12 Ιουνίου 2008

33 ώρες απύθμενης βαρεμάρας (παρτ ουάν)

Ποτέ δε φαντάστηκα ότι θα έπρεπε να περάσω ώρες ατέλειωτες, 33 συνολικά, χωρίς να έχω κάποιον να μιλήσω (!) και χωρίς να έχω κάτι συγκεκριμένο να κάνω. Δε λέω, είχα συνταξιδιώτη, αλλά δε μιλούσε!





Όσο μεγάλο και διάσημο να είναι το αεροδρόμιο της Φρανκφούρτης, κανένας δεν προνόησε έναν τρόπο να απασχολεί τους ξημεροβραδιάζοντες εκεί μέσα. Έφυγα από Θεσσαλονίκη στις 2 το μεσημέρι, και έφτασα στις 4 περίπου στη Γερμανία (άλλαξα κάλτσες, γιατί ανακάλυψα μια μικροσκοπική τρυπίτσα και δεν ήθελα να γίνω ρεζίλι στο σωματικό έλεγχο τριών χωρών) ξεφορτώθηκα πατ κιουτ τα συμπράγκαλά μου στο τσεκ ιν να είναι έτοιμα για την αυριανή πτήση, και μετά; Μετά το χάος! Κατέβηκα βόλτα κάτω στην πόλη, βράδιασε, και μετά; Το χάος και πάλι.



Γύρισα στο αεροδρόμιο και καθυστερούσα όσο το δυνατό περισσότερο το βραδυνό μου φαγητό, για να μην τελειώσουν τόσο γρήγορα οι δραστηριότητές μου. Βρήκα και ένα διαφημιστικό λάπτοπι με ίντερνετ (με χαλασμένο touchpad, που συνέχεια έκλεινε ξαφνικά τα παραθύρια και μου σπαγε τα νε
ύρα), και έπιασα πάρλα με τον Mike. Το λάπτοπι πάνω σε ένα σταντάκι, δεν είχε να κάτσω, ήμουν και νηστικιά, άρχισα να ζαλίζομαι απειλητικά και απελπιστικά. Μετά από λίγο και λόγω διαφοράς ώρας, ο Mike έπρεπε να πάει για ύπνο και εγώ για φόρτιση.



Ήταν λίγα λεπτά πριν τις έντεκα όταν θρονιάστηκα σε ένα καφε-μπαρ-εστιατόριο, και κατέληξα σε μία λαχταριστή μακαρόναδα που είχε στον κατάλογο (θα προέκυπτε ενεργειακό πρόβλημα αν δε την έτρωγα αμέσως).
Ανακοινώνω στη Γερμανίδα σερβιτόρο ότι θέλω την μακαρονάδα, και μου απαντάει με ύφος που αντέγραψε από τον παππού της που σίγουρα ήταν στα ες ες ότι "η κουζίνα έχει κλείσει, και αν θέλετε μπορείτε να πάρετε ποτό και να το πιείτε μέχρι τις έντεκα, γιατί θα κλείσουμε εντελώς". Τι ποτό μαντάμ; Εδώ λέμε λιποθυμάω. Σηκώνομαι φεύγω. Το διπλανό φαγάδικο ήταν μεξικάνικο και είχε μπουφέ. Δεν μπορούσαν να μου πουν ότι έκλεισε η κουζίνα. Τα έβλεπα τα φαγητά. Κι όμως. "Λυπάμαι, η κουζίνα έχει κλείσει." " Τι έχει κλείσει; Κι αυτά εδώ τι είναι;"." Εεεε, ξέρετε...δεν...". "Κοιτάξτε, πρέπει να πάρω την αντιβίωσή μου αμέσως (μούσι), και ξέρετε δε γίνεται με άδειο στομάχι. Βάλτε μου σε ένα πιάτο ότι πιάσει το χέρι σας, θα τα φάω σε πέντε λεπτά και θα φύγω, καλα;;;;;;;;;". Και έτσι βρέθηκαν τα ρημαδομεξικάνικα τσίλι μέσα στο τελείως άδειο στομάχι μου...





