15αύγουστος. Και καλά...

Είσαι στην πόλη και πλήττεις του θανατά και σιχτιρίζεις την ώρα και τη στιγμή που αποφάσισες να μη λείψεις από τη λατρεμένη πολυκατοικία σου το τριήμερο του δεκαπενταύγουστου; Καλά, κουλάρισε. Δεν είσαι μόνος σου. Να, είναι και το παπί στην ίδια κατάσταση. Και θα σου πει ότι δεν έχει περάσει και τους πιο σούπερ δεκαπενταύγουστους...

Δύο χρονιές έτυχε να είναι η πάπια άρρωστη στο κρεβάτι με γαστρεντερίτιδα. Ναι, ήταν 15 Αυγούστου και τις δύο φορές. Και επειδή και φέτος παίζει κάτι σε στυλ γαστρίτιδας ή whatever, μάλλον τελικά δεν είναι καθόλου τυχαίο. Καλά, η -εντερίτιδα πού πήγε φέτος; Μέχρι και αυτή είναι διακοπές στη θάλασσα και πίνει μοχίτο και συ δόλιε αναγνώστη λιώνεις. Αν κρίνει κανείς από το γεγονός ότι όοοοοολη τη χρονιά η πάπια δεν αρρωσταίνει ποτέ, και τα παθαίνει όλα τη συγκεκριμένη μέρα, τότε τίποτε δεν είναι τυχαίο.

Πριν μερικά χρόνια την ίωση την πέρασε σε ένα βουνίσιο χωριουδάκι που σε απόσταση 30 χιλιομέτρων δεν υπήρχε ούτε ντεπόν. Πέρσι κουβάλησε μία καταπληκτική ουζμπέκικη ίωση και το γιόρτασε με ορούς στο νοσοκομείο. Φέτος πάλι πιστεύει ότι πήγε να τη βρει η γνωστή ίωση, αλλά δε τα κατάφερε, και πολύ καλά, μουαχαχαχαχαχα. Ίσως θα μπορούσαμε, αν μια μέρα χαθούν όλα τα ημερολόγια του κόσμου, να ξέρουμε ότι έφτασε 15 Αυγούστου όταν αρρωστήσει το παπί.

Συνεχίζεις να σιχτιρίζεις ακόμη και μετά από όσα διάβασες; Ε δεν τρώγεσαι με τίποτα. Και γω δεν τρώω τίποτε, εκτός από κάτι νεροβράσματα... Και όχι μόνο αυτό. Ο πόλεμος είναι και ψυχολογικός. Γιατί, είπα, θα κάτσω που θα κάτσω μέσα το ΣΚ, ας αφιερωθώ στη μαγερική. Και ψώνισα ένα κάρο προμήθειες για να κάνω ένα κάρο λιχουδιές (μερέντα, πουράκια καπρίς, χοιρινό για γλυκόξινο, χόρτα, πιπεριές, κοτόπουλο, καρπούζι, αλλά βασικά μερέντα και πουράκια). Και τώρα κάθομαι και τα κοιτάω που κάνουν τις διακοπές τους στο ψυγείο...

(Το παρόν τοστ είναι εμπνευσμένο από και αφιερωμένο στον Τόλη Μπερτόλη, που πλήρωσε 60 γιούροζ για ένα φλοττέρ...).

Τα σφηνάκια και τα καροτσάκια

Πριν μερικά χρόνια, ίσως μέχρι και φέτος, η μόνη καλοκαιρινή έγνοια σε μια παρέα ήταν να ξέρει πόσα σφηνάκια γεμίζουν με ένα σέικερ. Αν ο μπάρμαν ήταν καλός και χουβαρντάς ένα σέικερ μπορούσε να σου βγάλει όλη τη νύχτα. Και αν ήταν πολύ καλός θα ήταν και νόστιμο το σφηνάκι και θα έγλυφες και τα δάχτυλά σου. Αν η παρέα ήταν τιτανοτεράστια και διψούσε, τότε ένα μονάχα σέικερ δεν έκανε καλή δουλειά. Έτσι επιστρατεύονταν κανατάκια που γέμιζαν μέχρι πάνω με κάποιο ροζ καρπουζένιο δροσερό ποτάκι. Ή με κάποιο άλλο με μπισκοτένια γεύση. Ή με κάτι άλλο βρε αδερφέ, δεν έχει και μεγάλη σημασία. Και γύρω γύρω η κανάτα είχε καλαμάκια και φρρρρρ ο μαγικός ζωμός θα γινόταν με μερικές ρουφηξιές εξαφανιζόλ.

