28 Νοεμβρίου 2007

Cabin crew, cross check

Ήταν χαριτωμένο ότι κανονίστηκε έκτακτο ταξιδάκι με αερόπλανο! Στο Λίβερπουλ (αν και η Αγγλία δε μαρέσει καθόλου και το Λονδίνο θα προτιμούσα να μην υπάρχει στο χάρτη, το Λίβερπουλ είναι μια πολύ γλυκιά πόλη με θαλασσίτσα και γλάρους να πετάνε στον ουρανό όλη μέρα). Όχι για τουρισμό, για μια δουλειά που έπρεπε να γίνει εκείνες τις μέρες, δεν πήρα καν φωτογραφική μηχανή μαζί μου (ποιος; εγω!) Θα πήγαινα για 2 μέρες, και θα γυρνούσα κατευθείαν σπίτι, γιατί σαν τις γιορτές με την οικογένεια στο σπίτι, δεν έχει! Βέβαια, δεν ήταν προγραμματισμένο, και συν τοις άλλοις ήταν και παραμονές Χριστουγέννων. Και φυσικά, δεν περίμεναν όλες οι θέσεις στις πτήσεις εμένα μήπως και θελήσω να πετάξω. Άρα είχαν μείνει λίγες, και αυτές οι λίγες ακριβές και μάλιστα πρώτη θέση !Ουάου! Θα ταξίδευα πρώτη θέση! Καταπληκτικό!

Το ταξίδι ήταν για Μάντσεστερ, μέσω Ζυρίχης, και στο πήγαινε ομολογουμένως βαρέθηκα ολίγον τι. Αλλά στο γυρισμό είχα παρέα, έναν φίλο, στο εξής αποκαλούμενο doc, και περνούσε πιο γρήγορα η ώρα στα αεροδρόμια και στα τσεκίν.

Ξεκινήσαμε απο το Λίβερπουλ σέρνοντας την ταπεινή μου βαλιτσούλα, μικρή και σχεδόν άδεια, και ένα θηρίο ανήμερο: μία βαλίτσα τεραστίων διαστάσεων, τίγκα στα ιατρικά βιβλία (αυτά τα τεράστια σαν εγκυκλοπαίδειες που κουβαλάνε αυτοί της ιατρικής, και περνάς εσύ απο δίπλα με "βοτανική2 - δύσκολο, θα κοπώ και σ' αυτή την εξεταστική" και νιώθεις χαζός). Κάπου ανάμεσα στα βιβλία ήταν πατκωμένα και κάτι ρούχα του doc, τα οποία πήγαιναν στην πατρίδα για πλύσιμο και σιδέρωμα. Καημένη κυρία Κάθριν.

Μετά από μια ώρα ταξίδι με το ταξί, φτάνουμε στο αεροδρόμιο του Μάντσεστερ, και πάμε να δώσουμε τα μπαγάζια στην γραμμή για αυτούς που ταξιδεύουν πρώτη θέση, τςςςςς! Μπροστά μας περιμένει μια οικογένεια, με δύο κορίτσια και μια γιαγιά. Εκτός από βαλιτσες έχουν και πολλές μεγάλες κούτες, σα να μετακομίζουν φαίνεται. Σκανάρω μια κουτα, πηγαίνουν Νότια Αφρική! Το μικρό κοριτσάκι, βαριέται να περιμένει όρθιο και θρονιάζεται στο πάτωμα με την κοιλιά απ' έξω. Να το έβλεπε αυτό Ελληνίδα μάνα, θα της είχε έρθει νταμπλάς!