Η κίνηση στο αεροδρόμιο είχε μειωθεί απότομα μετά τις δώδεκα. "Ε θα διαβάσω το βιβλίο μου θα περάσει η ώρα." Πήρα και κάτι γερμανικά κοσμοπόλιταν για να τσεκάρω αν είναι τόσο άθλιο το περιοδικό και στη Γερμανία, και θρονιάστηκα. Η ώρα όχι απλά δεν περνούσε, αλλά ένιωθες ότι κάποιος προσθέτει μισή ώρα κάθε 10 λεπτά. Ο χρόνος είχε σταματήσει. Από τη βαρεμάρα, πήγαινα με πολύ αργό βήμα κάθε μισή ώρα να πλύνω τα χέρια μου, τα δόντια μου και να χτενίσω τα μαλλιά μου. Με τόσο χτένισμα, είχα εξουδετερώσει και τον παραμικρό κόμπο μέσα στα μαλλιά μου. Και η τερηδόνα είχε γίνει πια παρελθόν.









Είχαν μείνει κάτι τελευταίες αφίξεις που περίμενα εναγωνίως να φτάσουν, και κοιτούσα εξονυχιστικά τους επιβάτες λες και περίμενα να παραλάβω κάποιον. Άρχισα να βγάζω φωτογραφίες για να περάσει η ώρα, αλλά τελικά δεν πέρασε τίποτε. Προσπάθησα να μην κοιμηθώ, για να κοιμηθώ στο αεροπλάνο πιο εύκολα. Ήπια έναν εσπρέσο (δεν πίνω ποτέ καφέ) σε ένα ιταλικό καφέ, που ο Ιταλός μαγαζάτορας, σίγουρα θα τον έλεγαν Τζουζέπε, είχε κάνει ήδη την λάντζα και σκούπιζε και τα τελευταία φλυτζάνια. Πάει και ο εσπρέσσο. 2 η ώρα πλέον, και η μουρλή με το παπί στην πλάτη περιφερόταν, δεν είχα να κάνω απολύτως τίποτα. Σαν άλλος Τομ Χανκς, την έπεσα τελικά σε ένα κάθισμα, περιμένοντας τον Μορφέα. Κλάιν ύπνο έκανα. Άνοιγα συχνά πυκνά τα μάτια και έβλεπα το συνεργείο καθαρισμού που με ηλεκτρική σκούπα καθάριζε κάτι χαραμάδες στις ψευδοροφές. Αυτά γίνονται μόνο στη Γερμανία.



Είχα βάλει και ξυπνητήρι, τρομάρα μου, μην τυχόν κοιμηθώ τόοοοσο βαριά και χάσω το αεροπλάνο. Ο Μορφέας δεν εφημέρευε εκείνη τη νύχτα για να έρθει να με κοιμήσει, έμεινα ξάγρυπνη και μέσα σε μία τραγική ζάλη, με μαύρα μάτια από την αυπνία, σα ζόμπι, αλλά με καλοχτενισμένα μαλλιά και αστραφτερά δόντια, πήγα στον έλεγχο διαβατηρίων. (του μπι κοντίνιουντ....)






5 σχόλια:

Vasilis είπε...

pou pigenes re si papitsa?

min perasi kanas minas gia na kanis update to blog :)

lol

Vasilis

ο αποτέτοιος είπε...

καλησπέρα. δε μου λέτε τι θα γίνει με το μπλογκ σας; δε φτάνει που κάνετε ένα ποστ το μήνα (απότι είδα), γράφετε σχεδόν μόνο για τα ταξίδια σας με αποτέλεσμα εμείς οι πτωχοί πλην τίμιοι αταξίδευτοι να ζουλεύουμε! ορίστε μας!

Παπίτσα είπε...

@Vasilis: Προσεχώς η απάντηση στο καίριο ερώτημα: "πού πήγαινες ρε συ παπίτσα;"......

@αποτέτοιος: Χμ, καλ' ομελέττα κι έρχεται...

NEFELOMATA είπε...

Ο Μορφέας δεν εφημέρευε ούτε σήμερα τη νύχτα για να έρθει να κοιμίσει εμένα, έτσι διαβάζω το ποστ σου και σκέφτομαι ότι δεν είμαι ο μόνος άνθρωπος στον κόσμο που έχω μια ακόμα δύσκολη νύχτα.

ο αποτέτοιος είπε...

ομελέτα; τι, θα αρχίσεις ποστ με συνταγές τώρα;