Τα πράγματα άρχιζαν να αλλάζουν εδώ και λίγα χρονάκια. Μετά από στατιστικές μελέτες παρατηρήθηκε ότι ένα σέικερ χρειάζεται πλέον περισσότερη ώρα μέχρι να δεις άσπρο πάτο. Και όχι γιατί η σεϊκεροπαραγωγοί τα φτιάχνουν πλέον μεγαλύτερα, αλλά γιατί τα σφηνάκια έγιναν σαφώς λιγότερα αφού μειώθηκαν τα μέλη της παρέας που συμμετείχαν στην σφηνοκατάνυξη. Και έτσι ένα σέικερ καλύπτει πολλά "γεια μας". Ταυτόχρονα με τη μείωση των σφηνακίων παρατηρήθηκε ραγδαία αύξηση στα καροτσάκια. Όταν φεύγει ένα σφηνάκι, εμφανίζεται ένα καροτσάκι. Όχι καροτσάκι λαϊκής, όχι καροτσάκι σούπερ μάρκετ. Αλλά καροτσάκι με μπεμπάκι, φατσάκι, ζουζουνάκι. Έτσι, σιγά σιγά ένας ένας από μια παρέα δεν συμμετέχει στην σφηνοκατάνυξη. Αλλά σέρνει νωρίς το απόγευμα ένα καροτσάκι. Η παρέα μικραίνει. Ώσπου, από εκεί που υπήρχαν μόνο σφηνάκια και καθόλου καροτσάκια, θα φτάσει να υπάρχουν πολλά καροτσάκια και ελάχιστα σφηνάκια.

Η πορεία, υποθέτει το παπί, είναι προδιαγεγραμμένη: κάποια μέρα θα απαγορευτούν όλα τα σφηνάκια και θα κυκλοφορούν μόνο καροτσάκια. Όλα αυτά σκεφτόταν το παπί προχτές, όταν σήκωσε να τσουγκρίσει ένα σφηνάκι και στην παρέα ακούστηκε ένα τσούγκρισμα λιγότερο.

(...περιμένοντας το καροτσάκι της φιλενάδας...χικ!)

Πότε ήρθε το καλοκαίρι;

Όταν στο δρόμο για Χαλκιδική πάνω στο οδόστρωμα βάζουν εκείνο το μαύρο καλωδιάκι πέεεεερα ως πέεεεεερα που μετράει πόσοι λουόμενοι κάνουν μία μικρή απόδραση από την τσιμεντούπολη κάθε Σαββατοκύριακο.

Όταν βρίσκεις πάνω από τρεις άδειες θέσεις πάρκινγκ στη γειτονιά σε απόσταση πιτζάμας από το σπίτι σου.

Όταν αρχίζεις και πηγαίνεις σε γάμους και γλέντια σε κτήματα / μπιτσόμπαρα / ιππικούς ομίλους / πισίνες κτλ.

Όταν πρέπει να κουρεύεις το γκαζόν κάθε βδομάδα.

Όταν θες να κλείσεις ραντεβού για πεντικιούρ και το αμέσως επόμενο διαθέσιμο είναι μετά από πέντε τέρμινα.

Όταν για τη διαδρομή Άθυτος - Καλλιθέα (5χλμ.) κάνεις μία ώρα λες και είσαι στην περιφερειακή  με κατεύθυνση δυτικά και 4 καραμπόλες στο Παπαγεωργίου.

