Το Sex and the city και η σχέση του με τη σύγχρονη καθημερινότητά μας (τρίχες)

Πόσες φορές το μήνα πας εσύ μαντάμ στο κομμωτήριο; Ε; Όχι, πες μου. Πόσες; Πέντε; Εφτά; Σαρανταδώδεκα; Χμ, μάλλον μία δύο φορές το μήνα πηγαίνεις. Και κάπου κάπου περνάς λίγο και τη ρίζα κανά βάψιμο, για να μη κυκλοφορείς και τελείως απεριποίητη. Μη σου πω ότι το λιβανίζεις μέρες ατέλειωτες "πρέπει να πάω να μου πάρει λίγο την ψαλίδα..." και τελικά δεν προλαβαίνεις να πας ποτέ.

Καλά δε μιλάμε για εξτρίμ χτενίσματα. Αυτά τα κάνεις μόνο αν πρέπει να πας σε κανά γάμο. Και επειδή το έχεις ακριβοπληρώσει το κρατάς και καμιά βδομάδα να το χαρείς. Κοιμάσαι ξυπνάς με το κεφάλι φουλ στο τσιμπιδάκι. Και κάθε πρωί πατικώνεις με λακ όποια τρίχα βγήκε από τον ίσιο δρόμο. Πήγες και συ το κομμωτήριό σου...

Στη Νέα Υόρκη τα κορίτσια δεν πάνε ποτέ στο κομμωτήριο. Ποτέ των ποτών. Τι με κοιτάς that way? Τις έχεις δει ποτέ σε κάποιο επεισόδιο να είναι στο κομμωτήριο; Όχι βέβαια. Ξυπνoύν αναμαλλιασμένες και στην επόμενη σκηνή που έχουν φτάσει στο ταχυφαγείον είναι έτοιμες χτενισμένες, σουλουπωμένες με τον κότσο τους, με την μπούκλα τους, με το μιζανπλί τους βρε αδερφέ. Χωρίς κομμωτήριο, χωρίς ούτε καν λίγο πιστολάκι. Έτσι απλά. Και τζάμπα. Γιατί, για σκέψου να έδινες τόσα λεφτά εσύ για καθημερινό κομμωτήριο. Θα σου έμενε ένα ευρώ για να φας; Και τρέχα εσύ ξεχτένιστη κάθε μέρα στη δουλειά...

Το Sex and the city και η σχέση του με τη σύγχρονη καθημερινότητά μας (στο πρωινό)

Για πες μου τώρα κάτι άλλο: πόσο συχνά τρως έξω πρωινό με τους φίλους σου; Καλά ντε, μη βαράς. Μάλλον δε προλαβαίνεις καν να φας πρωινό, όχι δα να σκεφτείς να το φας και με παρέα. Σίγουρα το πρωί που ξυπνάς με το ένα μάτι μόνο ανοιχτό, πατάς το κομβίο της καφετιέρας. Τελικά, πίνεις τον καφέ στην είσοδο και προσπαθώντας να φορέσεις τα παπούτσια σου, ενώ με το άλλο χέρι γεμίζεις την τσάντα με τα συμπράγκαλα. Μα καλά, πόσα χέρια έχεις;

Άλλη πολύ συνηθισμένη περίπτωση είναι να μην πιεις καν καφέ στο σπίτι και να πάρεις στο δρόμο σε ποτήρι από φελιζόλ με καλαμάκι να προεξέχει ή να παραγγείλεις από τον "μικρό" που έχει κυλικείο στον ημιόροφο της πολυκατοικίας όπου δουλεύεις. Και φυσικά είσαι ακόμη νηστικός. Και πάνω που αρχίζεις να σέρνεσαι στα πατώματα από την υπόταση, αποφασίζεις να τσιμπήσεις κάτι. Μη μου πεις, μη μου πεις, άσε με να μαντέψω: τυρόπιτα, μπουγάτσα, άντε και κανα κρουασανάκι. Ξέρεις, από τον "μικρό". Και όλα αυτά στα όρθια και συνήθως μισοπαγωμένα, αφού όταν τα έφερε ο "μικρός" είχες δουλειά / πελάτη / τηλεφώνημα / κρίση κτλ κτλ. Περισσότερο τυχερός είσαι αν φεύγεις για δουλειά με κολατσιό στην τσάντα ή αν έχεις συναδέλφους που προνοούν και φέρνουν πάντα κάτι μέσα σε αλουμινόχαρτο, και σε τρατάρουν κάθε φορά που τους επισκέπτεσαι. Τσομπ.

