True lies

Ο παρακάτω διάλογος είναι αληθινός και γράφεται μετά από τεράστια επιθυμία του συνομιλητή μου να δημοσιεύσω κάτι γι' αυτόν, καθώς διαβάζουν το μπλογκ αυτό περί τα 2 άτομα ημερησίως και πιστεύει ότι έτσι μπορεί να γίνει διάσημος και να τρέχουν όλες οι γυναίκες στην αγκαλιά του.

Επίσης, με τον διάλογο αυτό είναι ολοφάνερο ότι όταν το παπί λέει την αλήθεια, κανείς δε το πιστεύει. Αλλά όταν αμολάει ένα κάρο μπαρούφες για να γίνει τζερτζελές, ψαρώνουν όλοι... Κατάντησα σα το λύκο με τα πρόβατα...

[Το παπί είναι όντως πάνω στο πλοίο στον Πειραιά, για να πάει ένα ταξίδι που κανονίστηκε τελευταία στιγμή και δε το ήξερε σχεδόν κανείς.]



(Σολ φα σολ ντο ρε ντο ρε ντο δίεση φα λα μι ντο... δλδ ο ήχος κλήσης του κινητού.)
Παπί: Ναι;
Γιάννης-Άπιστος Θωμάς: Έλα ρε παλιοπαπί τι κάνεις; Ακούω φασαρία, οδηγείς είσαι στο αυτοκίνητο; Να σε πάρω μετά;
Π: Όχι, δεν οδηγάω, δεν είμαι στο αυτοκίνητο.
Γ: Α, δεν ενοχλώ. ΟΚ. Πού είσαι τότε;
Π: Στο πλοίο.
Γ: Ωχ, μωρέ. Πάλι βλακείες.
Π: Όχι, αλήθεια. Στο πλοίο είμαι.
Γ: Καλά, καλά, πάμε για κανα καφέ με την Άννα;
Π: Δεν είμαι παιδί μου στη Θεσσαλονίκη...
Γ: Καλά, ναι, και είσαι "και καλά" στο πλοίο.
Π: Ναι.
Γ: Καλά, πάμε για κανά καφέ;
Π: Γιάννη, σου λέω είμαι στον Πειραιά. Πάνω στο πλοίο.
Γ: Καλά, καλά...Και πώς το λένε το πλοίο που είσαι υποτίθεται;
Π: Blue star Πάρος.
Γ: Αχαχαχα, καλά είσαι φοβερή, βρήκες και όνομα πλοίου αμέσως! Και αφού υποτίθεται είσαι στο πλοίο πού πας;
Π: Στη Σύρο.
Γ: Καλά, καλά, με κούρασες. Θα πάρω την Άννα να πάμε για καφέ. Αν θες έλα, με έπρηξες!

[.......]

[Δυό μέρες μετά, το παπί είναι όντως στη Μύκονο, και παίρνει το Γιάννη να γελάσει λίγο...]




Π: Έλα ρε, τι κάνεις; Το πίστεψες αυτό που σου έλεγα προχτές ότι και καλά ήμουν στο πλοίο;
Γ: Βλαμμένη, για μια στιγμή το είχα πιστέψει! Τι κάνεις; Πού είσαι;
Π: Σήμερα είμαι....πού να σου πω....πού να σου πω......στη Μύκονο!
Γ: Αντε ρε από δω, με δουλεύεις ακόμη!


{Η αλήθεια είναι ότι τελικά δε ξέρω αν το πίστεψε ή όχι ο Γιάννης-Άπιστος Θωμάς όλο αυτό, το οποίο ήταν ολοσδιόλου αληθινό. Θα διαβάσει το τοστ τώρα και θα μάθουμε.}

Ένας επιχειρηματικός κολοσσός.

Πάντα στην τηλεόραση όταν πρόκειται να δείξουν κάποιο προιόν καλύπτουν την ετικέτα του με ένα φερετζέ ή εναλλακτικά ένα μαύρο αυτοκόλλητο, για να μη φαίνεται η μάρκα του. Γιατί σου λέει, τζάμπα διαφήμιση θα σου κάνω άνθρωπε; Δώσε κανά φράγκο και θα σου στριμώξω εγώ εμβόλιμες σκηνές, όπου θα φαίνονται ανοιχτά ψυγεία με πληθώρα από μπύρες, γάλατα και γιαούρτια και πλυσταριά με απορρυπαντικά με μπλε και πράσινους κόκκους και μαλακτικά που μυρίζουν μανούλα και συμπεθέρα.