Όταν βρίσκεις να κάτσεις μέσα στο λεωφορείο στις 3 το μεσημέρι.

Όταν γεμίζουν τα στάτους στο facebook με "θέλω διακοπέεεεεεες" ή "13 μέρες έμειναν".

Όταν στις ειδήσεις σε πρήζουν με την πληρότητα της Δημητρούλας και του Ρομίλντα.

Όταν ζεσταίνεται το ρούτερ και του ρίχνεις παγάκια μπας και πάρει ξανά μπρος.

Μα πάνω απ' όλα όταν γυρνάς το κεφάλι σου και βλέπεις αυτό:

Στις 6:17 περίπου ώρα Ελλάδος...

...γυρίζει σπίτι του ο dj από την απέναντι οικοδομή. Έχει κρεμασμένα στους ώμους του τα τσαντικά με τα cd και είμαι σίγουρη ότι βουίζουν τα αυτιά του.

...τελειώνουν το σφουγγάρισμα οι καθαρίστριες της πολυκατοικίας. Πρώτη φορά βλεπω καθαρίστριες τόσο νωρίς! Στον ύπνο τους μας βλέπουν;

...ακούγεται από κάπου ένα ξυπνητήρι με φανταρίστικη τρομπέτα. Εγώ που ξυπνάω με το τι τι τι τιτ του κινητού πρέπει να είμαι υπερβολικά ντεμοντέ.

...περιμένουν το πούλμαν για τη δουλειά καμιά δεκαριά άνθρωποι στη σειρά ο ένας δίπλα στον άλλο. Και δε μιλάν μεταξύ τους. Δε τους παρεξηγώ. Και μένα δε μου παίρνεις κουβέντα το πρωί.

...δεν έχει καθόλου κίνηση στο βενζινάδικο και μπορείς να καθαρίσεις το παρμπρίζ με την ησυχία σου και να χαζέψεις στην τηλεόραση του μαγαζιού την πρωινή εκπομπή, όπου χίλια τοις εκατό μιλάν για την κρίση. 

...κάπου ανατολικότερα κάποιοι κάνουν διάλειμμα για μεσημεριανό φαγητό που είναι μάλλον σούσι ή τεριγιάκι ή τεπανγιάκι. Προλαβαίνουν να διπλώσουν κανα οριγκάμι και να ρίξουν στο άι φόουν τους μια ματιά στο βλογ του παπιού. Και μετά ξανά μανά κλίτσι κλίτσι στο λαπτόπι.

...κάπου τέρμα δυτικά είναι ακόμη βράδυ και κάποιοι ίσως δεν έχουν πάει για ύπνο και βλέπουν dvd. Ή το κολλεγιακό πρωτάθλημα μπάσκετ.

...δέν έχει καθόλου κίνηση και το κοντέρ γράφει πάνω από 22 χιλιόμετρα την ώρα μέσα στην πόλη. Εξωπραγματικό!

...κανένας δεν είναι online στο facebook και κανένας δεν παίζει παιχνίδια με απατεώνες, κακόμοιρες χελωνίτσες και καλλιέργειες κολυμβηθρόξυλου.

...το νερό της βρύσης έχει τρομερή πίεση!

...στο μπουγατσατζίδικο γίνεται πατείς με πατώ σε και η άχνη και η κανέλα χορεύουν σάλσα.

...έξω από το κλαμπ έχει ακόμη αρκετά αυτοκίνητα παρκαρισμένα και ακούγεται ένα ξεψυχισμένο μπιτ ανάμεσα στα πεύκα. Να, κάτι τέτοιοι ξενύχτηδες μπαρόβιοι δεν αφήνουν τον dj της πρώτης περίπτωσης να πάει σπίτι του πιο νωρίς.

..το παπί κόβει κίνηση και προχωρεί...