Και τα παθαίνεις όλα αυτά γιατί πολύ απλά δεν είσαι μία από τα τέσσερα κορτσούδια του σίριαλ. Όχι αγάπη μου, αυτές όχι απλά τρώνε πρωινό, αλλά το απολαμβάνουν κιόλας. Μαζεύονται κάθε πρωί οι τσούπρες στο ίδιο μπρεκφαστάδικο και παραγγέλνουν ότι τραβάει η όρεξή τους: θες ομελέτες, θες σαντουίτς, θες καφέδες, θες φρεσκοστυμμένους χυμούς, θες κρέπες, θες πανκέικς, θες, θες, θες... Και κάθονται εκεί με τις ώωωωρες και αλείφουν με στυλ τη μαρμελάδα στο ψωμί και αναλύουν τα ψυχοκοινωνικοοικονομικογκομενικά τους. Βασικά, τα γκομενικά τους. Κατάλαβες φίλε μου;

Το Sex and the city και η σχέση του με τη σύγχρονη καθημερινότητά μας (στο ταξί)

Αράχνες πιάσαμε εδώ μέσα. Στο σημερινό επεισόδιο θα καταπιαστούμε με κάτι κοινωνικό. Ας κάνουμε ένα συσχετισμό ανάμεσα στην καθημερινότητα τεσσάρων τυχαίων Νεοϋρκέζων και στην καθημερινότητα τη δικιά σου, και τη δικιά σου, ναι, ναι καλέ μου αναγνώστη που καταβροχθίζεις αυτή τη στιγμή 8 κομμάτια πίτσα σπέσιαλ με έξτρα μπέικον, και τη δικιά σου!

Πόσες φορές έτρεχες με την τσάντα στο ένα χέρι, σακούλες στο άλλο χέρι,  σκανάροντας bar codes στο htc magic σου, φορώντας τακουνάρες στα δύο πόδια και το άγχος ότι αργησες στη δουλειά; Και αφού καβάντζωσες το αγώι όλο δικό σου, πήρατε άλλους οχτώ, έτυχε να έχει κίνηση, να έχει πορεία, να πέσεις πάνω σε έργα, να ακούει ο ταρίφας τέντα αθλητικό ραδιόφωνο, και να κράζει τον ΜΠΑΟΚ, να καπνίζει σα φουγάρο μέσα στα μούτρα σου και στο τέλος να πρέπει να πληρώσεις 8,70 και να μην πάρεις ρέστα απ' το δεκάευρω.

Τέλος πια. Αν ζεις στη Νέα Υόρκη, με το που βγεις από το ασανσέρ, την πόρτα του οποίου θα σου ανοίξει ο θυρωρός, και τεντώσεις το χέρι σου φωνάζοντας taxiiiii, θα σταματήσουν τουλάχιστον δεκαεφτά. Καλά, για να μην πω ότι επίσης πολύ πιθανό είναι να περνάει εντελώς τυχαία από κάτω ο Mr Big με τη λίμο και να σε πάει τζάμπα όπου θες. Και να σε τρατάρει και αστακομακαρονάδα σε τρέντι πανάκριβο ρεστοράν.

Άσε που μέσα στο ταξί θα συμβούν τα εξής παρακάτω: θα συναντήσεις τον άντρα των ονείρων σου, θα βγείτε ραντεβού και μάλλον θα σε παντρευτεί, θα πεις τον πόνο σου στον ταξιτζή, θα σε συμπονέσει και θα βγείτε ραντεβού για να σε παρηγορήσει και μάλλον θα σε παντρευτεί κτλ κτλ.

Και για να θυμηθούμε και τον τίτλο του τοστ, απαντάει ένα παπί και λέει, ότι δεν υπάρχει καμία σχέση ανάμεσα στο Sex and the city και τη σύγχρονη καθημερινότητά μας. Άρα ο τίτλος είναι άκυρος.

(του μπι κοντίνιουντ...)

Νέο ιστολόγιο ταράζει τα νερά και τα γκαζόν της μπλογκόσφαιρας

Σας προσκαλούμε στο νέο ιστολόγιο της παπίτσας που θα καταπιάνεται με ότι συμβαίνει μέσα στον κήπο!


Στα εγκαίνια θα παραβρεθούν εξέχουσες προσωπικότητες της τέχνης, της διανόησης και της παρανόησης. Θα ακολουθήσει δεξίωση με κλασσική μουσική και πλούσιο μπουφέ ...



Σας περιμένουμε!