Παρατηρήσατε όμως ποτέ αυτή τη μία και μοναδική εταιρεία που κατάφερε να διαφημιστεί χωρίς να βγάλει ούτε ένα δολλάριο από την τσέπη της; Ε; Σε πολλά επεισόδια εμφανίζονται τα προϊόντα της με την μάρκα να φαίνεται ξεκάθαρα πάνω τους! Και έτσι γινόταν όλο και πιο διάσημη η εταιρία χωρίς να ξοδέψει ούτε ένα δολλάριο, και έφτασε να γίνει μία υπερδύναμη στο χώρο των κατασκευών και του εμπορίου!

Στην αρχή ο κύκλος εργασιών της ήταν μικρός. Ξεκίνησε να παράγει

τροφή για πουλιά

χάπια για δημιουργία σεισμού (χρήσιμο σε κάθε νοικοκυριό)

οδοντογλυφίδες

και εξελιγμένα παπούτσια για τέννις.

Δεν άργησε να επεκταθεί και στην παραγωγή άλλων προϊόντων όπως

αμόνια

κόλλες

στολές για μπάτμαν.

Αργότερα στην γραμμή παραγωγής μπήκαν

τα εκρηκτικά και οι δυναμίτες.

Στη συνεχεια, και αφού οι δουλειές πήγαιναν από το καλό στο καλύτερο, οργανώθηκε και ίδρυσε

εταιρεία θεατρικών παραγωγών

κατασκευαστική εταιρεία

και εισαγωγική εταιρεία.

Πολλές φορές με απασχόλησε το συγκεκριμένο ζήτημα, αλλά αυτή τη φορά είπα να το μοιραστώ μαζί σας. Να πάρε λίγο ζήτημα εσύ, να πάρε και εσύ, εεε, εσύ εκεί πίσω πήρες λίγο από το ζήτημα; Το μοιράστηκα.

Το Facebook και η αλλοτρίωση του σύγχρονου ανθρώπου. Αιτίες, συνέπειες, λύσεις.

Το πιο πιθανό είναι, εσύ που διαβάζεις αυτό το τοστ, να είσαι στο facebook και να συμμετέχεις στον σασυρμά που γίνεται εκεί καθημερινά. Ω ναι, γράφτηκε και το παπί σ' αυτή την ονοματολίστα, όταν ακόμη το είχαν λανσάρει σα μια κοινωνία πληροφοριών μεταξύ σχολείων και πανεπιστημίων, κάπου το 2005. Και μετά το ξέχασε. Και μετά άρχισαν να του στέλνουν email να γίνουν φίλοι. Και έτσι απέκτησε και φίλους. Αλλά πάντα κοιτάζει ήσυχα από μια γωνιά όλα τα δρώμενα και γελάει κάτω από το ράμφος του.

Αρκετά χαριτωμένα, υποθέτω, είναι κάτι παιχνιδάκια με ζωάκια ή άλλα παρόμοια. Και κάτι κουίζ "πόσο καλά ξέρεις τον φίλο σου Παρμενίων" με ερωτήσεις του στυλ: "Όταν ήταν μικρός: α)είχε πέσει από την κούνια, β)είχε καταπιεί Playmobil, γ)δεν του άρεζε η μπισκοτόκρεμα κτλ κτλ." Άντε, και να αφήσεις και κανά μήνυμα στον τοίχο του αλλουνού, γιατί με την οικονομική κρίση δεν είναι να στέλνεις και sms όλη την ώρα.

