπλα στο άλλο τακτοποιημένα και καμπύλα δρομάκια να τα ενώνουν. Ναι λοιπόν, έφτασα σίγουρα Αμερική! Και τότε γυρνάω στη διπλανή μου καταενθουσιασμένη: "Αχ, σπίτια με γκαζόν, δέντρα, γκαράζ και μπασκέτα! Είναι ακριβώς όπως στις ταινίες!!!!!". Κόκκαλο η τύπισσα. Για μένα όλα αυτά ήταν ταινία, για αυτήν ήταν συνηθισμένο. Στη γη ξαναπάτησα μετά από αιώνες. Και συνειδητοποίησα ότι όντως, στην Αμερική όλα μα όλα είναι ακριβώς όπως στις ταινίες.




8 σχόλια:

DR PAKO® είπε...

Και τί? Σεεε άρεσε τελικά? Πες, ντε!
Πάντως, όσο λίγο και αν σε ξέρω, γιατί αυτό το σημείο δεν το πιστεύω? :
"Η βουβαμάρα μου με είχε φτάσει σε σημείο απελπισίας." Μπααα!!!
Τα φιλιά μου, americanικα...

Παπίτσα είπε...

Με άρεσε, καλά ήταν! Είπα ντε!
Γιατί δε το πιστεύεις;
Τόσες ώρες χωρίς να μιλήσω... Τρομακτικό!

γλεπόκι είπε...

Όλα είναι ακριβώς όπως στις ταινίες?Ποιές ταινίες?Το Ρόκι και το Νύχτα στο μουσείο?Μά'αστα.Τώρα έχω άποψη για το αμέρικα.

Παπίτσα είπε...

Μπα, τόσο ξύλο όσο πέφτει στα κλαμπ της Μυκόνου δεν πέφτει ούτε στο Ρόκι ούτε στο αμέρικα!

Spy είπε...

Kουάκ;;;
Eίπε κουάκ;

Mα αυτό έπρεπε να το έχετε τραβήξει σε βίντεο και να κάνετε ανάρτηση...

Πάλι καλά που γυρίσατε πάντως και δεν σας κράτησαν εκεί. Aκόμα θα περνάγατε από έλεγχο εσείς και ο Πάπιος σας...

Παπίτσα είπε...

Η κατάσταση ήταν λίγο...πώς να το πω...ολίγον τι τεταμμένη (ψιλολάθος λέξη), για να τραβάω βιντεάκια τον Γερμανό Αστυνομικό (Παναγιά μου, και μόνο που είπα τη λέξη σκιάχτηκα! Μμπππρρρρ!).

Ploutwnios είπε...

Πού είναι το πλούσιο φατσοβιβλιοφωτογραφικό υλικό, (τολμώ να πω) ρε;

Παπίτσα είπε...

Πού είναι για;
Δεν υπάρχει υλικό!