Κο1νων1κή κατακραυγή - ριλόαντετ

Ορδές κόσμου έβγαιναν από το ΙΚΕΑ. Το γλεπόκι και εγώ τρώγαμε το καθιερωμένο χοτ ντογκ και πίναμε το ένα αναψυκτικό, με δύο καλαμάκια. Οι περισσότεροι έσερναν, ως είθισται στο συγκεκριμένο μαγαζί, άχρηστα αντικείμενα, μικροέπιπλα που μάλλον δε χωράν στο μικρό κενό ανάμεσα στον καναπέ και τον τοίχο (αλλά τα είχε προσφορά), αξεσουάρ για την κουζίνα και το μπάνιο και πολύχρωμα πλαστικά κουτιά, μπας και τακτοποιηθούν επιτέλους τα χύμα πράγματα που είναι σκορπισμένα δεξιά και αριστερά.
 

Μέσα σ' όλους, οι μικροί μας φίλοι (οι μικροί πρωταγωνιστές της ζωής μας, οι λιλιπούτειοι πελάτες, και άλλα κλισέ που αναφέρονται στα πιτσιρικάκια) κουβαλάν το καθένα από ένα μεγάλο κίτρινο μπαλόνι, από αυτά που πετάν ψηλά! Με το ήλιο μέσα! Το γλεπόκι και εγώ κοιταχτήκαμε για μια στιγμή και πήγαμε να βρούμε τη μυστική πηγή που δίνει μπαλόνια φουσκωμένα με ήλιο!

 

Στο δρόμο για την ευτυχία, σταματήσαμε σε 2 υπαλλήλους:

-Εεεεεε....συγνώμη, πού μπορούμε να βρούμε τέτοια μπαλόνια;

-Πού είναι το παιδάκι;

-Στο σπίτι.

[....μπερκ.....χρουμφ....]

-Ε,  η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει παιδάκι. Εμείς δε μπορούμε να πάρουμε;

-Μπα, όχι. Είναι μόνο για τα παιδάκια.

Συμπέρασμα: εμείς οι μεγάλοι χωρίς λιλιπούτειους φίλους δεν έχουμε δικαίωμα στο φουσκωμένο μπαλόνι που πετάει ψηλά. Μου φαίνεται την άλλη φορά θα πάρω μαζί μου και αυτόν μπας και εξυπηρετηθώ.

Κο1νων1κή κατακραυγή

Βγήκε, λοιπόν, να αγοράσει έπιπλα η φίλη μου η Πέπη και πήρε με τη σειρά τα μαγαζιά. Έτσι απλά για να πάρει καινούρια, να αλλάξει λίγο το μουντ, το στυλ μέσα στο σπίτι. Εσείς όλοι δηλαδή, για να αλλάξετε έπιπλα πρέπει να γίνει κάτι συγκλονιστικό; Δε νομίζω! Κάθε μέρα το ΙΚΕΑ γεμάτο είναι. Δε νομίζω στις ζωές όοοοοολων αυτών που σέρνουν προς τα ταμεία τραπεζάκια LACK και συνωστίζονται μετά στην ουρά για χοτ ντογκ με 0,60Ευρώ, να συμβαίνει κάτι σούπερ ντούπερ. Απλά τους ήρθε να αλλάξουν έπιπλα.

Έτσι και το Πεπάκι όσο έψαχνε, ρωτούσε και φίλους και γνωστούς για τη γνώμη τους. Μέσα σε ένα επιπλ-άδικο, και καθώς κοιτούσε έναν καναπέ, χτύπησε το τηλέφωνο. Μιλάει με έναν φίλο της, του λέει ότι σκέφτεται να πάρει τον τάδε καναπέ, και το κλείνει. Κάνοντας λίγο ρημάδι χιούμορ στον πωλητή, του λέει: "Α, πάντα συμβουλεύομαι τον προσωπικό μου διακοσμητή, χαχα...". Και της απαντάει της Πέπης ο πωλητής: "Α, εδώ όλες έρχονται με τους άντρες τους ή τους αρραβωνιαστικούς τους..."

Πάρτην κάτω την Πέπη...