Αυτά που δε μπορώ να καταλάβω είναι κάτι γκρουπ που σου υπόσχονται να λύσουν προβλήματα που σε ταλαιπωρούν καθημερινά και δε σ' αφήνουν να κοιμηθείς το βράδυ. Γράψου στο γκρουπ και μάθε: 1)ποιος βλέπει τις φωτογραφίες σου και ζωγραφίζει πάνω τους μουστάκια και χαλασμένα δόντια (αφού τις έβαλες στο ίντερνετ, καλά να πάθεις που θα τις βλέπεις όλος ο ντουνιάς, γιατί θες να μάθεις και ποιος;), 2)ποιος βλέπει το προφίλ σου και χασκογελάει πίσω από το πληκτρολόγιό του (εγώ χασκογελάω, τι κερδίζω;), 3)πώς θα μπεις στο ασύρματο ίντερνετ της γειτόνισσας όταν απλώνει τα ρούχα και δε σε βλέπει (δε θα μπεις, να πας να την βοηθήσεις στο άπλωμα και να πλύνεις και το μπαλκόνι), 4)πώς θα βρεις το σωσία σου (ψάξε, ψάξε, δε θα το βρεις), 5)πότε θα διοριστείς στο δημόσιο και πόσα θα παίρνεις, 6)πότε θα παντρευτείς, ποιον θα παντρευτείς, αν θα σε συμπαθεί η πεθερά σου και αν τα κουφέτα θα είναι με γέμιση σοκολάτας ή με αμύγδαλο.

Μπορείς, επίσης, να γραφτείς σε ένα γκρουπ για τη διάσωση της φώκιας, την προστασία των τροπικών δασών, να συμμετέχεις στο θρήνο για τον άδικο χαμό κάποιου, για να διαμαρτυρηθείς για τα αυξημένα τιμολόγια της ΔΕΗ ή για το ζεστό φραπέ που σου σέρβιραν στα μπιτς μπαρ "Η καυτή άμμος" . Με αποκορύφωμα το γκρουπ "Αν μαζέψω 20.000 μέλη θα με παντρευτεί το 2010;" Ησαΐα χόρευεεεεε.....


Και θα μου πεις, τότε τι κάθεσαι στο facebook; Βρίσκεις πολλούς φίλους από το σχολειό και τα παιδικά σου χρόνια, που σε άλλη περίπτωση δε θα μάθαινες ποτέ νέα τους. Αυτό δεν είναι αρκετό;

Βούτηξα τρομαγμένη βαθιά μέσα στη λίμνη όταν είδα το παιχνίδι "Μάθε πότε θα πεθάνεις!!!" Αφήστε με να ζήσω, δε θέλω να πεθάνω, θέλω να ζήσω για πάντα για να γράφομαι σε γρουπάκια στο facebook!!!

Κλείστε τα παράθυρα!

Μιλώντας με τη Θεοδώρα στο τηλέφωνο, ακούγεται από τον υπολογιστή της ένα γκλονγκ!, ο ήχος που κάνει ο υπολογιστής όταν τα βρίσκει σκούρα. Και σου βγάζει εκείνη την περιβόητη ψαρωτική ταμπελίτσα "An error has occured" με το κόκκινο Χ




λες και είναι ταινία ακατάλληλη για ανηλίκους - μήπως είναι; Και τελικά εσύ τα βρήκες σκούρα, όχι ο υπολογιστής. Και λέω στη Θεοδώρα, προσπαθώντας "και καλά" να εξηγήσω τον εξωγήινο ήχο που ακούστηκε: "Ά, Windows είπαμε ότι τρέχεις, ε;" "Αυτά σας μαθαίνουν να λέτε στα σεμινάρια marketing για Linux που πηγαίνεις;"

Από τότε έχει γίνει σλόγκαν με τη Θεοδώρα: "Αύριο μαζευόμαστε στης παπίτσας, έχει επίδειξη τάπερ και Linux." Και γιατί να μη προτιμήσει κάποιος κάτι που είναι δωρεάν; Τζάμπα. Κούτρα βρε αδερφέ. Μήπως δε σκοτώνονται όλοι να αντιγράψουν από φίλους και συγγενείς, τζάμπα πάλι, τα windows, με κίνδυνο κιόλας να τους πάρει στο κατόπι ο Bill Gates που του κλέψαν το παιχνίδι του; Δεν είναι λίγοι αυτοί που πήραν τα Vista και δεν έμειναν ευχαριστημένοι από το προιόν με τους μπλε και πράσινους κόκκους. Και ξεθάβουν από τη σοφίτα, εκεί δίπλα στα παλιά Playmobil και τις σκονισμένες συλλογές γραμματοσήμων, κανά CD με τα Windows XP για να κάνουν κανά ρημαδοformat.