Καλά, και γω πάντα απορούσα με τους ξένους που κάθονται κάτω όπου βρουν, ή δεν κονταίνουν τα μπατζάκια από τα παντελόνια τους. Και μετά σέρνονται τα μπατζάκια κάτω, μέσα στα νερά της βροχής και τις λάσπες και τα χιόνια, γιακ, και φθείρονται και γίνονται μια αηδία και μισή. Και μετά, αντί να τα πλύνουν, τα ξαναβάζουν μέσα στη ντουλάπα να κάνουν παρέα με τα άλλα βρωμερά παντελόνια. Ήταν μια παρέα Ισπανών που ήμασταν μαζί στο εράσμους, που δεν ήξεραν τι θα πει "αγοράζω κάτι καινούριο". Και όχι λόγω φτώχιας, αλλά από ιδεολογία. Άκου τώρα. Και ξόδευαν ώρες ατελείωτες για να πλύνουν ή να επισκευάσουν αυτά που περιμάζεψαν. Είχαν γεμίσει με χαλιά, παπλώματα, ρούχα, ντουλάπες, καρέκλες, διακοσμητικά, τραπέζια, ότι να'ναι, όλα μαζεμένα από τα σκουπίδια. Γενικά, στη Γερμανία, δεν πετιέται τίποτε. Αφήνουν έξω από τα σπίτια ή δίπλα στους τεράστιους κάδους ότι παλιό έχουν, και όποιος το θέλει, περνάει και το παίρνει. Έτσι, λοιπόν, έβλεπες την Μαρί να κουβαλάει κατα καιρούς διάφορα πράγματα και να σου λέει "Κοντέινερ, κοντέινερ!".

Μ' αυτά και μ' εκείνα, η Αγγλιδούλα συνέχισε να σέρνεται στο πάτωμα μέχρι να δώσουν τα άπειρα μπαγάζια τους. Τα δώσαμε και εμείς, πέρασε η ώρα και ανεβήκαμε στο αερόπλανο. Θρονιάστηκα και εγώ στην κυριλέ πρώτη θέση και άφησα τον doc να κάτσει στην δεύτερη θέση μαζί με τους άλλους κοινούς θνητούς. Αλλά και πάλι, πέρα από το ότι δικαιούμουν ένα πιάτο ζεστό φαί στην πτήση (και όχι εκείνη την τραγική άψητη τορτίγια με περίεργα ζαμπόνια και άλλα άλιενς που δίνουν οι Ελβετοί), καθόμουν μόνη μου και δεν είχα με ποιον να μιλάω - ησυχία και πάλι για τόσες ώρες. Μπροστά μου όλο το σετάκι ο ένας δίπλα στον άλλο, η οικογένεια που θα πήγαιναν Ν. Αφρική μαζί με τη γιαγιά τους. Σκέψου τώρα, να κάνεις έναν Άγγλο cut από μία χώρα τόσο ψηλά, και να τον κάνεις paste ντιπ τέρμα κάτω στην Αφρική! Πολύ περίεργο μου φάνηκε. Τέλοσπαντων.

Έφτασε και η ώρα που θα απολάμβανα τις ανέσεις. Έρχεται η αεροσυνοδός και με ρωτάει τι θα πιω. Αφού ποτέ δεν πίνω αλκοόλ στο αερόπλανο και διψούσα πολύ, ζητάω μία πορτοκαλάδα με ανθρακικό. Θα μου πεις γιατί δεν πήρα σκέτο νερο. Ε μα τόσα λεφτά έκανε το εισιτήριο, θα τους ξόδευα όσο το δυνατόν περισσότερο. Ζητάω , λοιπόν, orange juice, but the sparkling one. Ε, δεν μπορούσα να θυμηθώ πώς αλλιώς λένε την πορτοκαλάδα με ανθρακικό, αλλά δε νομίζω να είναι λάθος. Και μου φέρνει ένα όντως κίτρινο αναψυκτικό, το οποίο είχε μια αηδιαστική γεύση. Έμοιαζε με πορτοκαλάδα, αλλά σα να ήταν χαλασμένη, κάτι περίεργο είχε, λίγο ξυνή, λίγο γλυκιά, μπλιαξ. Έλα όμως που διψούσα! Και πού να την ξανάβρισκα την κοπέλα να της ζητήσω νερό...έ, το ήπια ! Μετά από λίγη ώρα, σκάει μύτη η αεροσυνοδός, κρατώντας μία ανοιχτή σαμπάνια, και με ρωτάει: Want some more? Της γνέφω αρνητικά, και φεύγει. Μα δε ζήτησα εγώ σαμπάνια; Πώς της ήρθε; Και τότε στροφάρω και ανακαλύπτω τι έγινε! Αυτή θα άκουσε
sparkling wine, και όχι the sparkling one, που εννοούσα εγώ για την ταπεινή μου πορτοκαλάδα! Και μου έβαλε πορτοκαλάδα με σαμπάνια! Ακουσον άκουσον! Και φαντάζομαι τι σκέφτηκε όταν της το είπα: α, αυτή η επιβάτις πολύ εκλεκτική, πίνει αυτό το περίεργο και πρωτότυπο κοκτέιλ ή στην πατρίδα της μπορεί να είναι κάτι παραδοσιακό ή α την ψωνάρα, με το φούτερ και το τζιν μας κατσικώθηκε στην πρώτη θέση και θέλει και σαμπάνιες ή άλλη μία νεόπλουτη που δεν ξέρει τι έχει και περιμένει από εμάς να της προσφέρουμε τις αηδίες που πίνει με τις ηλίθιες νεόπλουτες φίλες της όταν βγαίνουν σε κυριλέ εστιατόρια. Τέλοσπαντων, ότι και να σκέφτηκε η κοπέλα, εκείνο το πράγμα ήταν αηδία και φυσικά δεν είναι παραδοσιακό Θεσσαλονικιώτικο απερριτίφ.