Βουλευτικές εκλογές 2009

Το τηλέφωνο χτυπά, κι η παπίτσα απαντά:

Παπί (ανυποψίαστο): Ναι;
Κοπελιά (wanna διοριστεί στο δημόσιο και κάνει θελήματα στα πολιτικά γραφεία): Ναι, γεια σας. Η κυρία Χ; (διαβασμένο λάθος το επίθετο)
Παπί (αρχίζει να υποψιάζεται): Ναι, σχεδόν. Τι θα θέλατε;
Κοπελιά (δε τη βλέπω να διορίζεται, αφού δε μπορεί να συλλαβίσει σωστά ένα επίθετο): Σας τηλεφωνώ από το πολιτικό γραφείο του κυρίου Ψ και ήθελα να σας ενημερ...
Παπί (γεμάτο απορία): Συγγνώμη, από πού πήρατε το τηλέφωνό μου;
Κοπελιά (ωχ, ρε άνθρωπε, μας καθυστερείς): Ε, βρίσκεται στις λίστες με τους φίλους του γραφείου του κυρίου Ψ.
Παπί (δεν έχει φίλους, κανείς δε το κάνει παρέα): Αποκλείεται, δεν είναι φίλος μου. Ούτε καν τον ξέρω.
ΠΑΥΣΗ
Κοπελιά (τι; δεν ξες τον βουλευτή Χ;;;;): Εεεε, μούμπλε μούμπλε, να σας ενημερώσω για μια εκδήλωση;
Παπί (ας πάει και το παλιάμπελο): Χμ, για πείτε μου...
Κοπελιά: Αύριο ο κύριος Ψ θα μιλήσει στις 20:30 στο συνεδριακό κέντρο Ζ και σας προσκαλούμε να έρθετε. Σας ενδιαφέρει;
Παπί: Εμένα όχι, αλλά θα ενημερώσω τους κυρίους του σπιτιού. Γεια σας.

Η τεχνολογία στη ζωή του σύγχρονου ανθρώπου

[Οποιαδήποτε ομοιότητα με πραγματικά ονόματα ή καταστάσεις δεν είναι διόλου τυχαία! Μπουαχαχαχαχα]

Και όλα αλλάζουν. Κάποτε είχες ένα παμπάλαιο κινητό που είχε μία πορτοκαλί οθόνη με μαύρα γράμματα και μονοφωνικά ρίνγκ τόουνς. Και του φορούσες και ένα μπουφάν μη κρυώσει και πλευριτωθεί και βαράει μονόπαντα η δόνηση. Και ξαφνικά, πας και παίρνεις ένα υπερτηλέφωνο, από αυτά με την μεγάλη οθόνη, με σαρανταδώδεκα εφαρμογές, φωτογραφική μηχανή, ιντερνέτ, τζίντζιλα μίντζιλα, χαμός, σχεδόν μαγικό... Και αρχίζεις να τα χρησιμοποιείς όλα ένα προς ένα, και κατεβάζεις και με το κιλό εφαρμογές (απλικέισονς ντες!) από το ιντερνέτ, χρήσιμες θα έλεγα, αλλά και χωρίς αυτές η γη συνεχίζει να γυρίζει. Και συν τοις άλλοις, ενώ όλοι έχουν πάρει το συνηθισμένο, και σχεδόν σούπα θα έλεγα, εγώΤηλέφωνο, εσύ πήρες ένα άλλο. Μια άλλη μάρκα βρε αδερφέ, γιατί δεν είσαι ο συρφετός, δεν είσαι κανάς τυχαίος!







Καταρχήν, μπορείς και βλέπεις τα email σου ανά πάσα στιγμή, όπου κι αν είσαι: στο σπίτι, στη δουλειά, στο σχολείο, στην εξοχή. Σα τα κρακεράκια για παράδειγμα. Δεν είναι λίγο δα αυτό. Περιηγείσαι μέσα στο μενού με το δάχτυλο και σέρνοντάς το δεξιά και αριστερά πάνω στην οθόνη! Φρρρρρρ από δω, φρρρρρρρ από κει. Έχεις παντού gps, χρήσιμο και αυτό, δεν έχω λόγο να διαφωνήσω. Βγάλε και μια φωτογραφία, κλατς, εκεί που κάθεσαι και αγναντεύεις το ηλιοβασίλεμα και θες να το θυμάσαι για πάντα. Ρομαντικό ε;


Αλλά αυτό το πράγμα που σκανάρουμε όλη την ώρα ότι barcode πέσει μπροστά μας έχει πολύ πλάκα! (Η κάμερα του κινητού σκανάρει το barcode του προιόντος και μετά το βρίσκει στο ιντερνέτ και λέει πόσο κάνει σε διάφορα διαδικτυακά μαγαζιά.) Απολογισμός: μέχρι σήμερα έχουν σκαναριστεί τα barcode από: δεκάδες βιβλία και cd's, όλο το καρφούρ και ο Βασιλόπουλος (χωρίς του πουλιού το γάλα), η κρέμα σώματος και προσώπου (και η ημέρας και η νύχτας) και το σπρέι για τα άλατα του μπάνιου.