Και έρχομαι και σε ρωτάω εσένα, φίλε αναγνώστη, που όταν άνοιξες σήμερα τον υπολογιστή σου περίμενες 2 λεπτά σίγουρα να κάνει update το antivirus. Και δεν είσαι και σίγουρος ότι θα σε σώσει αν αρπάξει καμιά πούντα το μηχάνημα. Και είμαι σίγουρη ότι το "κατέβασες" δωρεάν το αντιβιωτικό σου και γούγλιζες ώρες μέχρι να βρεις πώς σπάει ο κωδικός του. Γιατί να μην προτιμήσεις, λοιπόν, ένα λειτουργικό σύστημα που δε χρειάζεται αντιβιωτικό και που δεν κινδυνεύει να πάθει ντουβρουτζά από κανέναν ιό - και εσύ να κλαις σε μια γωνιά απαρηγόρητος;








Ναι, ναι ξέρω. Θα έρθεις και θα πεις, κακεντρεχή αναγνώστη και δύσπιστε υποψήφιε πελάτη, ότι στα Linux δε μπορείς να κάνεις όλα όσα έκανες στα λατρεμένα παραθυράκια σου. Και έρχομαι, εγώ η παπίτσα, να σου πω ότι μπορώ να κάνω τα πάντα που έκανα: σερφάρισμα (Firefox), instant messaging (kopete), κείμενα, λογιστικά φύλλα, παρουσιάσεις κτλ (Open Office), μουσικές και ιντερνετικοί σταθμοί (Amarok), επεξεργασία φωτογραφιών για να σβήσω ατέλειες από τη μούρη μου (Gimp), μπλα μπλα με τις φιλενάδες στην ξενιτιά (Skype), αρχειοθέτηση φωτογραφιών (Picasa), αρ ες ες φιντ (Akregator), ανάγνωση αρχείων pdf (KPDF), δημιουργία - αντιγραφή cd dvd (K3b), ταινιούλες με ποπ κορν (Xine), ουφ... λαχάνιασα!


Όλα τα κάνει το μηχάνημα! Όλα τα σφάζει, όλα τα μαχαιρώνει. Και μάλιστα, χωρίς να σου βγάλει την ψυχή με κολλήματα, κρασαρίσματα, αδιάκοπα reboot (η μόνη λύση σε πολλες περιπτώσεις στα windows) και ένα κάρο άλλα προβλήματα.




Η παπίτσα χρησιμοποιεί το kubuntu και έχει λύσει το πρόβλημα της ζωής της. Γι' αυτό βάλε και συ Linux, μπορείς! Ψάξε και βρες ποια διανομή σου ταιριάζει περισσότερο ή ρώτα κάποιον φίλο σου να σου προτείνει. Την παπίτσα τη βοήθησε ο προσωπικός της administrator, ο οποίος από τότε κάνει κανά update, έτσι για να δικαιολογεί το μισθό του! Η παπίτσα (που δεν έχει ιδέα από προγραμματισμό και ξέρει από υπολογιστές όσο ένας συνηθισμένος άνθρωπος - δεν εννοώ τη γιαγιά σου) προσαρμόστηκε πανεύκολα, και ίσα ίσα όταν βρεθεί σε windows νιώθει σα χαμένη.

Γι' αυτό σου λέω. Με Linux λούστηκες? Λούσου με Linux και θα δεις! 29 παπιά μέσα στη λίμνη συνιστούν Linux! Αυτά ξέρουν!