Μην αντιστέκεσαι, κάνε ένα βήμα και συυυυυ

Μία φίλη του παπιού έκανε τις προάλλες την εξής παρατήρηση:

-Έχεις δει τις αφίσες του Ρουβά που εμφανίζεται στο χωριό μας αυτές τις μέρες;

-Χμ...μούμπλε μούμπλε....εεε....λες να μην τις είδα; Σάκης είναι αυτός! Και να μη θες, πέφτει το βλέμμα από μόνο του.

-Ρε συ... Είναι αυτή η φωτογραφία τώρα κατάλληλη για να σου διαφημίσει κέντρο διασκέδασης; Για να σε παρακινήσει να πας στα μπουζούκια να δεις τον τραγουδιστή;

-Χμ...μούμπλε μούμπλε...εεε....(για δεύτερη φορά). Τι εννοείς; Γιατί δε σε πείθει;

-Με πείθει. Αλλά όχι για να πάω να ακούσω μουσική.

-Χμ...μούμπλε μούμπλε...εεε.... (τρίτη και φαρμακερή). Αλλά για τι πράγμα;

-Για να πάω να του μιλήσω του Σάκη. Να του ζητήσω να βγούμε για καφέ. Να πάμε ένα σινεμά. Να πάμε σε ένα ζαχαροπλαστείο να φάμε μια πάστα σεράνο.

-Τώρα που το ξανασκέφτομαι, δεν έχεις άδικο... 

Για του λόγου το αληθές, να, δείτε την εν λόγω αφίσα. Μία πάστα σεράνο δε την ζητάει η καρδιά σας; Άντε, μία νουγκατίνα στη χειρότερη περίπτωση. 

 

Estrella tren.

Είναι αυτά τα κουπέ τρένου όπου κάθονται 4 άτομα αντικριστά με άλλα 4. Όλοι μαζί σύνολο είναι 8. Και κοιτιούνται. Ο καθένας κοιτάει τον απέναντί του. Τον παρατηρεί από πάνω ως κάτω και μετά αρχίζει και χαζεύει τον διπλανό του απέναντι και τον διπλανό του διπλανού. Οι πιο προνομιούχοι που κάθονται στα παράθυρα ρίχνουν και ένα βλέφαρο έξω στην πλάση. Και κάπου κάπου ρίχνουν και έναν υπνάκο και περνάει η ώρα. Ή λέει κάποιος "συγγνώμη να περάσω" και τραβάει ο άλλος τα πόδια του και αυτό είναι όλο. Αν είναι μέρα. Γιατί αν είναι νύχτα, τότε όλοι κοιμούνται. Αμ δε...Στο τρένο Estrella είναι αλλιώς τα πράγματα.

Στη μία σειρά κάθονται ένας μεταλλάς, το παπί, ένας Μεξικάνος και ένας αδιάφορος Ισπανός. Ακριβώς απέναντί τους είναι ένας Μαδριλένιος, η Μάκι και ένα σετάκι νεαρά παιδιά, αγόρι και cosmo-girl. Μαδριλένιοι και αυτοί.

Πριν νυχτώσει: Η Μάκι δεν έχει φάει τίποτε, γιατί ανακατευόταν το στομάχι της. Έτσι, βρήκε λύση μασώντας ένα δισκίο Μααλόξ. Το παπί αντιθέτως θα φάει ότι και συμβαίνει. Περιδρομιάζει μάφινς με γεύση βανίλια (για γλυκό, γιατί σίγουρα προηγουμένως είχε φάει σαντουιτσάκι). Το cosmo - girl ξεκοκκαλίζει το κοσμοπόλιταν. Οι άλλοι ανταλάσσουν καμιά κουβέντα. Και ο Μαδριλένιος τρώει σαντουιτσάκι με σκέτο χαμόν μέσα, που είπε το έφτιαξε η μαμά του. Μα καλά, τόση μαεστρία θέλει για να σφηνώσεις ένα κομμάτι χαμόν μέσα σε δύο κομμάτια ψωμί και αγγάρεψε τη μάνα του;