Γιατί βρε άνθρωπε του Θεού; Η σκέτη Πέπη δηλαδή δεν έχει δικαίωμα να πάρει μόνη της έπιπλα; Πρέπει να αρραβωνιαστεί κάποιον; Ασε μας ρε μάστορα...

Μέσα σ' ολα, πήρε και ψυγείο η Πέπη, αυτά τα καινούρια που έχουν  βρυσάκι. Και επειδή συζητούσε στην εταιρεία που δουλεύει το θέμα "έπιπλα και ψυγείο," άρχισαν όλοι να ρωτάν, με εκείνο το απαίσιο χαμογελάκι: "Οοοοοοοο, Πέπη, τι έγινε, τι έγινε; Καινούρια έπιπλα, καινούριο ψυγείο! Τι έχουμε, τι έχουμε; Θα μας ανακοινώσεις κάτι;"

Γιατί ως γνωστόν, μόνο αν παντρεύεσαι πρέπει να πάρεις καινούριο ψυγείο. Αλλιώς είσαι καταδικασμένος μια ζωή να πίνεις ξινισμένο γάλα, να έχεις σάπια λεμόνια και να κάνεις απόψυξη.

Αυτό τον καιρό σκέφτεται να πάρει πατάκι για το μπάνιο, αλλά δε το λέει πουθενά.

Ιστορίες από το Freiburg (μέρος 4ον)

Στην προ φέισμπουκ εποχή, με το σχολείο, πηγαίναμε ημερήσιες εκδρομές στη Βεργίνα, στα Πετροκέρασα, άντε σε μεγάλες γκλαμουριές στον Άγιο Νικόλαο Νάουσας. Στο Μιλάνο, όμως, δεν έτυχε να πάμε ποτέ ημερήσια. Στο Freiburg όμως, μας είχε πιάσει μια λύσσα, ένα κακό, μια μανία, όπου υπάρχει λίστα για εκδρομή να κοτσάρουμε και τα ονόματά μας. Και τι είχαμε να κάνουμε καλύτερο εκείνο το Σάββατο από το να πάμε στο Μιλάνο;  Τίποτε.
 Όταν λες ημερήσια εκδρομή, εννοείς να φύγεις το πρωί κατά τις 9 και να γυρίσεις το απογευματάκι κατά τις 6. Λάθος τρανό. Ημερήσια εκδρομή, είναι αυτή που κρατάει μία ημέρα. 24 ώρες. Κάνεις 8 ώρες για να πας, 8 ώρες για να γυρίσεις, και 8 ώρες κάθεσαι στην εκδρομή. 3 Χ 8 = 24. Τα μαθηματικά το λένε, όχι εγώ.

Ξεκινάς, λοιπόν, ξημερώματα και βολεύεσαι στο πούλμαν. Μαζί σου Άγγλοι, Γάλλοι, Πορτογάλοι. Στο μπροστινό κάθισμα από τη Runz ένας βλαμμένος που πηγαινοφέρνει ασταμάτητα την καρέκλα του μπρος πισω και κουτουλάει το γόνατο της Runz. Στο τσακ τη γλίτωσε την κάκωση μηνίσκου. Το τι ελληνικό μπινελίκι ακούστηκε σε εκείνη τη διαδρομή δε λέγεται. Όλα τα μπιπ που μπορείς να φανταστείς. Μπιπ μπιπ!

Λίγο πιο πέρα πέφτει το βλέμμα μου σε μία σακουλίτσα Hondos center. Πάνω που αποφασίζω ότι είναι κάτι συνηθισμένο (τόσο συνηθισμένο, όσο οι διαφημιστικοί αναπτήρες και τα στυλό του ίδιου μαγαζιού) αρχίζω και απορώ: τι δουλειά έχει η σακουλίτσα στο γερμανικό πούλμαν, που βρίσκεται στην Ελβετία και είναι καθ' οδόν προς την Ιταλία; Η σακουλίτσα ήταν μιας Ρουμάνας που είχε πάει στην Ελλάδα και της ξέμεινε. Η αλήθεια είναι ότι σακούλες από μαγαζιά είναι από τα αγαπημένα μου άχρηστα και δωρεάν σουβενίρ που μαζεύω και εγώ από ταξίδια. Όπως και τα εισιτήρια από τα μέσα μεταφοράς, τα αυτοκόλλητα πάνω στις βαλίτσες,  αποδείξεις από μαγαζιά και φυσικά το αλάτι και τα διάφορα συσκευασμένα μικρομπιρμπιλόνια που σου προσφέρουν στα γεύματα στα αεροπλάνα.