Nail bar, που λέμε και στο χωριό μου

Τις προάλλες έπεσε στα χέρια μου ένα περιοδικό που ήταν ένθετο σε εφημερίδα. Ξεφύλλιζα το περιοδικό ανάποδα πάντα (συνήθεια που μου έμεινε από τότε που μπαίνει ο Αρκάς στην τελευταία σελίδα), και διαφήμιση εδώ, διαφήμιση εκεί, βρήκα σφηνωμένη κάπου μία συνέντευξη κάποιας κυρίας. Βάλθηκα να τη διαβάσω για να μάθω ποια ήταν αυτή που μπήκε στο περιοδικό, και δεν μπήκα εγώ που είμαι και κοτζάμ παπί. Αντιγράφω τον πρόλογο:

“Η Ν. πριν λίγα χρόνια αποφάσισε να ανοίξει το πρώτο original nail bar της Θεσσαλονίκης, το πρώτο easy going στούντιο ομορφιάς. Το “Nail Spot” της Πρ. Κορομηλά ανέτρεψε τα data των παρωχημένων nail treatments και καθιερώθηκε στη συνείδηση των σύγχρονων αστικών κοριτσιών ως το πρωτοποριακότερο beauty spot της πόλης...”


Εντάξει, ήταν Κυριακή πρωί, και ακόμη δεν είχα φορτώσει μέσα στο μυαλό μου και το αγγλικό λεξικό. Μη σας πω ότι για μια στιγμή νόμιζα ότι διαβάζω τους Times με τόση αγγλικούρα μέσα σε δυο γραμμές.






Μετά από λίγη ώρα είχα βγάλει το εξής νόημα: “Η Ν. πριν λίγα χρόνια αποφάσισε να ανοίξει την πρώτη αυθεντική μπάρα της Θεσσαλονίκης,όπου θα σερβίρονται νύχια (ή καρφιά), το πρώτο στούντιο ομορφιάς όπου θα μπορείς να πηγαίνεις εύκολα (ο ΟΑΣΘ θα βάλει νέα γραμμή για να εξυπηρετούνται οι πελάτες;) Το “Σημείο Νυχιού (ή Καρφιού)” της Πρ. Κορομηλά ανέτρεψε τα δεδομένα των παρωχημένων επεξεργασιών νυχιών (ή καρφιών για να μην ξεχνιόμαστε) και καθιερώθηκε στη συνείδηση (οι υπόλοιπες είναι τουλάχιστον ασυνείδητες) των σύγχρονων αστικών κοριτσιών (δηλαδή τα κορίτσια από τον Τρίλοφο ή την Επανωμή δεν μπορούν να εξυπηρετηθούν, αφού δε μένουν στο άστυ;) ως το πρωτοποριακότερο (χίλια χρόνια μπροστά και βάλε) σημείο ομορφιάς (μετά το σημείο βρασμού και το σημείο τήξης, έρχεται το σημείο ομορφιάς) της πόλης (ποιας πόλης; της Πόλης;) ....”

GPS by papitsa: Βαρκελώνη

Μην πας ποτέ στη Βαρκελώνη περιμένοντας να δεις το υπερθέαμα, κορίτσια να χορεύουν φλαμέγκο στους δρόμους και μάγειρες να σερβίρουν αχνιστή παέγια ακούγοντας Manu Chao. Θα απογοητευτείς. Δεν είναι έτσι τα πράγματα. Αλλά και όπως είναι στην πραγματικότητα, είναι καταπληκτικά!!! Η λίστα με τα κατά τη γνώμη μου του ντουζ (to do's) και μαστ σι (must see) είναι μεγάλη. Δε θα αφήσω όμως τίποτε απόξω κι ας γίνει το ποστ σεντόνι!

1.Φτάνεις αεροδρόμιο, παίρνεις τρένο (2,4euro) ή το aerobus (6,15 μετ'επιστροφής). Προτείνω τρένο (πάντα!). Το τρένο σ' αφήνει στο σταθμό Sants.
Από το σταθμό αυτό μπορείς να πας παντού . Για κέντρο, αν μένεις κοντά στη Ramblas, θα πάρεις τη γραμμή 3 (πράσινη γραμμή) με κατεύθυνση Montbau, η οποία κατεβαίνει την Ramblas. Βρες ακριβώς την οδό του ξενοδοχείου στο Google maps, μη τα περιμένεις όλα από ένα παπί!

