26 Μαΐου 2008

Ο Γάλλος, ο Θωμάς, η Κινέζα και άλλοι.

Αν γινόταν ένας διαγωνισμός και μπορούσαν να μετρηθούν οι φορές που έχει πάρει κάποιος το λεωφορείο, νομίζω ότι θα έβγαινα στην πρώτη πεντάδα! Από μικρή με τη μαμά για βόλτα στην αγορά, μέχρι σήμερα, έχω μάθει απέξω ποιος ανεβαίνει και ποιος κατεβαίνει...


Τραγική φιγούρα βγαλμένη από το παρελθόν είναι ένας νεαρός που ξεπήδησε από ταινία του '50, τόσο παλιά, από αυτές που πρώτα ανοιγοκλείνουν το στόμα οι ηθοποιοί και μετά ακούγεται ο ήχος. Παντελόνι παλιομοδίτικο, με το πουκάμισο από μέσα, χαρτοφύλακας σαν αυτούς των καθηγητών σε σχολεί
ο με μαθήτρια την Βουγιουκλάκη, γυαλιά μυωπίας που αποσύρθηκαν από την αγορά εδώ και αιώνες, μαλλί γλυμένο όλο πίσω (φουλ στο "brylcreem"), μουστάκι λίγο πιο μεγάλο από του Χίτλερ, και το κλου: τεράστιο χρυσό δαχτυλίδι. Ο νεαρός αυτός, που σίγουρα κάποια χρονομηχανή ξέχασε να τον μαζέψει πίσω στην εποχή του, πάντα στέκεται όρθιος στο άδειο λεωφορείο, και μόλις κατέβει αρχίζει το τρεχαλητό.

Πολύ παλιότερα έβλεπα έναν ολοστρόγγυλο τύπο να ανεβαίνει περίπου στα μέσα της διαδρομής, με χαρακτηριστική φάτσα και μαύρα, κοκκάλινα, ορθογώνια γυαλιά. Διάβαζε και μία ροζ γαλλική εφημερίδα. Αυτομάτως βαφτίστηκε Γάλλος. Τον συναντούσαμε συχνά, αλλά για πολλά χρόνια εξαφανίστηκε...Όταν πρόσφατα τον ξαναπέτυχα, πήρα τη μαμά μου τηλέφωνο να της πω το σημαντικότατο νέο οτι είδα τον Γάλλο. Είναι δικηγόρος, από τότε τον πετυχαίνω στη στάση μπροστά στα δικαστήρια με χαρτοφύλακα. Αλλά μάλλον έγινε πλούσιος και διάσημος, γιατί δεν την παλεύει άλλο να περιμένει το λεωφορείο και παίρνει ταξί. Φοράει ακόμη τα ίδια γυαλιά, αλλά σίγουρα πλέον θα είναι γκούτσι.

Με έναν άλλο παίρναμε το ίδιο πρωινό λεωφορείο, κατεβαίναμε στην ίδια στάση και από εκεί κάναμε μετεπιβίβαση στο ίδιο λεωφορείο για δυτικά. Κάθε πρωί η ίδια φάτσα. Θα νόμιζε ότι τον παρακολουθώ. Μια χρονιά, την Τρίτη μετά το Πάσχα ο τύπος κουβαλόυσε κουτί με γλυκά, και από εκεί βγήκε το συμπέρασμα ότι τον λένε Θωμά (ούτε Αναστάση, ούτε Λάμπρο, δεν ξέρω γιατί απορρίφτηκαν αυτά τα ονόματα). Την επόμενη χρονιά ο Θωμάς δεν έφερε γλυκά όμως. Άρα δε τον έλεγαν Θωμά, αλλά Γιώργο που ήταν κινητή γιορτή. Αλλά είχε ήδη βαφτιστεί Θωμάς, και αυτό δεν άλλαζε. Ένα μεσημέρι μπήκα σε άσχετο λεωφορείο, θρονιάστηκα σε μια θέση, και γύρισα να δω στο παράθυρο, ανακαλύπτοντας ότι δίπλα μου καθόταν ο Θωμάς. Μικρή που είναι η πόλη μας...

Με την Κινέζα (μια κυρία με πολύ σχιστά μάτια) παίρναμε το ίδιο πρωινό λεωφορείο όταν πήγαινα ακόμα σχολείο με τον φίλο μου τον Αντώνη (πέρσι πρόπερσι δηλαδή :pp). Χαρακτηριστική φυσιογνωμία και αυτή, τόσο, που μετά από χρόνια ανακάλυψα ότι δούλευε στο νοσοκομείο, την πέτυχα ανάμεσα στις νοσοκόμες.


4 σχόλια:

Ploutwnios είπε...

Πάρε με μαζί σου καμιά φορά. Έχω ξεμείνει από θέματα.

Παπίτσα είπε...

Λοιπόν, επειδή έχεις ξεμείνει από θέματα, να κανονίσουμε εκδρομούλα με τα λεωφορεία.
Θα έχει και βραβείο: όποιος ανακοινώνει τις στάσεις πριν την υπάλληλο του ΟΑΣΘ, κερδίζει απεριορίστων διαδρομών.

NEFELOMATA είπε...

Είσαι μοναδική . Για βραδινό περίπατο θα σε προτιμώ από δω και πέρα.
Ξεκουράζεις αυτούς που σε διαβάζουν.

Παπίτσα είπε...

Είναι αλήθεια πως είμαι μοναδική, δεν έχω δει άλλη "παπίτσα" στο blogger...!
:)
Καλό περίπατο! :)