Κάναμε διάλειμμα από τη βόλτα στη Via Dante σε ένα καφέ. Πάνω στο τραπέζι υπήρχε ένα κυκλάμινο, πανέμορφο. Όχι, πες μου: μπορείς να αντισταθείς σε ένα τόσο όμορφο κυκλάμινο; Ε; Ε; Το σχέδιο καταστρώθηκε. Πρώτη κίνηση: το κατέβασε η Runz διακριτικά στο πάτωμα. Δεύτερη κίνηση: έσκυψα και ακούμπησα κάτω το σακίδιο. Τρίτη κίνηση: έχωσα το κυκλάμινο μέσα στο σακίδιο. Τέταρτη κίνηση και καθοριστική: έκλεισα το φερμουάρ εν ριπή οφθαλμού και ξύρισα όλα τα λουλούδια του! Χρατς! Ναι, αλλά το έσωσα από τη μίζερη καθημερινότητά του στο καφέ του Μιλάνου. Αν δεν ήμασταν εμείς, θα είχε περάσει μία ολόκληρη ζωή ακούγοντας Ιταλούς να ρουφάν καπουτσίνο και να κρατσανίζουν κουλουράκια κανέλας. Για την ιστορία: το κυκλάμινο πέρασε ζωή χαρισάμενη στο Freiburg. Ταξίδεψε και ως χειραποσκευή (μαζί με 5 βαλίτσες, 3 σακίδια και ένα κάρο άλλα τσιμπράγκαλα) και στην Ελλάδα. Ιδού ντοκουμέντο από τις διακοπές του στο Freiburg.

Περί ρυζιού ο λόγος

[.............] Παύση ψαλμωδίας. Και ακολούθησε ανακοίνωση: "Και τώρα θα πετάξει ρύζι μόνο η οικογένεια. Οι υπόλοιποι καλεσμένοι να μην πετάξουν ρύζι, γιατί ακολουθεί κι άλλος γάμος."

Και έτσι, άρχισε το Ησαΐα χόρευε, και ρύζι μην πετάξεις. Και όντως, έφυγαν  μόνο 5 σπυριά ρύζι μετρημένα. Ενώ συνήθως οι νεόνυμφοι σκύβουν, κλείνουν τα μάτια, και γυρνάν ασυναίσθητα τα κεφάλι από τη βροχή ρυζιού που πέφτει από παντού, αυτή τη φορά τίποτε. Νέκρα. Ησυχία. Ξενέρωμα βρε αδερφέ. Κλιτς, μία χουφτίτσα έφυγε από την μία πεθερά, και κλιτς άλλη μία από τη συμπεθέρα. Με μεγάλη προσοχή μη λερώσει παραπέρα, έριξε μία χουφτίτσα και ο αδερφός της νύφης. Θα σας πω κάτι, αλλά να μείνει μεταξύ μας. Είδα να ρίχνει ρύζι και κάποιος άλλος που δεν ήταν συγγενής. Έπρεπε να τον καρφώσω στον παπά, αλλά ας όψεται το πνεύμα των Χριστουγέννων. Άκους εκεί, ο θρασύτατος. Κάτι τέτοιοι θα αναγκάσουν τους ιερείς να διασφαλίζουν τη συγγένεια των νεονύμφων με αυτούς που θα ρίξουν ρύζι. Ας γίνεται ένα τεστ DNA στον πρόναο, και όσοι παίρνουν άριστα, θα παραλαμβάνουν το ειδικό πουγκί οργάντζας με το ρύζι.

Πάλι καλά, να λες που δεν είχε κι άλλες απαιτήσεις ο πάπας. Θα μπορούσε, για παράδειγμα, να απαγορεύεται το καρολίνα ή το γλασέ.  Τρε μπανάλ να πετάς γλασέ, όταν υπάρχει το μπασμάτι.