2. Park Guell (είναι ένα μεγάλο πάρκο με γλυπτά, δέντρα κτλ, σαν παραμυθένιο) το έκανε ο κυρ Gaudi.

Πώς πας: με την γραμμή 3 (πράσινη) με κατεύθυνση Montbau και κατεβαίνεις στάση Lesseps. Από εκεί θα συναντάς συνέχεια ταμπελίτσες για το πόσα μέτρα σου μένουν μέχρι το πάρκο. Και τα τελευταία μέτρα , όχι λίγα, είναι μια μεγάλη ανηφόρα, χαχα! Μη μασήσεις! Σταμάτα και στα μαγαζάκια για να παίρνεις και καμιά δόση ερκοντίσιον, αν είναι καλοκαίρι. Εν δυο.... Μπες μέσα στο πάρκο τζαμπαντάν τζάμπα και βγάλε ένα κάρο φωτογραφίες το τεράστιο παγκάκι, τις στριφογυριστές κολώνες και τον δρακουλάκο στην είσοδο.

Ανταμοιβή για τον κόπο: ωραία θέα, τζαμπέ είσοδος, πολύ ωραία γενικά, ενδείκνυται για να βγάλεις το κολατσιό από το σακίδιο και να χλαπακιάσεις.

3. Sagrada Familia (η εκκλησία - όχι καθεδρικός, είναι γοτθικού ρυθμού - που δεν πρόλαβε να τελειώσει ο κυρ Gaudi. Θεος σχωρέσ' τον )

Πώς πας: με την γραμμή 5 (μπλε) στη στάση (τι άλλο;) Sagrada familia! Λογικά απ' έξω θα περιμένει ο μισός ντουνιάς. Νομίζω αξίζει να μπεις, πολύ εντυπωσιακό αρχιτεκτόνημα, δεν έχεις δει τέτοια στο χωριό σου.

Ανταμοιβή για το περίμενε: όλοι οι φίλοι σας θα την έχουν δει μόνο σε εκπομπές Τσόκλη - Μαμαλάκη, και εσύ από πρώτο χέρι. Ο ίδιος ο Gaudi πάλι, δεν την είδε ποτε!


4. Palau musica (το μέγαρο μουσικής του προηγούμενου αιώνα), ιδιαίτερα περίτεχνο, πολύ χρήμα είχε πέσει)

Πώς και πότε πας: Πας με την κόκκινη ή την πορτοκαλί γραμμή ( ή αν είσαι ήδη στη βόλτα εκεί πας κοντά με τα πόδια, κουνήσου και λιγάκι!) στη τάση Urquinaona. Πέρνα μία μέρα πριν να κλείσεις ραντεβού για ξενάγηση- μόνο έτσι μπαίνεις μέσα. Και πάνε την επόμενη μέρα για το δείς με ξενάγηση στα αγγλικά - προσοχή , έχει και στα καταλανικά.

Ανταμοιβή για το πήγαινε - έλα: όλοι οι φίλοι σου έχουν πάει το πολύ πολύ μόνο στο μέγαρο στην Αθήνα- τρε μπαναλ- εσύ όχι.

5. Palau Guell (απ' οτι βλέπεις ο Ωνάσης της εποχής ήταν ο Guell και αυτό ήταν το φτωχικό του)

Πώς πας: Mε τα πόδια αν είσαι πάνω στη Rambla. Είναι, ανεβαίνοντας τη Rambla , στρίβεις αριστερά στην Carrer Nou de la Rambla, είναι στο ύψος περίπου του Liceu (θέατρο ) και προχωράς στο στενό. Έχει καλή ξενάγηση.

Ανταμοιβή που θα δώσεις στον ξεναγό αμοιβή: Θα δεις τις πιο τρέντι καμινάδες όλων των εποχών.

6. L 'aquarium (ε, τι; Θες και εξήγηση; Ενυδρείο είναι)

Πώς πας: Με τα πόδια, είναι στο κέντρο Maremagnum, στη θάλασσα, εκεί που τερματίζει η Rambla.