Μετά το φαγοπότι και αφού η νύχτα είχε πέσει: είπαμε να την πέσουμε και εμείς. Έτσι όρθιες. Σαν στέκες. Η Μάκι παίρνει αγκαλιά την τσάντα της και εγώ την δικιά μου. Κοτσάρω και τα γουόκμαν στα αυτιά για να νανουριστώ. Η Μάκι επειδή αντιλήφθηκε ότι τελικά άρχισε να πεινάει τρώει κι άλλα δισκία μααλόξ: και θα χορτάσει, και δε θα την πειράξουν! Έξυπνο; Και ετοιμάζεται να κοιμηθεί. Ναι αλλά οι υπόλοιποι δεν νύσταζαν και πολύ. Όλη η νύχτα κύλισε με παρεμβολές.

Ο Μαδριλένιος πιάνει κουβέντα με τον διαγωνίως απέναντί του Μεξικάνο και ενοχλεί και εμένα και τη Μάκι. Ο μεταλλάς είναι στην καρακοσμάρα του, αλλά κάπου κάπου κουνιέται. Θα του έχει μείνει από τα ντραμς. Το παπί προσπαθεί να νανουριστεί με την μουσικούλα του (είμαι σχεδόν σίγουρη ότι άκουγα dEUS εκείνη τη νύχτα). Αλλά κάθε λίγο ένα χέρι μου κάνει νοκ νοκ πάνω στην τσάντα. Είναι ο νεαρός Μαδριλένιος από το σετάκι.

-Τι ακούς;

-Αυτό...

-Αχα.

Μετά από λίγο, νοκ νοκ και πάλι.

-Τι ακούς;

-Το άλλο...

-Α, μάλιστα.

Ευτυχώς μετά από καμιά 10αριά νοκ νοκς, το cosmo - girl είχε τελειώσει με τη διατριβή του κοσμοπόλιταν με θέμα "πώς το τρίβουν το πιπέρι" και τον απασχόλησε. Μας άφησε και μας στην ησυχία μας να κοιμηθούμε. Ευτυχώς, γιατί είμαι σίγουρη ότι εκείνη τη νύχτα το νεαρό σετάκι έκανε πρακτική σε τουλάχιστον 15 θέματα του περιοδικού...

Ποιος είναι το αφεντικό;

Σε ένα έργο υπάρχουν περίπου σαρανταδώδεκα αφεντικά. Ίσως και παραπάνω.

Υπάρχει το μεγάλο αφεντικό, ο κύριος του έργου: αυτός (ιδιώτης ή δημόσιο) στον οποίο ανήκει το έργο και αποφασίζει πώς το θέλει. Το θέλει μπλε με ροζ ελεφαντάκια, έτσι θα γίνει. Το θέλει ανάποδα με τα θεμέλια πάνω και τη σκεπή κάτω, έτσι θα γίνει. Το θέλει να τελειώσει αύριο, θα τελειώσει χτες. Θέλει να φτιάχνεις και να γκρεμίζεις συνέχεια το ίδιο πράγμα μέχρι να αποφασίσει πώς ταιριάζει περισσότερο με την τσάντα της γυναίκας του, έτσι θα γίνει. Αυτός είναι, λοιπόν, ο κύριος του έργου. Και για γυναίκα να πρόκειται, πάλι κύριος του έργου θα είναι, όχι κυρία του έργου.