Άλλη κουλ και τρέντι εφαρμογή είναι μία πολύ περίεργη, κάτσε να την εξηγήσω: βάζεις το κινητό να ακούσει ένα τραγούδι, και το ακούει και μετά σου λέει ποιο είναι, ποιος το απαγγέλει και από ποιο δίσκο είναι! Χα! Αυτή η εφαρμογή έρχεται να λύσει ένα τεράστιο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν μέχρι σήμερα οι ραδιοφωνικοί παραγωγοί: ακούγεται ένα τραγόυδι στο ραδιόφωνο, και μετά από λίγο πλακώνουν μηνύματα από ακροατές του στυλ: "Ε, μπαρδόν, ποιο τραγούδι ακούστηκε στις 16:37;" "Ε, πώς λέγεται εκείνο το τραγούδι που έβαλες την προηγούμενη Παρασκευή και λέει στο ρεφραίν Οοοοοοο, οοοοοο, I love you, oooooo!"



Καλά, θα σας πω και ένα τελευταίο μυστικό, αλλά μη το πείτε πουθενά: το κινητό μένει συχνά από μπαταρία, χιχιχιχιχιχι........

Πάω να κρυφτώ! Μπλουμ!

Παγκόσμια ημέρα ελεύθερου λογισμικού: let's party!

Το Σάββατο χτύπησε πρωινιάτικα το τηλέφωνο. Ήταν ο Mike. "Παπίτσα σήμερα είναι Παγκόσμια Ημέρα Ελεύθερου Λογισμικού". Χμ, περίεργο, συνήθως το Σάββατο είναι μέρα για shopping, τέλοσπαντων... Από την άλλη λογικό να έχει το ελεύθερο λογισμικό την παγκόσμια μέρα του. Εδώ μέχρι και η μπριτζόλα έχει.


Κατεβήκαμε στο Λευκό Πύργο, όπου θα γινόταν το ιβέντ. Μπροστά στο Λευκό Πύργο είχε καμιά 10αριά πούλμαν. Χάρηκα. "Αααααα, όλοι αυτοί για το ελεύθερο λογισμικό θα ήρθαν. Mike, όλοι αυτοί έχουν linux, πω πω τι πολλοί που είμαστε!" Προχωρώντας παρακάτω, με μεγάλη μου λύπη ανακάλυψα ότι όλοι αυτοί ήταν τουρίστες με φωτογραφικές μηχανές και χάρτες που ήρθαν για να δουν τον ίδιο το Λευκό Πύργο αυτοπροσώπως, και όχι να γιορτάσουν την επικράτηση του kubuntu πάνω στον πλανήτη γη. Λίγο πιο κάτω και μπροστά στη θάλασσα βρήκαμε το περιπτεράκι του thelug.






Η αλήθεια είναι ότι περίμενα να δω πολύ περισσότερο κόσμο. Ίσως να ήταν ακόμη νωρίς 12:30 που φτάσαμε εκεί. Ίσως να είχαμε πέσει σε στιγμή που είχε λιγοστέψει ο κόσμος, ίσως να έφταιγε ο κακός καιρός. Αλλά όσοι ήταν εκεί, ήταν πολύ πρόσχαροι και πρόθυμοι να σου εξηγήσουν τα πάντα. Ενημερωμένοι και με 3 λαπτοπάκια στη σειρά, μας παρουσίασαν διανομές linux και προγραμματάκια, που όχι απλά δε χρειάζεται να τα αγοράσεις, αλλά μπορείς να τα μοιραστείς, να τα τροποποιήσεις... Συναντήσαμε διάφορες ηλικίες, με διάφορες ενδυμασίες. Άλλοι ήρθαν με συνηθισμένα ρούχα, και άλλοι με μπλουζάκι promo της fedora. Άλλοι μεγαλύτεροι, και άλλοι νεότεροι, που ζητούσαν να μάθουν περισσότερα για τα linux που "μόνο κάτι έχει πάρει το αυτί τους".