Μετά από όλα αυτά, ας ενημερώσουμε ότι ανακαλύφτηκε η ηλεκτρική σκούπα, και έτσι η συλλογή του βρωμερού ρυζιού από το σημείο τέλεσης του μυστηρίου γίνεται παιχνίδι και δεν κρατάει πάνω από 5 λεπτά. Έτσι, μέχρι να πέσουν οι υπογραφές και να αποχωρήσουν οι καλεσμένοι, καθαρίζει το κόκκινο χαλί, ώστε να ακολουθήσει ο επόμενος γάμος και να έχει τηρηθεί και αυτό το έθιμο, που η παπίτσα βρίσκει εξαιρετικά χαριτωμένο.

Ανακαίνιση

[Οποιαδήποτε ομοιότητα με πραγματικά ονόματα ή καταστάσεις δεν είναι διόλου τυχαία! Μπουαχαχαχαχα]

Ας μείνει μεταξύ μας: έγινε αναβάθμιση στο κινητό. Στο γνωστό κινητό, το htc μαγικό! Για κάποιο λόγο, ή και χωρίς λόγο. Έτσι, για να περνάει η ώρα. Στο λογισμικό του; Στο υλισμικό του; Στο αυτό του ή στο άλλο του, θα σε γελάσω, και δεν είναι στις προθέσεις μου. Κράτησε 3 μέρες αυτή η ρημαδοαναβάθμιση. Η ανακαίνιση, τελοσπάντων.

Ξεκίνησε κάπως έτσι:

-Όχι, δε μπορώ τώρα, φτιάχνω το κινητό.

-Θα βγούμε αύριο, σήμερα έχω να τελειοποιήσω το κινητό.
-Κάτσε λίγο, κάνω το τελικό upgrade.


Συνεχίστηκε κάπως έτσι, με μεγάλους ενθουσιασμούς, εορταστικές εκδηλώσεις, πυροτεχνήματα και κομφετί:

-Πρέπει να σου δείξω το κινητό, άλλαξα τη ρομ! Είναι τέλειο!

 Χωρίς κανείς να το περιμένει, απρόοπτες εξελίξεις συννέφιασαν τον ουρανό...:

-Αγγγγγγγγγκκκκκρρρρρρρρρ.......είμαι μέσα στα νεύρα, έχει ένα πρόβλημα μετά την αναβάθμιση,δε λειτουργεί η κάμερα. Κάνει ριμπούτ όταν πάω να την ανοίξω.

-Άσε, δεν ψήνει καφέ όπως παλιά. Χάλασε και το ραδιόφωνο που δεν είχε ούτε πριν.

Κατόπιν ωρίμου σκέψεως, η απόφαση ελήφθη: Η τσαπερδόνα καινούρια ρομ θα πήγαινε από κει που ρθε, στα τσακίδια!

-Σκέφτομαι να το ξαναλλάξω, να βάλω την παλιά ρομ που είχε.

Στο στρουμφοχωριό όλα κυλούν ανέμελα και ειρηνικά, μετά την επιτυχή διάσωση από τον Δρακουμέλ και τα νύχια της Ψιψινέλ και βέβαια, την αντικατάσταση της καινούριας ρομ με την παλιά, που όλοι είχαμε αγαπήσει:
-Οπ, τι βλέπω; Το κινητό έγινε όπως παλιά!
-Ναι, έβαλα ξανά την παλιά ρομ... Να σε βγάλω μια φωτογραφία;

 Πάω να κρυφτώ και πάλι! Μπλουμ!

Μπλε ηλίθιες σαρανταποδαρούσες

Δεν ήξερα πού να αναρτήσω το συγκεκριμένο τοστ: στο κηπολόγιο ή εδώ; Αφού θα μιλήσω για σαρανταποδαρούσες, δε θα πρεπε κανονικά να φύγει σούμπιτο το τοστ για το κηπολόγιο; Κι όμως...