Πέρασε η ώρα, επισκέφτηκα και τον doc να δω τι κάνει μαζί με τους άλλους κοινούς θνητούς, και ήρθε η ώρα του φαγητού. Ακούω, λοιπόν, την αεροσυνοδό να αναφέρει στον κάθε ένα από την πενταμελή οικογένεια που ήταν μπροστά μου, τα πιάτα για να επιλέξουν ανάμεσα σε δύο. "What do you prefer? We have spaghetti with vegetables or sausage with beans". Με το που το ακούω, ήδη σχημάτισα την εικόνα: ζεστά μακαρόνια με πιπεριές, μανιτάρια, ίσως και λιγκουίνι, ακόμη καλύτερη η εικόνα. Ποπο, τέλεια! Αυτό ήθελα και εγώ. Το άλλο με το λουκάνικο και τα φασόλια, δεν με ενθουσίασε διόλου. Βραδυάτικα τώρα, λουκάνικα, θα μου κάθονταν κομματάκι βαριά. Και γενικά, οι μερίδες στα αεροπλάνα, ενώ είναι μινιόν, έχουν διπλάσιες θερμίδες από αυτές που κανονικά χρειάζεται ο άνθρωπος την ώρα της πτήσης. Αυτό μου το είπε η φίλη μου η Μαρία, που είναι διαιτολόγος, και μου είπε να τρώω τις μισές μερίδες όταν ταξιδεύω. Αφού, λοιπόν, η τύπισσα έχει ρωτήσει το ίδιο πράγμα όλη την οικογένεια -
"What do you prefer? We have spaghetti with vegetables or sausage with beans" - έφτασε και σε μένα και περιμένω να της πω περιχαρής "spaghetti with vegetables" και μου ανακοινώνει: "We have only sausage with beans". Ξαφνικά, το συννεφάκι με τα μακαρόνια πάνω από το κεφάλι μου έσκασε. Θα έτρωγα το ρημαδολουκάνικο με τα φασόλια. Γγγκκκρρρ. Οι μπροστινοί της οικογένειας είχαν πάρει όλοι μακαρόνια, και για μένα την καημένη έμεινε το άλλο. Τι νόμιζαν, ότι στην Αφρική δεν έχει ζυμαρικά και έτρωγαν τώρα για τελευταία φορά; Έφαγα το λουκάνικο και τα φασόλια - ολόκληρη την μερίδα, ακόμα τότε η Μαρία δεν είχε κάνει την εργασία για τις θερμίδες. Τέλειωσε και η πτήση, φτάσαμε Ζυρίχη, και εγώ δεν είχα κάνει καθόλου απολαυστική απόσβεση του ακριβού εισιτηρίο. Με το που φτάνεις στην gate, είναι σα να έχεις φτάσει Ελλάδα! Φωνές, γέλια, χαχανητά και πολλοί καπνιστές που καπνίζουν στο αεροδρόμιο ενώ απαγορεύεται! Απ' εκεί πήραμε και το αεροπλάνο για Θεσσαλονίκη, η κλασσική ελβετική πτήση βραδυάτικα, φουλ στους φωνακλάδες Έλληνες. Φτάσαμε Θεσσαλονίκη, μας πήραν οι γονείς μας, και την άλλη μέρα ήρθαν Χριστούγεννα!