Ο κύριος του έργου το έχει αναθέσει σε μία εταιρεία, για να το μελετήσει, να το κοιτάξει από δω, να το κοιτάξει από κει,  και να το κατασκευάσει. Αυτή η εταιρεία, συνήθως, εκτός από τη μελέτη κάνει και την επίβλεψη της κατασκευής. Μπορεί όμως να δώσει την επίβλεψη σε μια άλλη εταιρεία (τι θα κάνουν οι άλλες εταιρείες, κλέφτες θα γίνουν;). Άρα υπάρχει κάποιος που κάνει την επίβλεψη. Μέσα σε όλα, κάπου κάπου σκάνε μύτη και οι αρχιτέκτονες και οι μηχανικοί που μελέτησαν το έργο και τους κατεβαίνουν διάφορες κουλές ιδέες μέσα στα ζάλη και παραζάλη τους (νομίζοντας ότι όλα μπορούν να γίνουν με ένα κλικ στο AutoCad) και πρέπει όλοι να υπακούσουν.  Παράλληλα με όλους αυτούς, μπορεί ο κύριος του έργου, αν είνα κάποιος δημόσιος φορέας, να στείλει και αυτός τη δικιά του ομάδα επίβλεψης. Άρα, σκέψου φίλε αναγνώστη, πόσοι επιβλέποντες στέκονται από πάνω από το έργο και κοιτάνε με το στόμα ανοιχτό και επιβλέπουν με ύφος περίβλεπτο. Μέχρι στιγμής πέντε (5) σίγουρα.

Πάμε τώρα στην κατασκευή. Σιγά μην κάτσει η μελετητική εταιρεία να κάνει την κατασκευή. Θα την δώσει σε κάποια κοινοπραξία για να τη αναλάβει. Και η κοινοπραξία δεν είναι καμιά τυχαία για να κάτσει να σκάβει και να παίζει με τα τσιμέντα, γι' αυτό  θα δώσει την κατασκευή σε κάποιο εργολάβο. Και ο εργολάβος θα πάρει και θα την δώσει σε έναν υπεργολάβο. Ο εργολάβος είναι αυτός που έχει τα πολλά κονέ και τσάκωσε τη δουλειά και ο υπεργολάβος αυτός που θα φάει από τα ψίχουλα που θα του ρίξει ο εργολάβος.  Στο τέλος, λοιπόν, ο υπεργολάβος είναι αυτός που θα πάρει ένα ή περισσότερα συνεργεία και θα κοτσάρει και έναν δόλιο εργοδηγό για να στέκεται πάνω από τα κεφάλια των εργατών και να συντονίζει τα ασυντόνιστα.

Άρα, όταν λέμε "έρχεται το αφεντικό" εννοούμε ένα από τους παραπάνω οχτώ (8) αρχηγούς. Τώρα, ο καθένας φοράει και διαφορετικά ρούχα και οδηγάει όσο ανεβαίνει η ιεραρχία και πιο ακριβό αυτοκίνητο. Όλοι, εκτός του υπεργολάβου, φοράν κουστούμια, ακόμη και ντάλα καλοκαίρι με 40 βαθμούς Κελσίου. Αλλά τι τους νοιάζει; Δροσίζονται ασταμάτητα μέσα στο παγωμένο τζίπ τους ή το επίσης παγωμένο kibo. Α, επίσης κρατούν χαρτοφύλακα με σχέδια, τιμολόγια και άλλη χαρτούρα, που μάλλον δεν έχουν διαβάσει  ποτέ τους. Α, επίσης λένε τη γνώμη τους χωρίς να τους ρωτήσει κανείς και φυτρώνουν εκεί που δε τους σπέρνεις. Και τελικά προκαλούν πανικό και σύγχυση. Ο υπεργολάβος δε φοράει κουστούμι, αλλά κάνει όλα τα υπόλοιπα (φύτρωμα εκεί που δε τον σπέρνεις κτλ).

Στο τέλος οι εργάτες που ψάχνουν κάποιο αφεντικό για να ζητήσουν ότι τους κατέβει, επειδή δε βρίσκουν κάποιον από τους 8 με bold γράμματα, γκρινιάζουν ασταμάτητα και χωρίς λόγο στον δόλιο εργοδηγό, που δε τους φταίει και τίποτα. Ο εργοδηγός είναι δόλιος και με italic γράμματα, επειδή δέχεται πυρά από όλους τους παραπάνω 8 και κοντεύει να πέσει κάτω.

Τελικά, αν δεν καταλάβες, φίλε αναγνώστη, ποιος είναι το αφεντικό δε σε παρεξηγώ. Πολλοί το ψάχνουν ακόμη...