Ανταμοιβή για την βαβούρα που προκαλούν τα πιτσιρίκια μέσα στο ενυδρείο: Αν δεν έχεις πάει σε ενυδρείο του εξωτερικού αξίζει σίγουρα. Θα βρεθείς μέσα σε γυάλινο τούνελ με καρχαρίες γύρω γύρω. Μπρρρρρ.... Ρίξε κανα πιτσιρίκι...




7. Βόλτα στο Barri Gotic (γότθικη συνοικία)

Πώς πας: Ε βόλτα λέμε, με τα πόδια πας! Είναι όλη η παλιά πόλη, με στενά σοκάκια, στενάκια, γούτσου γούτσου.... Αίσθηση άλλης εποχής. Μέσα στην παλιά πόλη βρίσκεις καθεδρικό ναό (Βοήθειά μας) και την Placa Reial. Ο καθεδρικός ναός είναι σαν ένας από τους πολλούς που έχει η Ευρώπη. Η πλατεία είναι μία ωραία πλατεία με καθίσματα - γλυπτά καρφωμένα στο πάτωμα.

Ανταμοιβή για το ότι σίγουρα θα χαθείς και θα χάσεις τον προσανατολισμό μέσα στα σοκάκια: δεν σε βαράει ο ήλιος εκεί πέρα και είπαμε, είναι ωραία βόλτα.

8. Μεγάλη βόλτα

Πώς πας: ξεκούραστος. Ξεκινάς, κατεβαίνεις την Rambla, θάλασσα, άγαλμα Κολόμβου , λιμάνι, Maremagnum, συνεχίζεις ανατολικά παραλιακά , βρίσκεις την μαρίνα (ρωτάς τους πλούσιους με τα γιωτ αν θέλουν να παντρευτούν την παπίτσα και τους αφήνεις φωτογραφία της, τους λες ότι μαγειρεύει καλά μπας και την πάρουν τουλάχιστον στο πλήρωμα του σκάφους) βγαίνεις Barceloneta, συνεχίζεις παραλιακά, και φτάνεις στο ολυμπιακό χωριό, στο Ζωολογικό κήπο, στο Parc de Ciutadela. Από εκεί , παίρνεις μετρό να γυρίσεις πίσω....δε σε βλέπω να αντέχεις άλλο......

Ανταμοιβή για τον κόπο: τι θες και ιδιαίτερη ανταμοιβή? 1gb φωτογραφίες που έβγαλες για να βλέπεις τις κρύες νύχτες του χειμώνα δε σου φτάνουν;


9. Casa mila, Casa batllo και άλλες κάζες.

Πώς πας: αυτά είναι περίτεχνα σπίτια παλιών πλουσιών που πληρώνεις για να μπεις. Δε χρείαζεται να είσαι αρχιτέκτονας για να σαρέσουν. Είναι πάνω στην Passeig de garcia. Στην ίδια οδό έχει πολλά και καλά μαγαζιά με καλές εκπτώσεις για ψώνια.




10. Πλατσούρισμα Ναι, η Βαρκελώνη έχει μέσα στην πόλη παραλία με πολύ κόσμο, ρωτήστε θα σας πούνε, πας και με το μετρό πορτοκαλί γραμμή. Στην παραλία περνούν τύποι που πουλάνε καρύδα - must try. Ναι λοιπόν, πάρε μαγιώ. Αλλά, μη ξεχνάς, σα τη Χαλκιδική δεν έχει....

11. Park Montjuik (Είναι ωραίο πάρκο στο λόφο της πόλης)

Πώς πας: Τα γνωστά, πράσινη γραμμή, αλλά κατεύθυνση Zona Universitaria, στάση Para-lel, και μετά οδοντωτός !!! Τι βρίσκεις εκέι πάνω; Δάσος, ησυχία, σχολές οδηγών να κάνουν μαθήματα, Ολυμπιακό στάδιο, ένα παλάτι (δε θυμάμαι όνομα), ένα γλυπτό του Καλατράβα για την Telefonica, Ισπανικό χωριό.

12. Mercat "La boqueria"

Πώς πας: Με τα πόδια, είναι πάνω στη Ramblas.
Είναι κλειστή αγορά που έχει τα πάντα και τα κοάλα. Και μάλιστα όλα είναι πάρα πολύ σχολαστικά τακτοποιημένα.