Έρχεται το λεωφορείο με, ως συνήθως, αποπνικτική  ατμόσφαιρα (και τροπόσφαιρα). Ανεβαίνει η παπίτσα, κλονγκ, χτυπάει το εισιτήριο και θρονιάζεται. Ο καιρός, αν και Δεκέμβριος, ακόμη ζεστός. 17 βαθμοί Κελσίου στο Τουμπάι. Το παπί ανοίγει το παράθυρο, μπας και δραπετεύσει κάποιο από τα μικρόβια, μπει λίγος καθαρός, φρέσκος και κοπανιστός αέρας και δεν κολλήσουμε κάποια από τις τρέντι ιώσεις της εποχής. Λίγες στάσεις αργότερα ανεβαίνει μια κυρία με ολόχρυσα μποτάκια! Πριν κάτσει μπροστά μου, πάει να κλείσει το μοναδικό ανοιχτό παράθυρο σε ολόκληρο το διπλό λεωφορείο.  Τη μοναδική πηγή δροσιάς, καθαρού (και καλά) οξυγόνου και φρεσκάδας μέσα στο λεωφορείο. "Αχ, σας παρακαλώ, μη το κλείσετε τελείως!", εκλιπαρεί το παπί. "Γιατί;;;;;;;;;;", απορεί έκπληκτη η κυρία, που μάλλον της άρεζε η βρωμερή μυρωδιά κλεισούρας που έκοβε βόλτες περιχαρής  μέσα στο λεωφορείο και  σίγουρα είχε βάλει στοίχημα με την γειτόνισσα να γυρίσει συναχωμένη και με τη νέα γρίπη στο σπίτι. Τόση διαφήμιση, να μην την κολλήσει;

"Έλα ρε, ναι, ρε συ άσε. Είμαι στο λεωφορείο! Ρε συ, τις σιχαίνομαι αυτές τις μπλε ηλίθιες σαρανταποδαρούσες!", είπε ο αποπίσω μου στο κινητό.

Το Sex and the city και η σχέση του με τη σύγχρονη καθημερινότητά μας (τρίχες)

Πόσες φορές το μήνα πας εσύ μαντάμ στο κομμωτήριο; Ε; Όχι, πες μου. Πόσες; Πέντε; Εφτά; Σαρανταδώδεκα; Χμ, μάλλον μία δύο φορές το μήνα πηγαίνεις. Και κάπου κάπου περνάς λίγο και τη ρίζα κανά βάψιμο, για να μη κυκλοφορείς και τελείως απεριποίητη. Μη σου πω ότι το λιβανίζεις μέρες ατέλειωτες "πρέπει να πάω να μου πάρει λίγο την ψαλίδα..." και τελικά δεν προλαβαίνεις να πας ποτέ.

Καλά δε μιλάμε για εξτρίμ χτενίσματα. Αυτά τα κάνεις μόνο αν πρέπει να πας σε κανά γάμο. Και επειδή το έχεις ακριβοπληρώσει το κρατάς και καμιά βδομάδα να το χαρείς. Κοιμάσαι ξυπνάς με το κεφάλι φουλ στο τσιμπιδάκι. Και κάθε πρωί πατικώνεις με λακ όποια τρίχα βγήκε από τον ίσιο δρόμο. Πήγες και συ το κομμωτήριό σου...

Στη Νέα Υόρκη τα κορίτσια δεν πάνε ποτέ στο κομμωτήριο. Ποτέ των ποτών. Τι με κοιτάς that way? Τις έχεις δει ποτέ σε κάποιο επεισόδιο να είναι στο κομμωτήριο; Όχι βέβαια. Ξυπνoύν αναμαλλιασμένες και στην επόμενη σκηνή που έχουν φτάσει στο ταχυφαγείον είναι έτοιμες χτενισμένες, σουλουπωμένες με τον κότσο τους, με την μπούκλα τους, με το μιζανπλί τους βρε αδερφέ. Χωρίς κομμωτήριο, χωρίς ούτε καν λίγο πιστολάκι. Έτσι απλά. Και τζάμπα. Γιατί, για σκέψου να έδινες τόσα λεφτά εσύ για καθημερινό κομμωτήριο. Θα σου έμενε ένα ευρώ για να φας; Και τρέχα εσύ ξεχτένιστη κάθε μέρα στη δουλειά...