13. Camp nou!!!! (Εδώ παίζει η ομαδάρα, Mes que un club!)

Πώς πας: πράσινη γραμμή με κατεύθυνση Zona Universitaria, στάση Maria Cristina.


Γυρνώντας στο Ελλάδα, τρως το ξενέρωμα της ζωής σου, ξαναπληρώνεις τον καπουτσίνο 5 ευρώ καιι όχι 2, και παίρνεις από μισό Λεξοτανίλ πρωί-βράδυ. Σε 5 μήνες θα έχεις επανέλθει.

Προσοχή προσοχή!

Προειδοποίηση για το μετρό: είναι πολύ παλιό, η κυλιόμενη σκάλα είναι κάτι που ούτε σε πιλοτικό στάδιο δε λειτουργεί, οι συνδέσεις ανάμεσα στις γραμμές είναι πολύ κλάιν (κατεβαίνεις σε μία στάση και για να πάρεις άλλη γραμμή, από το πολύ περπάτημα στα έγκατα της γης ξυπνάει μέσα σου ο τυφλοπόντικας).

Προειδοποίηση για τα λεφτά: Τα λεφτά σου και το διαβατήριο καλύτερα να τα καταπιείς. Καλά, υπερβολή. Αλλά μη τα έχεις και σε τσάντα στην πλάτη και περιμένεις να τα ξαναβρεις εκεί. Στο μετρό έχει πολύ στριμωξίδι.

Χάρτες και λοιπές πληροφορίες μπορείς να βρεις στην ιδιαίτερα καλοφτιαγμένη και πάντα ενημερωμένη ιστοσελίδα της πολής.

Η παπίτσα της σιωπής

Όλα ξεκίνησαν προχτές. Ξύπνησα το πρωί και ανακάλυψα ότι κάποιος είχε πατήσει το mute και δε μπορούσα να βγάλω καθόλου φωνή. Έτσι ξαφνικά. Μόνο κάτι ψίθυροι έβγαιναν. Απίστευτο.




Πήγα στη δουλειά και με άκουγα μόνο εγώ. Στην αρχή τα κορίτσια χάρηκαν γιατί "δε θα ακούμε τις βλακείες σου σήμερα", αλλά το απόγευμα μετανιωμένη η Έφη μου είπε "μη μου ξανάρθεις σ' αυτά τα χάλια, έπληξα σήμερα χωρίς πάρλα". Οι άλλοι με κοιτούσαν και για να ακούσουν, τους ψιθύριζα στο αυτί. Ώσπου βαρέθηκαν να στήνουν αυτί και με άφησαν στην ησυχία μου. Το καλό είναι ότι με παράτησε και ο αφεντικός και δεν με ενόχλησε με τις βλακείες του όλη μέρα. Το κακό είναι ότι άρχισε να μου δίνει συμβουλές η - τα ξέρω όλα, έχω απαντήσεις για όλα, οι φίλες μου με φωνάζουν google - αφεντικίνα και να μου βγάζει διαγνώσεις και γενικά να με ζαλίζει.

Το νταβαντούρι ξεκίνησε όταν άρχισε να χτυπάει το κινητό μου. Έπαιρναν διάφοροι δόλιοι, τους μιλούσα ψιθυριστά, ,μετά βίας με άκουγαν, νόμιζαν ότι ενοχλούν, ότι κοιμάμαι, ότι είμαι κάπου και δε μπορώ να μιλήσω... Μετά όμως, πίστευαν ότι τους δουλεύω και μου το κλειναν... Ο Mike χρειάστηκε να μιλήσει με την Έφη, που τον διαβεβαίωσε ότι όντως δε μιλάω, και από εκείνη την ώρα κάνει χαρούλες. Παίρνει κόσμο τηλέφωνο και λέει: "Να βγούμε σήμερα; Μεγάλη ευκαιρία. Η παπίτσα δε μιλάει!" Πρέπει επιτέλους να τελειώσει αυτό το βασανιστήριο, γιατί δεν αντέχω άλλο στη σιωπή. Κι όταν τελειώσει, έχω να πωωωωωωωωωω.....